Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα WEILL (KURT). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα WEILL (KURT). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014

Ο ΕΡΝΣΤ ΜΠΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΠΡΕΧΤ ΚΑΙ ΒΑΪΛ






ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ERNST BUSCH


LEGENDE VOM TOTEN SOILDATEN

Und als der Krieg im vierten Lenz
Keinen Ausblick auf Frieden bot
Da zog der Soldat seine Konsequenz
Und starb den Heldentod.

Der Krieg war aber noch nicht gar
Drum tat es dem Kaiser leid
Daß sein Soldat gestorben war:
Es schien ihm noch vor der Zeit.

Der Sommer zog über die Gräber her
Und der Soldat schlief schon
Da kam eines Nachts eine militär-
ische ärztliche Kommission.

Es zog die ärztliche Kommission
Zum Gottesacker hinaus
Und grub mit geweihtem Spaten den
Gefallnen Soldaten aus.

Der Doktor besah den Soldaten genau
Oder was von ihm noch da war
Und der Doktor fand, der Soldat war k. v.
Und er drückte sich vor der Gefahr.

Und sie nahmen sogleich den Soldaten mit
Die Nacht war blau und schön.
Man konnte, wenn man keinen Helm aufhatte
Die Sterne der Heimat sehn.

Sie schütteten ihm einen feurigen Schnaps
In den verwesten Leib
Und hängten zwei Schwestern in seinen Arm
Und ein halb entblößtes Weib.

Und weil der Soldat nach Verwesung stinkt
Drum hinkt ein Pfaffe voran
Der über ihn ein Weihrauchfaß schwingt
Daß er nicht stinken kann.

Voran die Musik mit Tschindrara
Spielt einen flotten Marsch.
Und der Soldat, so wie er's gelernt
Schmeißt seine Beine vom Arsch.

Und brüderlich den Arm um ihn
Zwei Sanitäter gehn
Sonst flöge er noch in den Dreck ihnen hin
Und das darf nicht geschehn.

Sie malten auf sein Leichenhemd
Die Farben Schwarz-Weiß-Rot
Und trugen's vor ihm her; man sah
Vor Farben nicht mehr den Kot.

Ein Herr im Frack schritt auch voran
Mit einer gestärkten Brust
Der war sich als ein deutscher Mann
Seiner Pflicht genau bewußt.

So zogen sie mit Tschindrara
Hinab die dunkle Chaussee
Und der Soldat zog taumelnd mit
Wie im Sturm die Flocke Schnee.

Die Katzen und die Hunde schrein
Die Ratzen im Feld pfeifen wüst:
Sie wollen nicht französich sein
Weil das eine Schande ist.

Und wenn sie durch die Dörfer ziehn
Waren alle Weiber da
Die Bäume verneigten sich, Vollmond schien
Und alles schrie hurra.

Mit Tschindrara und Wiedersehn!
Und Weib und Hund und Pfaff!
Und mitten drin der tote Soldat
Wie ein besoffner Aff.

Und wenn sie durch die Dörfer ziehn
Kommt's, daß ihn keiner sah
So viele waren herum um ihn
Mit Tschindra und Hurra.

So viele tanzten und johlten um ihn
Daß ihn keiner sah.
Man konnte ihn einzig von oben noch sehn
Und da sind nur Sterne da.

Die Sterne sind nicht immer da
Es kommt ein Morgenrot.
Doch der Soldat, so wie er's gelernt
Zieht in den Heldentod.

Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 2013

ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΙ ΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;



BERTOLT BRECHT


ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΙ ΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

