GERARDO DIEGO
ΜΥΣΤΙΚΟ ΡΟΔΟ
Ήταν
Εκείνη,
και
κανένας δεν τό ’ξερε.
Όταν
όμως διάβηκε
τα
δέντρα εγονατίσανε.
Φώλιασε
στα μάτια τους
το
Χαίρε Κεχαριτωμένη.
Και
στην κόμη της
πλέκονταν
συνέχεια οι λιτανείες.
Ήταν
Εκείνη.
Ήταν
Εκείνη.
Στα
χέρια της ελιποθύμησα
σαν
φύλλο πεσμένο νεκρό,
στ’
αψιδωτά της χέρια
που
τάιζαν τ’ αστέρια.
Ειδύλλια
δίχως ήχο
πετούσαν
στον αέρα...
Και
στων βημάτων της το μαξιλάρι
με
είχε πάρει εμένα ο ύπνος.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
GERARDO DIEGO
ΕΞΟΔΟΣ
Σαν
τα λουλούδια που φυτρώνουν πίστομα κάτω από τις στέγες όταν δεν τα βλέπουμε
και
μας αφήνουν μόνους με τα περίλυπα αρώματά τους
συνυφασμένα
με τις πλέον απόκρυφές μας σκέψεις
σαν
εκείνα τ’ αόρατα κουδούνια που χτυπούν πεισματικά πίσ’ από των προσφιλών μας
συνομιλητών την πλάτη
ή
σαν τη κατάλοιπη ευχή ενός καρφιού στη διαθήκη των μαρτύρων
έτσι
είναι διακριτική και σταθερή και των συναισθημάτων του μίσους η κυκλοφορία
Χτυπημένοι
από σφιχτή γροθιά και θυμωμένο ξυλοφόρτωμα
όπως
ακριβώς και τα λευκά και κόκκινα πλήκτρα
του
ατελεύτητου πιάνου που όλο πάει και πάει και δεν γυρίζει πίσω
εσύ
κι εγώ και ο καθένας μας διαγκωνιζόμαστε ο ένας με τον άλλον
και
αν δεν πέφτουμε σέκο είναι γιατί δεν δίνουν οι κορυδαλλοί τη συγκατάθεσή τους
Υπάρχει
μια απόκρυφη γεύση εποχής
στην
άκρη κάτι χειλιών αγαπημένων
ενώ
διάφορα άλλα ξεσπούν σε εύθραυστα χαμόγελα
σαν
νούφαρα εξαίρετα μες στα νερά τα σαπισμένα
ή
όπως κάνουν στις ζώνες τις ισημερινές οι επτά ευνοούμενές τους καμηλοπαρδάλεις
Πάμε
πά’ να φύγουμε από δώ
στη
χώρα που οι χαραυγές γελούν με τους νεκρούς και τα φίσκα στους χορούς παπούτσια
τους
και
αγνοούν την τρομακτική ύπαρξη της μουσικής των δρομάδων και του φθινοπώρου
κι
αυτές οι τρεις γειτνιάζουσες εμμονές διαφαίνονται επί μερόνυχτα και μερόνυχτα στις
παλάμες των χεριών μας
ενόσω
αναβάλλουμε την απόφαση για την τελική επιβίβαση
επιβίβαση
μιας κι έξω και για πάντα
με
τις μύτες ξαπλωμένες και με τα μάτια μας κλειστά
για
να μην τ’ ανοίξουμε ξανά ειμή μόνο στη νέα γεωγραφία
της
επινοημένης πατρίδας των ανίδωτων χρωμάτων
που
είναι μεν θαυμασίως υπέροχη πλην όμως συνάμα κωφάλαλη
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
GERARDO DIEGO
ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ
Αν σπάσεις σαν αυγό
ένα ρολόι που τό ’χουν παρατήσει οι ώρες
θα πέσει το πορτρέτο της νεκρής μητέρας σου στα γόνατά σου
Αν βγάλεις τούτο το ομφάλιο κουμπί απ’ το γιλέκο σου
όσο κανείς δεν θα το βλέπει ανάμεσα στα φύλλα
θα δεις να κλείνουν ένα-ένα των σφουγγαριών τα μάτια
Αν εξακριβώσεις με τη δύναμη του αργού συλλογισμού
τα γυμνά από αφρούς κύματα κάποιου αγαπητού αφτιού
θα φωτιστεί πάραυτα το πιο οικείο μισό της ζωής σου ήμισυ
Αν σήμερα το απόγευμα ξεφλουδίσεις πορτοκάλι με γαντοφορεμένα δάχτυλα
θα διαβεί νυχτιάτικα η εχέμυθη σελήνη
από του ποταμού τις όχθες και θα μαζέψει
