Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα BOLAÑO (ROBERTO). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα BOLAÑO (ROBERTO). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020

ΡΟΒΕΡΤΟ ΜΠΟΛΑΝΙΟ



ROBERTO BOLAÑO


LLUVIA

Llueve y tú dices es como si las nubes
lloraran. Luego te cubres la boca y apresuras
el paso. ¿Como si esas nubes escuálidas lloraran?
Imposible. Pero entonces, ¿de dónde esa rabia,
esa desesperación que nos ha de llevar a todos al diablo?
La Naturaleza oculta algunos de sus procedimientos
en el Misterio, su hermanastro. Así esta tarde
que consideras similar a una tarde del fin del mundo
más pronto de lo que crees te parecerá tan sólo
una tarde melancólica, una tarde de soledad perdida
en la memoria: el espejo de la Naturaleza. O bien
la olvidarás. Ni la lluvia, ni el llanto, ni tus pasos
que resuenan en el camino del acantilado importan;
Ahora puedes llorar y dejar que tu imagen se diluya
en los parabrisas de los coches estacionados a lo largo
del Paseo Marítimo. Pero no puedes perderte.

Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2019

ΡΟΒΕΡΤΟ ΜΠΟΛΑΝΙΟ



ROBERTO BOLAÑO


POETA CHINO EN BARCELONA

Un poeta chino piensa alrededor
de una palabra sin llegar a tocarla,
sin llegar a mirarla, sin
llegar a representarla.
Detrás del poeta hay montañas
amarillas y secas barridas por
el viento,
ocasionales lluvias,
restaurantes baratos,
nubes blancas que se fragmentan.

Τρίτη 4 Αυγούστου 2015

Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ




ROBERTO BOLAÑO (1953-2003) 


Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ


Είδαμε μια γυναίκα μελαχρινή να χτίζει τον γκρεμό.
Δεν της πήρε παραπάνω από ένα δευτερόλεπτο,
όπως την εκάρφωνε το κοντάρι του ήλιου. Σαν
τα πληγωμένα βλέφαρα του θεού, το παιδί που επίτηδες βγήκε
από την ατελείωτη δική μας παραλία. Η ελληνίδα, η ελληνίδα,
έλεγαν και ξανάλεγαν οι πουτάνες της Μεσογείου, η αύρα
η ηγεμονική: αυτή που αυτοδιευθύνεται σαν άλλη φάλαγγα
μαρμάρινων αγαλμάτων, λεκιασμένη με αίμα και βούληση,
σαν σχέδιο διαβολικό και χαμογελαστό, κρατημένο από τον ουρανό
και από τα μάτια σου. Αποστάτισσα των πόλεων και της Πολιτείας,
όταν πιστέψω πως όλα έχουν πια χαθεί, θα εμπιστευθώ τα μάτια σου.
Όταν η παραμυθητική μας ήττα θα μάς πείσει για το άχρηστο
που σημαίνει συνεχίζω παλεύοντας, εγώ τα μάτια σου μόνο
   θα εμπιστεύομαι.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2015

ΡΟΒΕΡΤΟ ΒΟΛΑΝΙΟ!




ROBERTO BOLAÑO


LA GRIEGA

Vimos a una mujer morena construir el acantilado.
No más de un segundo, como alanceada por el sol. Como
Los párpados heridos del dios, el niño premeditado
De nuestra playa infinita. La griega, la griega,
Repetían las putas del Mediterráneo, la brisa
Magistral: la que se autodirige, como una falange
De estatuas de mármol, veteadas de sangre y voluntad,
Como un plan diabólico y risueño sostenido por el cielo
Y por tus ojos. Renegada de las ciudades y de la República,
Cuando crea que todo está perdido a tus ojos me fiaré.
Cuando la derrota compasiva nos convenza de lo inútil
Que es seguir luchando, a tus ojos me fiaré.