ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΑΡΑΚΗΣ (1949)

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Μια μέρα βροχερή του Νοεμβρίου κατηφόριζα

στο πίσω μέρος της Αθήνας, δρόμους πνιγηρούς και βρέθηκα

στη Σοφοκλέους, λίγο πριν την Αθηνάς, βαρύθυμος

να προχωρώ, θαμπά να βλέπω τοίχους

αυτοκίνητα κι ομπρέλες· τότε

ξαφνικά θυμήθηκα

που υπάρχουνε στον κόσμο ποιητές, ο Τέλλος Άγρας

μια τέτοια μέρα πέρασε από δω αναποφεύκτως

ήταν αλλιώς η Αθήνα τότε, όμως ο Άγρας

ζούσε μια μέρα μελαγχολική του Νοεμβρίου τόσο δική του

πύκνωσε κι άλλο η βροχή, σκοτείνιαζε

από σύννεφα βαριά, κανείς δεν είδε

ένα χαμόγελο που χάραξε για μια στιγμή στα χείλη μου καθώς

ίδιος φαινόμουν που συνέχιζε το δρόμο του, διαβάτης

ίδιος τον ίδιο δρόμο όπως και πρώτα.

Από το βιβλίο: Σωτήρης Σαράκης, «Η τελετή», Νεφέλη, Αθήνα 2006, σελ. 19.

ΕΞΑΠΑΝΤΟΣ ΜΑΖΙ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΑΡΑΚΗΣ (1949)

ΕΞΑΠΑΝΤΟΣ ΜΑΖΙ

     Στον Θεοδόση Πυλαρινό

Τρίτη και τέταρτη φορά του εξηγώ
καταλεπτώς, του δίνω την παραγγελία
να φτιάξει και μια δεύτερη κορνίζα
ολόιδια μ’ αυτήν που εντός της
θα βάλει την εικόνα, με κοιτούσε
καχύποπτος κι επαναλάμβανε
πόσο γερές είν’ οι κορνίζες του (φαντάστηκε
την ήθελα ρεζέρβα), πρέπει
εξάπαντος μαζί μονολογούσα, τέλος
έκαμε αυτό που του ζητούσα, κι έτσι
τους έχω τώρα εδώ
στον τοίχο μου, πλάι-πλάι, όπως
της Ιστορίας η δίνη τους όρισε διδύμους

ο Διονύσιος Σολωμός, το χέρι
στη καρδιά, το βλέμμα στις Μεγάλες
Ουσίες
και μια απ’ τις πιο Μεγάλες
Απουσίες, η άγνωστη
μορφή του Ανδρέα Κάλβου

όπως της Ιστορίας η δίνη
τους όρισε, κι ας έμεινε ο καλός
τεχνίτης με την απορία
τί να την ήθελα την αδειανή κορνίζα.

ΟΠΩΣ Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΑΡΑΚΗΣ


ΟΠΩΣ Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ

Γνωρίζει ο άνθρωπος καλά
πώς να μετράει τα χρόνια του, γνωρίζει
και το κάθε ζωντανό, όμως απ’ όλους
πιο καλά γνωρίζει ο φοίνικας
πώς να μετράει τα χρόνια του.

Γνωρίζει ο φοίνικας που μόλις
ένας χρόνος του περάσει
στεφάνι στο κορμί του τον φοράει
στεφάνι στου κορμιού του την κορφή
περήφανος τον δείχνει

έτσι να φόραγα κι εγώ
τον κάθε χρόνο μου στεφάνι, κι όσο
περνούν τα χρόνια το στεφάνι
πιο ψηλά, κι ας λείπαν
τότε οι γιορτές με τις ανώφελες
ευχές και τα κεριά τους, μόνο
ακόμα ένα στεφάνι περήφανος να δείχνω
όπως ο φοίνικας, ακόμα
ένας περασμένος
χρόνος της ζωής μου
περίβλεπτο στεφάνι δόξας κι όχι
γραμμούλα στο λογαριασμό των γηρατειών
γραμμούλα στο λογαριασμό του τέλους.



Από την ποιητική συλλογή: «Νυχτερινά δρομολόγια», Εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία 2010, σελ. 9.

ΤΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΝΥΧΤΑ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΑΡΑΚΗΣ


Η ΝΥΧΤΑ
Αυτή η νύχτα είναι δική μου
έλεγε και ξανάλεγε
ψιθυριστά η αργή βροχή πάνω απ’ τις στέγες
αυτή η νύχτα είναι δική μου
με τη βαθιά φωνή του το σκοτάδι επέμενε
αυτή η νύχτα είναι δική μας
ούρλιαζαν οι εφιάλτες
μες στο σκοτάδι κάτω απ’ τη βροχή

ήμουν μικρός, δε μεγαλώνω
μ’ έστειλε η μάνα μου να σας ρωτήσω
τίνος ήταν η νύχτα.



Από το βιβλίο: Σωτήρης Σαράκης: «Νυχτερινά δρομολόγια», Εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία 2010, σελ. 25.

ΣΤΩΝ ΑΦΕΛΩΝ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΑΡΑΚΗΣ


ΦΩΣ ΙΛΑΡΟΝ

Ηταν επείγουσα η ανάγκη να ξεδιπλωθεί το χάος.
Γίγαντες σαραντάπηχοι
στήνανε σκάλες για τον ουρανό
και δώδεκα χιλιάδες νύχτες παραπέρα
ο Ζωροάστρης κύλαγε λιθάρια στις απότομες πλαγιές του
πετούσαν γύρω-γύρω πελαργοί
και τ’ άλλα τα πουλιά που κρώζουν οργισμένα
κλείσε φωνάζεις τα παράθυρα
κλείσε και νύχτωσε και θα μπει στο σκοτάδι
όμως εγώ τ’ ανοίγω κι άλλο

γιατί
ήταν ανάγκη επείγουσα το χάος να ξεδιπλωθεί
ν’ ακούσουν όλοι την αλήθεια
να δούνε με τα μάτια τους τις ερημιές της πορφυρής σελήνης
να μάθουν τα καθέκαστα για τα χαώδη ρήματα

κι άλλο να μην πιστεύουνε
στων αφελών τις υποσχέσεις.




Από το βιβλίο: Σωτήρης Σαράκης, «Αγγειογραφία», Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2000, σελ. 59.

ΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΑΡΑΚΗΣ


ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΓΡΑΙΚΩΝ

Αν δείτε μες στη νύχτα σας
μια ευγενική μορφή, βασανισμένη
να ψάχνει μ’ ένα φως ελάχιστο, γύρω σκληρό
σκοτάδι, αυτός σκυμμένος
να ερευνα, τον πνίγει
η αγωνία

είν’ ο Αδαμάντιος Κοραής
ψάχνει τα λάθη του στους μέλλοντες
αιώνες
τί ακολούθησε
το φονικό στ’ Ανάπλι.



Από το βιβλίο: Σωτήρης Σαράκης, «Πάθη των φθόγγων», Νεφέλη, Αθήνα 2009, σελ. 17.

ΣΕ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΥΠΟΓΕΙΑ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΑΡΑΚΗΣ (1947)


ΕΔΙΖΗΣΑΜΗΝ...

Σε σκοτεινά υπόγεια σε γυρεύω.
Σε σκοτεινά υπόγεια σε γυρεύω, χάνομαι
σε δαιδαλώδεις διαδρομές
αναρωτιέμαι
γιατί σε ψάχνω, τί ’ναι αυτή η έγνοια

δεν πρόκειται ποτέ μου να σε βρω
δε θα σε βρω, δε θα σ’ αγγίξω, μόλις
απλώνω με λαχτάρα να σε ψηλαφίσω είσαι μακριά

γιατί να κρύβεσαι, πίσω από χίλια πρόσωπα να κρύβεσαι και πώς
να ζήσω μ’ έναν άγνωστο ολόκληρη ζωή
πληθαίνουν τα ερωτήματα, πληθαίνουν
οι εκδοχές
περνούν τα χρόνια

περνούν τα χρόνια, μια σοφία λυτρωτική
σε σκοτεινά υπόγεια συσσωρεύω.



Από το βιβλίο: Σωτήρης Σαράκης, «Η τελετή», Νεφέλη, Αθήνα 2006, σελ. 48.