δαχτυλίδια από χήρες και από έργα
αργοπορημένων χρυσανθέμων
Κι αν κατά τύχη ορέχτηκες
το απόλυτο προνόμιο ν’ απολαύσεις
των καταδικασμένων σε θάνατο και των μικρών αμνών
μη λησμονήσεις ν’ ακρωτηριάσεις τις πιο αγνές σου αυγές
και να κόψεις τα πιο πιστά σου νύχια Μην το ξεχάσεις
1941
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
GERARDO DIEGO
ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΠΡΟΒΟΛΕΩΝ
Στο φως των προβολέων που αναγνωρίζει τις πι’ όμορφες υποθέσεις
έμαθα μια νύχτα χωρίς ανακωχή πόσο μεγάλη και πόσο αρωματισμένη
είναι του χρόνου η ράχη
Άτυχα χέρια και κόμες δύστυχες συγκλίνουν εκεί
εκπορνευμένες βιολέτες μανάδες τρελές
που τις άρπαξαν κάτι τρένα διερχόμενα
αγνότατες δε και με την κοιλιά τους να πετάει
Όταν το χρώμα του ποτηριού αποφοιτήσει από τις αϋπνίες
και το φάντασμα του κεραυνού βρεθεί στην κατοχή μας
όταν θα είναι επί τέλους τα πάντα γνωστά
μαζί και το αλάτι το απαραίτητο για να στηθεί ένας άγγελος
είναι ευχάριστο να παίζεις λύρα τις χορδές του φεγγαριού χτυπώντας
και να σώζεις στη γλώσσα
την ψύχρα του κουταλιού της κυνάγχης
Στο μεταξύ σεντόνια
στρώνουν και ισιώνουν τα κύματα της παραλίας τους
στο φως των υποθέσεων εκείνο
που τους προβολείς τούς πι’ όμορφους αναγνωρίζει
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
GERARDO DIEGO
ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ
Στον Βιθέντε Αλεϊξάνδρε
Αυτό ποτέ Καθρέφτης κρεβατοκάμαρας με αυτοσεβασμό
δεν θα γυρίσει ν’ ανοίξει πέρασμα στην εισβολή των προφητειών
προτού πιάσει να δρέψει και να προσφέρει λουλούδι
σε κάποιο βλέμμα μακρόσυρτο και αρμόζον στον Καύκασο
Όλα τηρούν το ίδιο αμοιβαίο τελετουργικό
Ψηλά ξερά και ακράδαντα ξίφη
περιμένουν τις αντίπαλες σιδερογροθιές
καθώς και το αέτωμα όπου αναπηδούν
τα μάτια σαν ελαστικές καρδιές
Τα χαλιά μολύνουν τα πάντα με την πνοή των αιώνων
με τις επαφές τους ώμο με ώμο και ώμο με ώμο
η δε γραφομηχανή ανατριχιάζει σε κάθε κεραυνό που σκάει
Κατόπιν τούτου τίποτα δεν είναι πιο εύκολο
από το να χωρίσεις τον εαυτό σου σε δύο εχθρικές οντότητες
όπως ακριβώς και ο καθρέφτης σε καθρέφτη και καθρέφτη
ή όπως ο απαγχονισμένος
σε πρωτότοκο απαγχονισμένο και σε δις απαγχονισμένο
Το παν είναι να τεντώνεις καλά τα πόδια σου δίχως να κουνιούνται
και ν’ αφήσεις τα νύχια τους να μεγαλώσουν
στο επίπεδο των πιο απότομων πιδάκων που τινάζουν αίμα
του είδους εκείνου που αναβλύζει από πατημένο ρολόι χειρός
ή από κάποια βιολέτα
στην επιθυμία της επάνω να σκίσει το χαρακτηριστικό της άρωμα
ή τα τρυφερά αλληλένδετα αρχικά της
Όλα αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν
όταν τα κόκαλά μου αλλάζουν το συσχετικό τους ντόμινο
αναζητώντας λύση άλλη που νά ’ναι πολύ λογικότερη
1932
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
GERARDO DIEGO
ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Οι θάλλουσες καμπάνες δεν φτιάχτηκαν για τα στήθη της υπηρεσίας
