Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ...

 

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ...

 

... και την εκ μέρους μου μετάφραση των ποιημάτων του σήμερα στην Εφημερίδα των Συντακτών. Άκρως εμπεριστατωμένη παρουσίαση από έναν εμβριθή γνώστη του έργου του Πας. Ευχαριστίες από καρδιάς στον ποιητή!

 

ΧΙΟΝΟΣΚΟΝΗ

KRISZTINA TÓTH (1967)

ΧΙΟΝΟΣΚΟΝΗ

Πού πήγανε τριανταδύο χρόνια;

Πώς κύλησαν οι μέρες κι οι βδομάδες;

Πάει τέλειωσε

δεν έχει άλλο –

– το παρόν δανείζει χρόνο

(εκεί που δεν είμαι).

Αλλά το παρελθόν

είναι εκεί

τόσος χρόνος πέρασε, σχεδόν όλος.

Αλλά

δεν είναι μόνο αυτό που με ξαφνιάζει:

τόσο το φεγγάρι

όσο και ο ήλιος

έχουν φασκιώσει τη ζωή μου τώρα που πάγωσε –

ό,τι δεν έχω κάνει, τώρα το σχεδιάζω.

Από τη ζωή μου άλλωστε

έχω ζήσει τη μισή:

το πρόσωπό μου βλέπεται ακόμη,

το στήθος μου καλά κρατάει, τολμώ

να πω. Όλα εντάξει

ώς εδώ.

Υπάρχει κι ένα αγοράκι (το χρυσό μου!).

Ίσως ν’ αρχίσει να μιλάει εφέτος:

ιδού η φλυαρία

του χειμώνα.

Αλλά πού πήγαν άραγε όλα όσα πέρασα,

όλα αυτά τα χρόνια της χιονόσκονης;

Η σκόνη μου,

η ζέστη μου

ένα αγοράκι (το χρυσό μου!).

Ίσως ν’ αρχίσει να μιλάει εφέτος:

ιδού η φλυαρία

του χειμώνα.

Αλλά πού πήγαν άραγε όλα όσα πέρασα,

όλα αυτά τα χρόνια της χιονόσκονης;

Η σκόνη μου,

η ζέστη μου

έγιναν ένα με το διάστημα

ή μήπως άφησαν πίσω τους κάποιο ίχνος;

Ό,τι έμεινε

– είναι ν’ απορεί κανείς–

στα βάθη των λέξεων και των καρδιών

μα έτσι θα ξοφλήσει η ζωή μου;

Ή μήπως

Ακίνητη

Πίσω από αυτή την τόσο μπερδεμένη ζωή

που μόλις άγγιξα

θα ’ρθει μια μέρα, εκεί που θα στέκομαι,

η φώτιση για να την καταλάβω επιτέλους;

Μετάφραση: Γιώργος Βέης.

Από το βιβλίο: «Η κοινή μας φούγκα – Ανθολογία νέων ούγγρων ποιητών», εισαγωγή Αλέξης Ζήρας, επιμέλεια Ρούλα Κακλαμανάκη, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2010, σελ. 125-126.

ΟΝΕΙΡΟΜΥΛΟΣ

KRISZTINA TÓTH (1967)

ΟΝΕΙΡΟΜΥΛΟΣ

Ποιός με στριφογυρίζει μέσα στο κεφάλι του;

Ποιός με φαντάζεται καθώς γεννιέμαι και μεγαλώνω;

Ποιός με φαντάζεται στην άλλη άκρη του ύπνου,

όπου κανείς δεν έχει βρεθεί ως τώρα;

Σε κλωθογυρίζουν και μετά σε φτύνουν,

σε απορρίπτουν και μετά σε κάνουν να φτύσεις κι εσύ.

Το κρεβάτι ξέστρωτο, κλυδωνίζεται και αλλάζεις πλευρό,

η φτυσμένη σου εικόνα κοιμάται μόνη.

Θα σε κάνει άνω-κάτω ο τύπος

που σκέφτεσαι και θ’ αρπάξει τη φωτιά σου:

ο εαυτός σου αναποδογυρίζεται,

σα να γεννιέται νεκρός.

Αυτός που σε αναστατώνει πρέπει να κοιμηθεί μαζί σου,

σε περίπτωση βέβαια που περνάει καλά μαζί σου,

αυτός εννοώ με τα παρατεταμένα, άγονα χαμόγελα,

ο πατέρας των κροκοδείλιων δακρύων.

Μετάφραση: Γιώργος Βέης.

Από το βιβλίο: «Η κοινή μας φούγκα – Ανθολογία νέων ούγγρων ποιητών», εισαγωγή Αλέξης Ζήρας, επιμέλεια Ρούλα Κακλαμανάκη, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2010, σελ. 127.