1
Καλοί μου κύριοι εσείς, που μας διδάσκετε να ζούμε
χρηστοήθως πως και ν’ αποφεύγουμε την αμαρτία,
για δώστε μας να φάμε πρώτα, να ντερλικωθούμε,
κι απέ μιλάτε: αυτό απαιτεί η σειρά και η αλληλουχία.
Εσείς που την κοιλιά σας και τη χρηστοήθειά μας
πολύ αγαπάτε, τούτο ας μάθετε, και μια για πάντα:
με την κατάσταση όπως έχει πάει, στα μυαλά μας
η μάσα προηγείται και η ηθική μένει στην πάντα.
Το πρώτο απ’ όλα είναι νά ’χουνε οι άνθρωποι οι φτωχοί
απ’ το μεγάλο το καρβέλι τη δική τους φέτα.
Γιατί με τί ζει ο άνθρωπος;  Με το να βασανίζει,
να γδύνει, και να πνίγει και να τρώει τους ανθρώπους.
Με αυτά, έτσι ζει ο άνθρωπος. Με αυτό που πια δεν του θυμίζει
πως είναι άνθρωπος, πως έχει ανθρώπινους τους τρόπους.
Καλοί μου κύριοι, εσείς το αγνοείτε – πώς ναν το φωνάξεις:
από την αμαρτία ζει κι απ’ τις κακές του πράξεις!


2
Καλοί μου κύριοι, που το μάτι ολούθε να γυρνούμε
μας λέτε, σαν οι φούστες μας τραβούν φωτογραφία
για δώστε μας να φάμε πρώτα, να ντερλικωθούμε,
κι απέ μιλάτε: αυτό απαιτεί η σειρά και η αλληλουχία.
Εσείς που την κοιλιά σας και τη χρηστοήθειά μας
πολύ αγαπάτε, τούτο ας μάθετε, και μια για πάντα:
με την κατάσταση όπως έχει πάει, στα μυαλά μας
η μάσα προηγείται και η ηθική μένει στην πάντα.
Το πρώτο-πρώτο απ’ όλα είναι νά  ’χουνε οι άνθρωποι οι φτωχοί
απ’ το μεγάλο το καρβέλι τη δική τους φέτα.
Γιατί με τί ζει ο άνθρωπος;  Με το να βασανίζει,
να γδύνει, και να πνίγει και να τρώει τους ανθρώπους.
Με αυτά, έτσι ζει ο άνθρωπος. Με αυτό που πια δεν του θυμίζει
πως είναι άνθρωπος, πως έχει ανθρώπινους τους τρόπους.
Καλοί μου κύριοι, εσείς το αγνοείτε – πώς ναν το φωνάξεις:
από την αμαρτία ζει κι απ’ τις κακές του πράξεις!



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.



Ο ERNST BUSCH ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ BERTOLT BRECHT ΚΑΙ KURT WEILL: DENN WOVON LEBT DER MENSCH?

Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2013

Η ΛΟΤΤΕ ΛΕΝΥΑ ΚΑΙ Η ΟΥΤΕ ΛΕΜΠΕΡ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΕΝΑ ΤΑΝΓΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΡΤ ΒΑΪΛ






Η ανάρτηση αφιερώνεται στην Αγγελική, καλή φίλη του ιστολογίου, καθώς την προκάλεσε κατά το δεύτερο ήμισυ.

Η LOTTE LENYA ΚΑΙ Η UTE LEMPER ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ KURT WEILL


YOUKALI

C'est presqu'au bout du monde,
Ma barque vagabonde,
Errant augré du l'onde,
Cherchant partout l'oubli,
A pour quitter la terre,
Su trouver le mystère
Où no rêves se terrent
En quelque Youkali...
Youkali,
C'est le pays de nos désirs,
Youkali,
C'est le bonheur,
C'est le plaisir.

Youkali,
C'est la terre où l'on
Quitte tous les soucis,
C'est dans notre nuit,
Comme une éclaircie,
L'étoile qu'on suit,
C'est Youkali!
Youkali,
C'est la terre où l'on
Quitte tous les soucis,
C'est dans notre nuit,
Comme une éclaircie,
L'étoile qu'on suit,
C'est Youkali!

Youkali,
C'est le respect
De tous les Voeux échangés,
Youkali,
C'est le pays
Des beaux amours partagés,
C'est l'espérance
Qui est au coeur de tous les humains,
La délivrance
Que nous attendons tous pour demain,
Youkali,
C'est le pays de nos désirs,
Youkali,
C'est le bonheur
C'est le plaisir

Mais c'est un rêve, une folie,
Il n'y a pas de Youkali!
Mais c'est un rêve, une folie,
Il n'y a pas de Youkali!

