ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΑΓΑΠΩ

ΣΤΕΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΑΓΑΠΩ

Μ’ έναν καινούριο ήλιο

θα ντύσω τις λέξεις μου
να μη φοβάσαι να μην κλαις
Γιατί όταν εγώ αγαπώ
κρατιέμαι απ’ το φεγγάρι
και τραμπαλίζομαι

Μέχρι η ζάλη μου

το αίμα σου να νιώσει ζεστό
να ρέει
κάτω απ’ τα χλωμά πατήματά μου
Γιατί όταν εγώ αγαπώ
απροστάτευτο βρέφος γεννιέμαι
ξανά και ξανά

όταν εγώ αγαπώ

Από το βιβλίο: Στέλλα Γεωργιάδου, «Αμφίβια εγώ», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015, σελ. 24.

ΜΗ

ΣΤΕΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

ΜΗ

Καμιά φορά οι σφαίρες

κάνουν μικρότερο κακό
από τις λέξεις
ήθελα να σου πω αλλά δεν πρόλαβα
Με πρόλαβαν τα τραύματα

Με πρόλαβε ο κρότος τους

πάνω στην εύθραυστη αγάπη
Χίλια κομμάτια μάτια μου
που τα κοιτάζω απέλπιδα
Ανέλπιδα της συνοχής τα χρόνια

Τί να μαζέψω

να μη ματώνει;

Μα κι αν ματώνει

ας είναι, εμένα να ματαιώνει
Αίμα περίσσιο ας χυθεί
πριν να σκουριάσει
Της αυταρέσκειας
λαίμαργο άτι
να κεράσει
ξύδι και μέλι

Καμιά φορά οι λέξεις

των πεπραγμένων
γίνονται το φορείο ή το φέρετρο

Από το βιβλίο: Στέλλα Γεωργιάδου, «Αμφίβια εγώ», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015, σελ. 34.

ΕΝΟΧΕΣ

ΣΤΕΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

ΕΝΟΧΕΣ

Φταίω

και τό ’ξερα από νωρίς
Από τη μέρα
που τα πουλιά τραγούδησαν τον έρωτα
κι εγώ τα πρόσβαλα
μιμούμενη τους ήχους τους

Αλλά κι εγώ

τον έρωτα ήθελα να υμνήσω
Αυτόν το νεανία τον παράφορο αλαζόνα
που υπνωτίζει την πραγματικότητα
βυθίζοντας σε λήθαργο
κάθε εχέφρονα απόσταση
κάθε αίσθηση κινδύνου

Φταίω μάτια μου

που δεν παρέκαμψα τις εντολές του ενστίκτου
που νόμισα πως είναι παντοδύναμη
των αισθημάτων μου η δριμύτητα
να παρασύρει και τον τόπο και το χρόνο
–το αντίξοο πάνω απ’ όλα–
και να αποδημήσει μαζί με τα πουλιά
στους τροπικούς του ανέφικτου
χωρίς κανένα κόστος δίχως τραύματα

Φταίω και που περιφρόνησα

τους οιωνούς των τρωτών ημερών
τους δισταγμούς ενός σοφού σηματοδότη
που δεν μου έδινε καμιά προτεραιότητα

Αχ βιαστική που είναι η νιότη

Αχ θαρρετή που είναι η βιασύνη
Κι αγύριστο αχ κεφάλι που ’ν’ το θάρρος
Προτάσσει το γυμνό του στήθος
να προστατέψει μια νεόδμητη περιοχή ονείρων
από τη διαβρωτική συνήθεια

 Δες τώρα πού κατάντησε

Διαπραγματευτής μιας απουσίας
κι ενός έρωτα θανάσιμα τραυματισμένου
έρμαιο στην κυριαρχία του εφικτού

Από το βιβλίο: Στέλλα Γεωργιάδου, «Αμφίβια εγώ», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015, σελ. 40.

