ΚΙ ΑΝ ΖΗΛΕΨΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΓΙΩΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

[ΚΙ ΑΝ ΖΗΛΕΨΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ]

Κι αν ζήλεψα την Μαρία Καλογεροπούλου
που κατάγονταν από ένα άσημο Νιοχώρι
στου Μελιγαλά τις παρυφές
δεν είναι μόνο γιατί ενσάρκωσε το θεϊκό ταλέντο
και έμεινε η Κάλλας,
η ντίβα η απόλυτη σ’ όλες τις εποχές.

Είναι διότι τό ’σκάσε
από το σήμα και τον τάφο
και δονείται στο Αιγαίο
στων κυμάτων το βιμπράτο
πάλι αντηχώντας

— στις σπηλιές!

Από το βιβλίο: Γιώτα Αργυροπούλου, «Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό», Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2017, σελ. 27.

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΗΔΩΝΗΣ

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ

Στην προβλήτα του άδειου λιμανιού της Βενετίας,  από εμπορεύματα και εργάτες,

άρτι αφιχθείς προ ολίγων λεπτών ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, 

κρατούσε στα σταρένια δάχτυλα του μια φιάλη κόκκινου κρασιού Σαβοΐας.

Και με την πλάτη του να γέρνει μεταξύ των φυλλωσιών της κληματαριάς και των ανεμωνών

σ' ανέμενε στην άλλη άκρη της λιμνοθάλασσας ο έτερος φίλος σου Λουκίνο Βισκόντι

Έκρυβαν τις φαρδιές λεωφόρους των ώμων του το κατάμαυρο κοστούμι του,

με την πράσινη γραβάτα του να εξισορροπεί τους καημούς και τις θλίψεις σου,

Μαρία Κάλλας.

Και περπατούσατε και περπατούσατε μες στο βαθύ πένθος της νυχτιάς,

χωρίς να υπολογίσετε το πέρασμα των ωρών, τις ανικανοποίητες επιθυμίες σας,

τα βρεγμένα σώματα που ποτέ δεν επλάγιασαν ποτέ μαζί σας,

τους αρρενωπούς άνδρες που σας προσπέρασαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα

κλείνοντας σας  πονηρά το μάτι τους.

Εσείς είχατε θέσει ως μέγιστη προτεραιότητά σας να διαφυλάξετε οτιδήποτε με κόπο

χτίσατε τόσα χρόνια, κάτω από την σκιά ψηλών και βλοσυρών κυπαρισσιών.

Και ν' αντισταθείτε στην παρακμή των ημερών, στην άτακτη χρεοκοπία του έρωτα

και στους εραστές που εγκατέλειπαν τους ερωμένους τους,

έχοντας εξουδετερώσει κάθε υποψία περί της γευσιγνωσίας του κρασιού που ήπιατε.

Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΖΩΡΖ ΜΠΙΖΕ ΣΤΟ ΚΟΒΕΝΤ ΓΚΑΡΝΤΕΝ

Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ GEORGES BIZET: HABANERA

Η ΚΑΛΛΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΠΙΖΕ

Η MARIA CALLAS ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ GEORGES BIZET


CARMEN, L’AMOUR EST UN OISEAU REBELLE

L'amour est un oiseau rebelle
Que nul ne peut apprivoiser,
Et c'est bien en vain qu'on l'appelle,
S'il lui convient de refuser.
Rien n'y fait, menace ou prière,
L'un parle bien, l'autre se tait;
Et c'est l'autre que je préfère
Il n'a rien dit; mais il me plaît.
L'amour! L'amour! L'amour! L'amour!

L'amour est enfant de Bohême,
Il n'a jamais, jamais connu de loi,
Si tu ne m'aime pas, je t'aime,
Si je t'aime, prend garde à toi!
Si tu ne m'aime pas,
Si tu ne m'aime pas, je t'aime!
Mais, si je t'aime,
Si je t'aime, prend garde à toi!
Si tu ne m'aime pas,
Si tu ne m'aime pas, je t'aime!
Mais, si je t'aime,
Si je t'aime, prend garde à toi!

L'oiseau que tu croyais surprendre
Battit de l'aile et s'envola;
L'amour est loin, tu peux l'attendre;
Tu ne l'attend plus, il est là!
Tout autour de toi vite, vite,
Il vient, s'en va, puis il revient!
Tu crois le tenir, il t'évite;
Tu crois l'éviter, il te tient!
L'amour, l'amour, l'amour, l'amour!

L'amour est enfant de Bohême,
Il n'a jamais, jamais connu de loi,
Si tu ne m'aime pas, je t'aime,
Si je t'aime, prend garde à toi!
Si tu ne m'aime pas,
Si tu ne m'aime pas, je t'aime!
Mais, si je t'aime,
Si je t'aime, prend garde à toi!
Si tu ne m'aime pas,
Si tu ne m'aime pas, je t'aime!
Mais, si je t'aime,
Si je t'aime, prend garde à toi!

Η ΚΑΛΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΒΕΡΝΤΙ ΣΤΗ ΝΑΠΟΛΗ

Η MARIA CALLAS ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ GIUSEPPE VERDI ΣΤΟ TEATRO SAN CARLO ΤΗΣ ΝΑΠΟΛΗΣ (1949)


ΤΡΕΙΣ ΑΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ NABUCCO

Ben io t'invenni o fatal scritto

Anch'io dischiuso un giorno

Salgo già del trono aurato


Την Ορχήστρα του Θεάτρου Σαν Κάρλο διευθύνει ο Vittorio Gui.