Et la vie nous entrâine,
Lassante, quotidiene,
Mais la pauvre âme humaine,
Cherchant partout l'oubli,
A pour quitter la terre,
Su trouver le mystère
Où no rêves se terrent
En quelque Youkali...
Youkali,
C'est le pays de nos désirs,
Youkali,
C'est le bonheur,
C'est le plaisir,

Mais c'est un rêve, une folie,
Il n'y a pas de Youkali!
Mais c'est un rêve, une folie,
Il n'y a pas de Youkali!

Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΜΑΤΕΣΙ




Η ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ BERTOLT BRECHT


Η ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΤΩΝ

Από ποτά ξεφρενιασμένοι,
λουσμένοι από τις αστραπές
και από δαιμόνους φιλημένοι
στων καραβιών τις κορυφές
σα σκελετοί ηλιοδαρμένοι,
αρρώστια, μπόχα, πυρετοί
μα τραγουδάνε πεινασμένοι
όσοι απόμειναν ορθοί:
«Ανέμοι πάρτε μας μακριά,
σ’ ορίζοντες αστραφτερούς
πνίχτε και κάφτε τους θεούς,
θεός για μας η θάλασσα»

Κάμπος βαθύς και γη σπαρμένη,
λιμάνια, πόρνες, καπηλειά
κάθε στεριά τούς είναι ξένη,
 γι’ αυτούς η θάλασσα στεριά
πατρίδα τους και περιβόλι
το ανεμόδαρτο σκαρί
όπου δεν έχει αραξοβόλι,
ούτε σημαία στην κορφή
«Ανέμοι πάρτε μας μακριά,
σ’ ορίζοντες αστραφτερούς
πνίχτε και κάφτε τους θεούς,
θεός για μας η θάλασσα»

Μα ένα βράδυ του Απρίλη
τ’ άστρα θα τους απαρνηθούν
μήνυμα η θάλασσα έχει στείλει
οι πειρατές ν’ αφανιστούν
Ο ουρανός, ο σύντροφός τους,
σκέπασε κάθε ξαστεριά
και ο γαρμπής, ο αδερφός τους,
τους πνίγει σε βαθειά νερά
«Ανέμοι πάρτε μας μακριά,
σ’ ορίζοντες αστραφτερούς
πνίχτε και κάφτε τους θεούς,
θεός για μας η θάλασσα»

Όρθια κύματα τινάζουν
στα επουράνια το σκαρί
στης αστραπής το φως κοιτάζουν
το χάος που τους καρτερεί
Άνεμοι παίρνουν το τιμόνι
και ενώ στην κόλαση βουτούν
οι πειρατές –μαύροι δαιμόνοι
ακούγονται που τραγουδούν:
«Ανέμοι πάρτε μας μακριά,
σ’ ορίζοντες αστραφτερούς
πνίχτε και κάφτε τους θεούς,
μας φτάνει εμάς η θάλασσα»



Μουσική: Kurt Weill.
Μετάφραση: Παύλος Μάτεσις.

Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ!


Ο BERTOLT BRECHT ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ BERTOLT BRECHT ΚΑΙ KURT WEILL


DAS LIED VON DER UNZULÄNGLICHKEIT DES MENSCHLICHEN STREBENS


Der Mensch lebt durch den Kopf
der Kopf reicht ihm nicht aus
versuch es nur; von deinem Kopf
lebt höchstens eine Laus.
Denn für dieses Leben
ist der Mensch nicht schlau genug
niemals merkt er eben
jeden Lug und Trug.

Ja; mach nur einen Plan
sei nur ein großes Licht!
Und mach dann noch´nen zweiten Plan
gehn tun sie beide nicht.
Denn für dieses Leben
ist der Mensch nicht schlecht genug:
doch sein höch´res Streben
ist ein schöner Zug.

Ja; renn nur nach dem Glück
doch renne nicht zu sehr!
Denn alle rennen nach dem Glück
Das Glück rennt hinterher.
Denn für dieses Leben
ist der Mensch nicht anspruchslos genug
drum ist all sein Streben
nur ein Selbstbetrug.

