ΟΙ ΣΤΑΣΙΑΣΤΕΣ

 

ALFREDO GANGOTENA

 

ΟΙ ΣΤΑΣΙΑΣΤΕΣ

 

Ω τρελό-τρελό γέλιο, παράφορο!

Έχουμε εδώ τους επιφανείς

Συντρόφους σου στην πόλη των πετρωμένων πολυπόδων;

Πυροβόλησε και χάραξε τη γραμμή του θανάτου μας!

Πήγαινε, τρέξε και πάρε ανάμεσα απ’ τ’ αστέρια την ευγενή σου παρόρμηση.

Για μας η γη, δική μας! Και στην αγωνία μας μέσα

Προτιμότερος των γουρουνιών ο βούρκος

Από το κόκκαλο που επιπλέει

Σαν σάπιο της χιονοστιβάδας κούτσουρο!

Άκου πώς βραχνιάζει άπληστο το αφτί

Και λασπωμένο, μετά από τόσα βουλιάγματα.

Νοιάσου όμως, στήριξε τον έρωτά μας:

Τα σκυλιά γύρω-τριγύρω σου

Μα εμείς θα ξέρουμε πώς να εξομαλύνουμε τα χάη και τους λήθαργους.

Το νύχι ακονίζεται ήδη στον αέρα της ανοιχτής θάλασσας!

 

Η κορδέλα και ο ψευδάνθρακας εν μέσω του πλήθους,

Το δαχτυλίδι-σφιγκτήρας για να σ’ εξουθενώσει!

Φτάνουν πια τα γητευτικά λόγια,

Τα λόγια που βγάζουμε διυλισμένα από τον εαυτό μας.

Ω! Πόσο καλά αδειάζει ο ασκός του φιδιού

Στα βεγγαλικά των τραγουδιών σου!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΟ ΝΕΡΟ

 

ALFREDO GANGOTENA

 

ΤΟ ΝΕΡΟ

 

Θαλασσοπόρε,

Του πλοίου εσύ αμυγδαλοκούκουτσο!

Με το βλέμμα στρυμωγμένο από τόσες γυαλάδες,

Από αμίαντο και ζωντανά παγόβουνα του πολικού αστέρα.

Το μεταλλικό τόξο ξεκινάει από τ’ αστρικά κλαδιά

Το λινάρι από τους καταρράκτες.

 Ο πάγος των κεφαλιών πάνω από τη σφαίρα

Απ’ όπου θ’ ακουστεί μι’ ανώνυμη φωνή!

 

Μπα, στη γέμισή του το φεγγάρι!

Η πολεμική έφοδος

που με απελευθερώνει από του αφρού την άβυσσο

Και απ’ τα κλουβιά τ’ ασημένια.

Η καμπάνα στάζει, ωχ!, μες στην κλεψύδρα:

Οι συλλαβές του άλλου εντός μου, εικονικές και εκρηκτικές.

Θήραμα ολικό από τα στόματα της ύδρας,

Ο δε αδερφός μου κυλάει κι αυτός προς το τέλμα του Άτλαντα.

Με το μοναδικό αντιμάμαλο από την μεθοριακή ακτή

Πόσο μακρινή είναι η αποκοτιά του κουρσάρου!

Απόλυτη και πομπώδης αβγαταίνει η πανίδα:
Οι  αγριότατες ορδές

Του Μέλστρομ!

Απ’ το κατάρτι πιάνομαι αγκαλιαστά που σκάει σαν μπουμπούκι!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.