ΑΦΟΥ ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ

 

PAUL ELUARD

 

ΑΦΟΥ ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ

 

Στο γεμάτο κρεβάτι απλοποιείται το σώμα σου

Φύλο υγρό σύμπαν πόσιμο

Τα κύματα δένοντας που είναι σώματα

Εσώτερα και πλήρη από κορυφής έως ονύχων

Τσαμπί χωρίς δέρμα τσαμπί μεγάλο στα ντράβαλα

Τσαμπί υπηρετικό που λάμπει από αίμα

Ανάμεσα στα στήθη στους μηρούς και στους γλουτούς

Που επιβάλλεται στη σκιά και όλο σκάβει τη ζέση

Χείλι τανυσμένο στης κλίνης τον ορίζοντα

Χωρίς σφουγγάρι για να ρουφάει τη νύχτα

Και δίχως ύπνο για να μιμείται τον θάνατο.

 

Να χτυπάς τη γυναίκα τέρας της σοφίας

Ν’ αλυσοδένεις τον άντρα με της υπομονής το κράτος

Να λούζεις τη γυναίκα για να σβήνεται ο άντρας

Να κάνεις  σε όλα το αντίθετο για να τα μειώνεις όλα

Όσο για να ονειρεύεσαι ότι είσαι τυφλός και μόνος.

 

Δεν έχω άλλο κουράγιο από το πονεμένο μου μέτωπο.

 

Το απόγευμα περιμέναμε καταιγίδα

Ίσαμε που ’πεσε η νύχτα συνέχεια άστραφτε

Και οι μέλισσες λεηλατούσαν την κυψέλη

Έπειτα με τα τρεμάμενα αδέξια χέρια μας

Ανάβαμε μια φωτιά από συνήθεια

Η νύχτα γυρόφερνε την κόρη του ματιού της

Κι εμείς λέγαμε σ’ αγαπώ για να βλεπόμαστε.

 

Το πλήρωμα του χρόνου η γλώσσα στο τρίτο άρωμα

Κρατιότανε στο χείλος κάθε στόματος

Σαν μελλοθάνατος στου λοίσθιου γκρεμού την άκρη

Παιχνίδια και απολαύσεις δεν ήσαν πλέον ένα

Από το χώμα ανέβαινε ένα σώμα συνεχώς

Η τάξη νικούσε και ο πόθος εβάραινε

Στο κεντρικό κλαδί δεν έβρισκε ο άνεμος αγάπη

 

Εξ αιτίας κάποιου κορμιού κουφού

Εξ αιτίας κάποιου κορμιού νεκρού

Κάποιου κορμιού άδικου κορμιού παράφορου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΤΟΝ ΞΕΡΟΤΟΠΟ

SUZANNE JACOB

ΣΤΟΝ ΞΕΡΟΤΟΠΟ

Στον ξερότοπο νύχτα
να με συναντήσεις ήρθες
το αλμυρό σου έγλειψα

χέρι από τη γέννα
μου εξήγησες ότι άλλοι γαλαξίες
περιστρέφονται  πέρ’ από την ιστορία μας
σε πίστεψα

και είναι ο λόγος που θέλησα
να μετρήσω και πάλι
μία-μία των μαλλιών σου τις τρίχες.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΝΟΡΖ

NORGE

SUR LA POINTE

Tu crois que c’est gai de vivre nu,
Tout nu sur la pointe d’une aiguille
Avec tout ce vide autour de soi,
Avec tout ce creux dans les poumons,
Tout nu sur la pointe d’une aiguille
Sans un grain de sable pour s’asseoir
Et sans un nuage pour dormir,
Sans une chanson dans les oreilles
Tout nu sur la pointe d’une aiguille
Avec tout ce froid, ce froid, ce froid
Et ce ciel muet sur les épaules,
Tu crois que c’est gai de vivre mort
Dans l’abîme d’être et ne pas être,
Debout sur la pointe d’une aiguille ?

ΕΜΙΛ ΝΕΛΛΙΓΚΑΝ

EMILE NELLIGAN

SUR UN PORTRAIT DU DANTE

C'est bien lui, ce visage au sourire inconnu,

Ce front noirci du hâle infernal de l'abîme,

Cet oeil où nage encor la vision sublime :

Le Dante incomparable et l'Homme méconnu.

Ton âme herculéenne, on s'en est souvenu,

Loin des fourbes jaloux du sort de leur victime,

Sur les monts éternels où tu touchas la cime

A dû trouver la paix, ô Poète ingénu.

Sublime Alighieri, gardien des cimetières !

Le blason glorieux de tes oeuvres altières,

Au mur des Temps flamboie ineffaçable et fier.

Et tu vivras, ô Dante, autant que Dieu lui-même,

Car les Cieux ont appris aussi bien que l'Enfer

À balbutier les chants de ton divin Poème.

ΒΕΡΑΡΕΝ!

EMILE VERHAEREN

VOUS M’AVEZ DIT, TEL SOIR…

Vous m'avez dit, tel soir, des paroles si belles
Que sans doute les fleurs, qui se penchaient vers nous,
Soudain nous ont aimés et que l'une d'entre elles,
Pour nous toucher tous deux, tomba sur nos genoux.

Vous me parliez des temps prochains où nos années,
Comme des fruits trop mûrs, se laisseraient cueillir ;
Comment éclaterait le glas des destinées,
Comment on s'aimerait, en se sentant vieillir.

Votre voix m'enlaçait comme une chère étreinte,
Et votre coeur brûlait si tranquillement beau
Qu'en ce moment, j'aurais pu voir s'ouvrir sans crainte
Les tortueux chemins qui vont vers le tombeau.