Der Mensch ist gar nicht gut
drum hau ihn auf den Hut
hast du ihn auf den Hut gehaut
dann wird er vielleicht gut.
Denn für dieses Leben
ist der Mensch nicht gut genug
darum haut ihn eben
ruhig auf den Hut.

Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012

Η ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ ΒΑΝΙΝΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΚΟΥΡΤ ΒΑΪΛ



Η VALENTINA VANINI ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ KURT WEILL


JE NE T’AIME PAS


Retire ta main, je ne t'aime pas,
Car tu l'as voulu, tu n'es qu'une amie,
Pour d'autres sont faits, le creux de tes bras,
Et ton cher baiser, ta tête endormie.

Ne me parle pas, lorsque c'est le soir,
Trop intimement, à voix basse même,
Ne me donne pas surtout ton mouchoir,
I l referme trop le parfum que j'aime.

Dis-moi tes amours, je ne t'aime pas,
Quelle heure te fut la plus ennivrante,
Je ne t'aime pas,
Et s'il t'aimait bien, ou s'il fut ingrat,
En me le disant, ne sois pas charmante,
Je ne t'aime pas.

Je n'ai pas pleuré, je n'ai pas souffert,
Ce n'était qu'un rêve et qu'une folie,
Il me suffira que tes yeux soient clairs,
Sans regret du soir, ni mélancolie.

Il me suffira de voir ton bonheur,
Il me suffira de voir ton sourire,
Conte-moi comment il a pris ton coeur,
Et même dis-moi ce qu'on ne peut dire.

Non, tais-toi plutôt, je suis à genoux,
Le feu s'est éteint, la porte est fermée,
Je ne t'aime pas,
Ne demande rien, je pleure, c'est tout,
Je ne t'aime pas,
Je ne t'aime pas, oh ma bien aimée!

Retire ta main, je ne t'aime pas,
Je ne t'aime pas...oh ma bien aimée!



Μουσική: Kurt Weill.
Στίχοι: Maurice Magre.

Σάββατο 30 Ιουλίου 2011

Η ΤΑΝΓΚΟΜΠΑΛΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΝΤΑΒΑΤΖΗ



BERTOLT BRECHT


DIE ZUHÄLTERBALLADE


MACHEATH
In einer Zeit, die längst vergangen ist
Lebten wir schon zusammen, sie und ich
Und zwar von meinem Kopf und ihrem Bauch.
Ich schützte sie und sie ernährte mich.
Es geht auch anders, doch so geht es auch.
Und wenn ein Freier kam, kroch ich aus unserm Bett
Und drückte mich zu 'n Kirsch und war sehr nett
Und wenn er blechte, sprach ich zu ihm: Herr
Wenn sie mal wieder wollen - bitte sehr.
So hielten wir's ein volles halbes Jahr
In dem Bordell, wo unser Haushalt war.

JENNY
In jener Zeit, die nun vergangen ist
Hat er mich manches liebe Mal gestemmt.
Und wenn kein Zaster war, hat er mich angehaucht
Da hieß es gleich: du, ich versetz dein Hemd.
Ein Hemd, ganz gut, doch ohne geht es auch.
Da wurde ich aber tückisch, ja, na weißte!
Ich fragt ihn manchmal direkt, was er sich erdreiste.
Da hat er mir aber eins ins Zahnfleisch gelangt
Da bin ich manchmal direkt drauf erkrankt!
Das war so schön in diesem halben Jahr
In dem Bordell, wo unser Haushalt war.



Μουσική: Kurt Weiil.
Ερμηνεία: Nikol Konstante.
Πιάνο: Σάββας Ρακιντζάκης.
Ζωντανή ηχογράφηση στην Αθήνα στις 5 Ιανουαρίου 2010.

Σάββατο 20 Ιουνίου 2009

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΜΕΡΕΤ ΜΠΕΚΕΡ




Η MERET BECKER ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ BERTOLT BRECHT ΚΑΙ KURT WEILL


NANAS LIED


Meine Herren, mit siebzehn Jahren
Kam Ich auf den Liebesmarkt
Und Ich habe viel erfahren
Böses gab es viel
Doch das war das Spiel
Aber manches hab ich doch verargt.
(Schlieβlich bin ich ja auch ein Mensch.)