μα ούτε το λυγερό στέλεχος των μολυβιών καταλήγει σε δισκοπότηρα συγκαταβάσεως
Του θανάτου η παρουσία
κατασκευάζεται με διακριτικό βραχοκρύσταλλο
για να μην παρακωλύεται η έντονη οσμή νεαρού φθόνου
που αποπνέουν τα αδιάβροχα
Θέλω να πιάσω να μιλάω να μιλάω
με λόγια ευγενών οπών στο ντόμινο του πεπρωμένου
Θέλω να φτιάξω το αιώνιο μέλλον
καθαρό σόλο κλαρίνο με την επιλογή του χειροκροτήματος
που εύχομαι να φύγει και να περάσει ελεύθερα από όσα διάκενα έχω αγάπης και μίσους
που απλώνονται στον αέρα επεκτεινόμενα και πέραν του αέρος
με έντονες αντανακλάσεις επάνω στον ίασπι των συνειδήσεων
Τώρα που θα πέσουν λοξά
οι έσχατες φολίδες των περιπλανώμενων θρήνων
τώρα που μπορώ να κάνω να ξεσπάσει η βροχή
και να ξαφνιάσω το τρυφερότατο φιλί των φύλλων και την καλοκαιρία
τώρα που τα βλέμματα της γυναίκας και του άντρα
συγκρούονται δυνατά και γίνονται κομμάτια και θρύψαλα
ενώ τα δέντρα τρυπάνε τ’ αφτιά του λύκου
αφήστε με εμένα να βγω έξω να ψάξω να βρω τα γάντια μου
που έχουν χαθεί σ’ έναν λιπόθυμο ουρανό συνηθισμένον ν’ αλλάζει κολαριστούς γιακάδες
Η ζωή διατίθεται ευνοϊκώς στον άνεμο
και ο άνεμος ευμενέστατα
και στην καθαρή ανάβαση των φιαλιδίων με τα αρώματα
και στον εγκάρσιο φωτισμό των δακτύλων μου
Ένα λεύκωμα περιστεριών όλο φήμες για επετείους
με πείθει να επιλέξω τη χρήση γυαλιστερών ονύχων
Διαφάνεια ή αντανάκλαση
η αγάπη διαφαίνεται και ταξιδεύει χωρίς εισιτήριο
από ψυχή σε ψυχή ή από κορμί σε κορμί
σύμφωνα με όλους τους κανόνες που ψέλνει η μηχανική
Ασφαλώς και οι ώριμες καμπάνες αγνοούν ότι τα στήθη της υπηρεσίας κλείνουν
όποτε πέφτει ο υαλόπαγος
το δε ορθωμένο στέλεχος των μολυβιών δεν καταλαβαίνει ότι έφτασε η ώρα να στεφεί ενδόξως
Το ξέρω όμως και επειδή το ξέρω το τραγουδάω με ζέση με ζήλο
Οι θεοί οι θεοί κοιτάξτε τους έχουν επιστρέψει και ούτε ουλή δεν έχουνε στο μέτωπό τους
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
GERARDO DIEGO
ΕΝΑ-ΕΝΑ ΤΑ
ΞΗΛΩΣΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ
Ένα-ένα
τα ξήλωσα της ψυχής σου τα κομμάτια.
Είδα
πώς ήταν από μέσα:
τις
μαλακές αρθρώσεις της,
των
γραμμών της τη λεπτή αντίσταση.
Παλάμη
την παλάμη σ’ έμαθα.
Μα
έχασα τον μυστικό τρόπο
να
σε συνθέτω.
Ξέρω
για την ψυχή σου λιγότερα από ό,τι εσύ η ίδια,
και
το παιχνίδι το δύσκολο
είναι
τώρα πια αίνιγμα άλυτο.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
GERARDO DIEGO
ΕΛΠΙΔΑ
Ποιός
είπε ότι εξαντλούνται η καμπύλη ο χρυσός ο πόθος
του
φεγγαριού ο θεμιτός ο ήχος επάνω στο μάρμαρο
και
οι τέλειες πτυχώσεις των ελύτρων
του
κινηματογράφου όταν επιβάλλει το τρυφερό του προτεκτοράτο;
Ψάξτε
στην τσέπη μου
και
θα βρείτε μέσα φτερά εν είδει πτηνού
ψίχουλα
που γυρεύουν ψωμί θεούς σκωροφαγωμένους
λόγια
αιώνιας αγάπης χωρίς
συγκεκριμένο
διάγραμμα προσγειώσεως
αλλά
και το κρυφό των κυμάτων μονοπάτι.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