ΑΜΦΙΒΙΑ

ΣΤΕΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

ΑΜΦΙΒΙΑ

Ανέγερση νέων υπερπολυτελών αισθημάτων
Η θέα σας διακόπτεται προσωρινά

Επιγραφή ευμεγέθους σημασίας
ανθεκτική στις εσωτερικές συνθήκες
κόσμησε τα απέναντι κενά
στα όρια μιας αχανούς ερήμου

Σπουδαίο νέο!
Χρόνια περίμενα
κάτι να μ’ αποκόψει
από την εμμονή
της άγριας δύσης των αισθήσεων

Άμορφη και φιλόστοργη βιοτική ανάγκη
η στροφή κατεύθυνσης
προς την ανατολή των παραισθήσεων
Σοφός ο κοινός παρονομαστής
του κλητού και του μοιραίου

Αποξεχνιόμαστε –προσωρινά–
ταΐζοντας μ’ αισθήματα
κάθε καινούριο μύθο
Γινόμαστε έτσι ανθεκτικοί
και στο βουνό και στο βυθό
και στο αναμεταξύ τους ρεύμα
Κι ανάλογα στρεφόμαστε
απ’ τα παθήματα στα πάθη

Ανεμοδούρες στου καιρού τη θέληση

Από το βιβλίο: Στέλλα Γεωργιάδου, «Αμφίβια εγώ», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015, σελ. 11.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΕΣ

ΣΤΕΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΕΣ

Έτσι τον αισθανότανε

Ένα τεράστιο κρεμμύδι

Μια ελάχιστη καρδιά

κλεισμένη

σε χιλιάδες πανωφόρια

Αυθεντικός στη γεύση

με αψάδα και οξύτητα στο βλέμμα

δύσοσμος εν βρασμώ

Και πόσο να γλυκάνει

στο λάδι τσιτσιρίζοντας

Στο λάδι

το δικό της

Από το βιβλίο: Στέλλα Γεωργιάδου, «Αμφίβια εγώ», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015, σελ. 27.

ΣΠΕΙΡΑΜΑΤΑ

ΣΤΕΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

ΣΠΕΙΡΑΜΑΤΑ

Ρίμα το κρίμα με τον θυμό

δεν κάνει· σφιχτό στεφάνι

σ’ άδειο λαιμό. Κι ένας πνιγμός

να κρέμεται απ’ το ταβάνι.

Η εσπέρα, πέρα στα βροχερά

λαγοκοιμάται· δε θυμάται

ποιός είν’ εδώ. Κλαίει γοερά

και μια παντιέρα συλλογάται.

Μα εγώ αγαπάω τα σκοτάδια

ψαχουλευτά να δραπετεύω

απ’ τα σημάδια και να γιατρεύω

απελπισίες παροδικές να ημερεύω

με λέξεις χάδια.

Μικρό σπουργίτι, παιδί ισοβίτη

αναστενάζει και χειμωνιάζει

σε μια βραδιά. Σαν του αστρίτη

το σφυγμό που σε χλευάζει.

Μια πεταλούδα κόρη Ιούδα

αχ πως χορεύει· σα να γυρεύει

ένα φιλί. Με ροζ βερμούδα

και λάγνα γέλια, φως παζαρεύει.

Κι εσύ μισείς τ’ αεροδρόμια

Σ’ αναμονές αποκοιμιέσαι

και πεζοδρόμια. Κι αναρωτιέσαι

ποιες τροχιές σ’ έχουν ξεχάσει

σ’ ονειροδρόμια.

Από το βιβλίο: Στέλλα Γεωργιάδου, «Αμφίβια εγώ», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015, σελ. 53.

ΟΜΗΡΙΑ

ΣΤΕΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ

ΟΜΗΡΙΑ

Μη με κοιτάς
βαδίζω πλάι στο γκρεμό
Υπάρχω μόνο
γιατί ετούτος ο χαμός
θέλει ένα πρόσωπο
για να ξεδίνει η θλίψη
στους περιπάτους του απογεύματος

Ομήρους κρατώ
το ποίημα και το όνειρο
και δε φοβάμαι
Τους ανταλλάσσω πάραυτα
ελάχιστα τα λύτρα που ζητάω

Το άρωμα της προσμονής
ίσως και το κορμί σου

Από το βιβλίο: Στέλλα Γεωργιάδου, «Αμφίβια εγώ», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015, σελ. 25.