Gott sei Dank geht alles schnell vorüber
Auch die Liebe unde der Kummer sogar.
Wo sind die Tränen von gestern Abend?
Wo ist der Schnee vom vergangenen Jahr?
Wo sind die Tränen von gestern Abend?
Wo ist der Schnee vom vergangenen Jahr?

Freilich geht man mit den Jahren
Leichter auf den Liebesmarkt
Und umarmt sie dort in Scharen.
Aber das Gefühl
Bleibt erstaundlich kühl
Wenn man damit allzuwenig kargt.
(Schlieβlich geht ja jede Vorrat zu Ende.)

Gott sei Dank geht alles schnell vorüber
Auch die Liebe unde der Kummer sogar.
Wo sind die Tränen von gestern Abend?
Wo ist der Schnee vom vergangenen Jahr?
Wo sind die Tränen von gestern Abend?
Wo ist der Schnee vom vergangenen Jahr?

Und auch wenn man gut das Handeln
Lernte auf der Liebesmess’:
Lust in Kleingeld zu verwandeln
Ist doch niemals leicht.
Nun, es wird erreicht.
Doch man wird auch alter unterdes.
(Schlieβlich bleibt man ja nicht immer siebzehn.)

Gott sei Dank geht alles schnell vorüber
Auch die Liebe unde der Kummer sogar.
Wo sind die Tränen von gestern Abend?
Wo ist der Schnee vom vergangenen Jahr?
Wo sind die Tränen von gestern Abend?
Wo ist der Schnee vom vergangenen Jahr?

Σάββατο 14 Μαρτίου 2009

Ο ΜΠΡΕΧΤ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΠΡΕΧΤ!




ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο BERTOLT BRECHT


MORITAT (: MACKIE MESSER)


1.
Und der Haifisch, der hat Zähne
und die trägt er im Gesicht
und Macheath, der hat ein Messer,
doch das Messer sieht man nicht.


2.
Ach, es sind des Haifischs Flossen
Rot, wenn dieser Blut vergiesst!
Mackie Messer trägt 'nen Handschuh
Drauf man keine Untat liest.


3.
An der Themse grünem Wasser
Fallen plötzlich Leute um!
Es ist weder Pest noch Cholera
Doch es heisst: Maceath geht um.


4.
An 'nem schönen blauen Sonntag
Liegt ein toter Mann am Strand
Und ein Mensch geht um die Ecke
Den man Mackie Messer nennt.


5.
Und Schmul Meier bleibt verschwunden
Und so mancher reiche Mann
Und sein Geld hat Mackie Messer
Dem man nichts beweisen kann.


6.
Jenny Towler ward gefunden
Mit 'nem Messer in der Brust
Und am Kai geht Mackie Messer
Der von allem nichts gewusst.


7.
Wo ist Alfons Glite, der Fuhrherr?
Kommt das je ans Sonnenlicht?
Wer es immer wissen könnte-
Mackie Messer weiß es nicht.


8.
Und das grosse Feuer in Soho
Sieben Kinder und ein Greis-
In der Menge Mackie Messer, den
Man nicht fragt und der nichts weiss.


9.
Und die minderjährige Witwe
deren Namen jeder weiss
Wachte auf und war geschändet,
Mackie, welches war dein Preis.

Ο ΕΡΝΣΤ ΜΠΟΥΣ, Η ΛΟΤΤΕ ΛΕΝΥΑ ΚΑΙ Η ΧΙΛΝΤΕΓΚΑΡΝΤ ΚΝΕΦ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΜΠΡΕΧΤ ΚΑΙ ΒΑΪΛ







O ERNST BUSCH, Η LOTTE LENYA ΚΑΙ Η HILDEGARD KNEF ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ
KURT WEILL ΚΑΙ BERTOLT BRECHT


MORITAT (: MACKIE MESSER)


1.
Und der Haifisch, der hat Zähne
und die trägt er im Gesicht
und Macheath, der hat ein Messer,
doch das Messer sieht man nicht.


2.
Ach, es sind des Haifischs Flossen
Rot, wenn dieser Blut vergiesst!
Mackie Messer trägt 'nen Handschuh
Drauf man keine Untat liest.


3.
An der Themse grünem Wasser
Fallen plötzlich Leute um!
Es ist weder Pest noch Cholera
Doch es heisst: Maceath geht um.


4.
An 'nem schönen blauen Sonntag
Liegt ein toter Mann am Strand
Und ein Mensch geht um die Ecke
Den man Mackie Messer nennt.


5.
Und Schmul Meier bleibt verschwunden
Und so mancher reiche Mann
Und sein Geld hat Mackie Messer
Dem man nichts beweisen kann.


6.
Jenny Towler ward gefunden
Mit 'nem Messer in der Brust
Und am Kai geht Mackie Messer
Der von allem nichts gewusst.


7.
Wo ist Alfons Glite, der Fuhrherr?
Kommt das je ans Sonnenlicht?
Wer es immer wissen könnte-
Mackie Messer weiß es nicht.


8.
Und das grosse Feuer in Soho
Sieben Kinder und ein Greis-
In der Menge Mackie Messer, den
Man nicht fragt und der nichts weiss.


9.
Und die minderjährige Witwe
deren Namen jeder weiss
Wachte auf und war geschändet,
Mackie, welches war dein Preis.

Η ΕΥΑ ΜΑΪΕΡ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΠΡΕΧΤ ΚΑΙ ΒΑΪΛ


H EVA MAIER ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ BERTOLT BRECHT & KURT WEILL


DIE SEERÄUBERIN JENNY


1
Meine Herren, heute sehen Sie mich Gläser abwaschen
Und ich mache das Bett für jeden.
Und Sie geben mir einen Penny und ich bedanke mich schnell
Und Sie sehen meine Lumpen und dies lumpige Hotel
Und Sie wissen nicht, mit wem Sie reden.
Aber eines Abends wird ein Geschrei sein am Hafen
Und man fragt: Was ist das für ein Geschrei?
Und man wird mich lächeln sehn bei meinen Gläsern
Und man sagt: Was lächelt die dabei?
Und ein Schiff mit acht Segeln
Und mit fünfzig Kanonen
Wird liegen am Kai.


2
Man sagt: Geh, wisch deine Gläser, mein Kind
Und man reicht mir den Penny hin.
Und der Penny wird genommen, und das Bett wird gemacht!
(Es wird keiner mehr drin schlafen in dieser Nacht.)
Und sie wissen immer noch nicht, wer ich bin.
Aber eines Abends wird ein Getös sein am Hafen
Und man fragt: Was ist das für ein Getös?
Und man wird mich stehen sehen hinterm Fenster
Und man sagt: Was lächelt die so bös?
Und das Schiff mit acht Segeln
Und mit fünfzig Kanonen
Wird beschiessen die Stadt.


3
Meine Herren, da wird ihr Lachen aufhören
Denn die Mauern werden fallen hin
Und die Stadt wird gemacht dem Erdboden gleich.
Nur ein lumpiges Hotel wird verschont von dem Streich
Und man fragt: Wer wohnt Besonderer darin?
Und in dieser Nacht wird ein Geschrei um das Hotel sein
Und man fragt: Warum wird das Hotel verschont?
Und man wird mich sehen treten aus der Tür am Morgen
Und man sagt: Die hat darin gewohnt?
Und das Schiff mit acht Segeln
Und mit fünfzig Kanonen
Wird beflaggen den Mast.


4
Und es werden kommen hundert gen Mittag an Land
Und werden in den Schatten treten
Und fangen einen jeglichen aus jeglicher Tür
Und legen ihn in Ketten und bringen vor mir
Und fragen: Welchen sollen wir töten?
Und an diesem Mittag wird es still sein am Hafen
Wenn man fragt, wer wohl sterben muss.
Und dann werden Sie mich sagen hören: Alle!
Und wenn dann der Kopf fällt, sag ich: Hoppla!
Und das Schiff mit acht Segeln
Und mit fünfzig Kanonen
Wird entschwinden mit mir.

Σάββατο 17 Μαΐου 2008

Ο ΕΡΝΣΤ ΜΠΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΠΡΕΧΤ ΚΑΙ ΒΑΪΛ


BERTOLT BRECHT


DIE MORITAT VON MACKIE MESSER


1. Und der Haifisch, der hat Zahne
Und die tragt er im Gesicht
Und MacHeath, der hat ein Messer
Doch das Messer sieht man nicht.

2. Ach, es sind des Haifischs Flossen
Rot, wenn dieser Blut vergiesst!
Mackie Messer tragt 'n Handschuh
Drauf man keine Untat liest.

3. An der Themse gruem Wasser
Fallen plotzlich Leute um!
Es ist weder Pest noch Cholera
Doch es heist: MacHeath geht um.

4. An 'nem schonen blauen Sonntag
Liegt ein toter Mann am Strand
Und ein Mensch geht um die Ecke
Den man Mackie Messer nannt.

5. Und Schmul Meier bleibt verschwunden
Und so mancher reiche Mann
Und sein Geld hat Mackie Messer
Dem man nichts beweisen kann.

6. Jenny Fowler ward gefunden
Mit 'nem Messer in der Brust
Und am Kai geht Mackie Messer
Der von allem nichts gewusst.

7. Wo ist Alfons Glite, der Fuhrherr?
Kommt das je ans Sonnenlicht?
Wer es immer wissen konnte
Mackie Messer weiss; es nicht.

8. Und das grosse Feuer in Soho
Sieben Kinder und ein Greis
In der Menge Mackie Messer, den
Man nicht fragt und der nix weiss.

9. Und die minderjahrige Witwe
Deren Namen jeder weiss;
Wachte auf und war geschandet
Mackie, welches war dein Preis?

10. Und die Fische, sie verschwinden,
Doch zum Kummer des Gerichts
Man zitiert am End den Haifisch,
Doch der Haifisch weiss von nichts

11. Und er kann sich nicht erinnern
Und man kann nicht an ihn ran,
Denn ein Haifisch ist kein Haifisch
Wenn man nicht beweisen kann.


Τραγουδάει ο Ernst Busch. Από το θεατρικό έργο του Bertolt Brecht «Dreigroschenoper». H μουσική είναι του Kurt Weill.



Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2008

ΜΠΡΕΧΤ - ΒΑΪΛ - ΜΑΫ



Η GISELA MAY τραγουδά την "Πειρατίνα Τζέννυ" του BERTOLT BRECHT σε μουσική του KURT WEILL από το θεατρικό έγρο "Η Όπερα της Πεντάρας".

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2007

ΣΤΡΑΦΙ ΠΑΝΕ ΠΑΝΤΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ


BERTOLT BRECHT


DAS LIED VON DER UNZULÄNGLICHKEIT MENSCHLICHEN STREBENS


Der Mensch lebt durch den Kopf
der Kopf reicht ihm nicht aus
versuch es nur; von deinem Kopf
lebt höchstens eine Laus.
Denn für dieses Leben
ist der Mensch nicht schlau genug
niemals merkt er eben
allen Lug und Trug.

Ja; mach nur einen Plan
sei nur ein großes Licht!
Und mach dann noch´nen zweiten Plan
gehn tun sie beide nicht.
Denn für dieses Leben
ist der Mensch nicht schlecht genug:
doch sein höch´res Streben
ist ein schöner Zug.

Ja; renn nur nach dem Glück
doch renne nicht zu sehr!
Denn alle rennen nach dem Glück
Das Glück rennt hinterher.
Denn für dieses Leben
ist der Mensch nicht anspruchslos genug
drum ist all sein Streben
nur ein Selbstbetrug.

Der Mensch ist gar nicht gut
drum hau ihn auf den Hut;
hast du ihn auf den Hut gehaut
dann wird er vielleicht gut.
Denn für dieses Leben
ist der Mensch nicht gut genug
darum haut ihn eben
ruhig auf den Hut.


Μουσική: Kurt Weill.
Τραγούδι: Amanda Kaas.
Πιάνο: Jorg Dautzenberg
Τραγούδι του 1928.