ΤΑ ΕΞ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ (ΕΝ ΠΗΛΙΩ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ)

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΤΑ ΕΞ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ
(ΕΝ ΠΗΛΙΩ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ)

Δεν ήρθε για κανέναν κατοικήσιμο
αυτό το καλοκαίρι
Όσο για τη βδομάδα αυτήν
των συναντήσεων
ξέπλυνε συγκινήσεις
  αδηφάγες

Φιδίσιος δρόμος
ζεματιστός
κατολισθαίνοντας προς άπειρον
σκοτωμένα σκυλιά στην

  άσφαλτο
δύσκολη η σκέψη για νερό
δύσκολη η ανάσα

Κι όταν αντίκρισες
χλομός
τα πρώτα στοιχειωμένα
από καιρό ακατοίκητα
όλα σε φώναζαν
να ξεκλειδώσεις
Τη θάλασσα, τη θάλασσα
Ξεκλείδωσε τη θάλασσα

Διώροφα τριώροφα
άδεια στην ερημία
Όμως η πόρτα πουθενά
και το κλειδί σπασμένο

Τη θάλασσα
Αλλιώς θα σε στερέψει
Διώροφα τριώροφα

Ούτε ένα κατοικήσιμο
να ζήσεις να το μοιραστείς
το άλλο καλοκαίρι

Η θάλασσα, η θάλασσα
πάλαι ποτέ ολάνθιστων
Πηλίων παραδείσων

Η θάλασσα από μακριά

Δεν θά ’ρθει για κανέναν
κατοικήσιμο το άλλο καλοκαίρι

Από το βιβλίο: Αριστέα Παπαλεξάνδρου, «Μας προισποερνά», Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2015, σελ. 37.

ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ

Το αίσθημα προπάντων
υψηλό
Δεν λέω, πέρασαν στιγμές
που ευθύς σας χλόμιασαν
Αρίστη
Άφησε η χλομάδα σας
κενό στην πρώτη θέση
Το τρένο όμως κι αν πέρασε
και πάλι θα περάσει
Όχι, δεν έρχεται για σας
απλώς το συνηθίζει

Όποιος σταθεί στο στέγαστρο
ίσως
  μες στη ζωή του κλειδωθεί
—λίγων δεκάδων χιλιομέτρων
ασφυξία—
Έως εκεί
των βιωμένων σας στιγμών
η απεραντοσύνη

Όλα της γης τα πλάσματα
τόσο εν δυνάμει ελεύθερα
Ελεύθερη κι εσείς
και δεν επείγεσθε διά της γραφής
να διαιτάσθε
Απ’ τα άγραφα στιχάκια σας
ούτε η ζωή σας σώζεται
ούτε ο θάνατός σας.

Το αίσθημα προπάντων
υψηλό
κι αυτό το ποίημα ατέλειωτο
κι αυτό δικό σας.

Από το βιβλίο: Αριστέα Παπαλεξάνδρου, «Μας προισποερνά», Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2015, σελ. 49.

ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΟ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΟ

Παραθυρόφυλλα ανοιχτά

κανένα όμως παράθυρο

στο βάθος.

Κοιμήθηκαν πολύ βαριά

τα σύντομα όνειρά μου

και ξύπνησαν γιγάντιες

Άρπυιες εφιάλτες.

Εκεί στο αόρατο κενό

μου γνέφουν να παραιτηθώ.

Μα εγώ θα βρω την

   έξοδο.

Κι όχι, δεν θά ’μαι

μοναχή. Θ’ ακούω τη

   φωνή μου.

Σωστά σε ηχογράφησαν ηχώ

της σιωπής μου.

Από το βιβλίο: Αριστέα Παπαλεξάνδρου, «Μας προισποερνά», Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2015, σελ. 34.

ΑΝΤΙΔΑΝΕΙΑ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΑΝΤΙΔΑΝΕΙΑ

   Ένας Θεός γεννιέται. Άλλοι πεθαίνουν. Η Αλήθεια

   ούτε έφυγε ούτε ήρθε: το Λάθος άλλαξε.

Κι όμως το παραδέχομαι
δεν είναι τωρινό κακό.
Δεκαετίες έπλεκα ατέλειωτα
μνημόσυνα εν μέσω
μνημονίων· τί το καινούργιο;
Το λάθος μου δεν άλλαξε.
Με τρέφει ληξιπρόθεσμο
μα εγώ ούτε λέξη άσχετη

δεν του αποταμιεύω.

Η προθεσμία έληξε.
Το ξέρουν και το ξέρω.
Επίορκη από καιρό
εξαργυρώνω κάθιδρη
ώς και τη σιωπή μου:
λυγμό ασυνάρτητον ηχώ
πριν απ’ τον δύσκολο καιρό
πριν απ’ τη γέννησή μου.

Η προθεσμία έληξε.

        Μαζί κι εγώ.

Το λάθος μου δεν άλλαξε
δανείστηκε αυτουργό.
Κι εγώ στου κόσμου το κακό
ένταλμα ανεξόφλητο
πετώ την ενοχή μου.

Από το βιβλίο: Αριστέα Παπαλεξάνδρου, «Μας προισποερνά», Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2015, σελ. 7-8.

ΛΗΘΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΛΗΘΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ

Και προπαντός να μην προσμένεις

απ’ τους ανθρώπους

Όσο κι αν σ’ αγαπούν

μονάχος θα περνάς

από τις σκοτεινές

των χρόνων συμπληγάδες

Κι όταν χαθείς οριστικά

κι αναρτηθούν περίλυπα

ύστατα χαίρε στα στεφάνια

να προσδοκάς μνημόσυνα, δεν λέγω

μα όχι αιώνια μνήμη

Κι ακόμα ίσως καλύτερα

σε πλησμονή το τίποτα

από νεκρούς και ζωντανούς

που είδες που δεν είδες

από νεκρούς και ζωντανούς

που ξέρουν αψεγάδιαστα

αγάπες να ξεχνάνε

Από το βιβλίο: Αριστέα Παπαλεξάνδρου, «Υπογείως», Τυπωθήτω, Αθήνα 2012, σελ. 20.

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ Σ’ ΑΛΛΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Ή ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ Σ’ ΑΛΛΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Υδάτινοι ύαλοι τσακίζουνε το κάλλος

του σχήματος και δρόσος ειρωνείας βράζει

στα μέτρα. Σφόδρα αρέσκεται να διαβιβάζει

μελίσματα με δαγκωνιές· και σαν σινιάλο σ’

ωραία στιχηρά σού κατανεύει, ειδάλλως

με ραβδισμούς τις φάτσες των κατόπτρων σπάζει,

και μένουν τζάμια να υποσημειούν όσο ατλάζι

γαλακτοκόμησε της Ερατούς η άλως.

Με την ευχή κατάφορτοι της μοιχαλίδος

χωλαίνουν δεκαπεντασύλλαβοι κανόνες

σε αραξοβόλια ποιούντες νέο είδος

της ars poetica. Διαθλάσεις των προσώπων

που υπήρξαν εραστές του στιγμιαίου, οι αιώνες

στο μπουντουάρ τις γδύνουν των ευμούσων τρόπων.

ΠΑΡΑΒΑΝ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΠΑΡΑΒΑΝ

Φυλάγεται απ’ τη γύμνια

των καλών στιγμών

που στοίχειωσαν το σώμα της

απ’ τον καιρό των Εσπερίδων

Τώρα κλειστά παράθυρα

κι αυτή της σιωπής η ευπρέπεια μαρμάρωσε το παραβάν

σε χρόνων αχρηστία

Σάρκινος κάτοικος κανείς

Καθρέφτης καθρεφτίζεται

μόνο σ’ άλλον καθρέφτη

Το πίσω από το παραβάν

ξανοίγεται στο εμπρός του

Κι αργεί να ξημερώσει

στον κόσμο

Από το βιβλίο: Αριστέα Παπαλεξάνδρου, «Υπογείως», Τυπωθήτω, Αθήνα 2012, σελ. 56.

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΟΙΧΑΛΙΔΟΣ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΟΙΧΑΛΙΔΟΣ

τοσοῦτος ἔρως κατεῖχε τὴν ἄνθρωπον.

Πλουτάρχου, Αλκιβιάδης

Φρεσκοσιδερωμένο ένδυμα

που σε λιγάκι θα τσαλακωθεί

επί ματαίω

Σε μια αψεγάδιαστη ζωή

καθένας χωριθστά ταγμένος

Εγγάμου βίου συνταγή

με σύζυγο και τέκνα

Πίστευε πάντα

και το πίστευες κι εσύ

πως ήταν χρόνια

πες μισή ζωή

για σένα τον απόντα

μόνο ζούσε

Ώσπου την άγγιξες

για μια στιγμή

ζωής αντίδωρο

μοναδική

αλλά

λες κι ήταν ξένη

Κι εκείνη

μόλις την άγγιξες

έκαν’ ευχή

πιστή στον φόβο νά ’ναι

μοιχαλίδα

Κι ευθύς ξεγράφτηκε

απ’ την καλή

και δεν σε ξέρω πια

δεν σ’ είδα

Από το βιβλίο: Αριστέα Παπαλεξάνδρου, «Υπογείως», Τυπωθήτω, Αθήνα 2012, σελ. 50-51.

ΓΕΝΝΗΘΕΙΣΑ ΤΟ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ Ή ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ


ΓΕΝΝΗΘΕΙΣΑ ΤΟ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ Ή ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ

Η πιο κακόγουστη γενιά
γεννήθηκε μαζί μου το εβδομήντα

Για μόδες ομιλώ και τέτοια
Φαρδιά μανίκια, χρώματα
Ζώνες πάνω απ’ τα θαλασσιά
πουλόβερ και λουλούδια

Φωτογραφίες έγχρωμες
με λίγες μου αναμνήσεις
Κάποιος Ιούλιος καυτός
της επιστράτευσης
Και πλήθος κόσμος άγνωστος
στο πηγαινέλα

Για μόδες ομιλώ κι ανθρώπους
συνθήματα πολιτικά
της αμφισβήτησης
και μια κουβέντα ατέλειωτη
για αισθήματα και τέχνη
της πολιτικής
που ούτε και τώρα τέλειωσε
που είσθε, χρόνια πια
στην εξουσία

Για μόδες ομιλώ
για ποίηση ποτέ

Η γενιά του εβδομήντα
πιάνει αισίως τα εβδομήντα

Η ΩΡΑΙΑ ΤΙΜΩΜΕΝΗ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ


Η ΩΡΑΙΑ ΤΙΜΩΜΕΝΗ

Ουδέν νεώτερον απ’ την ζωή του
που μου κατάφερε την πιο καλογραμμένη μαχαιριά
την ώρα που φιλούσε τρυφερά
τ’ αριστερό μου στήθος

Αθήνα Πάτρα Κέρκυρα Θεσσαλονίκη Αθήνα

Μια σάρκα από την σάρκα του
ωραία τιμωμένη
Κι ούτως ειπείν προς τί λυγμός
προς τί τις νέος θρήνος

Αυτός κι η απουσία μου
Αυτή και η φωνή μου
Αυτός κι αυτή το θέμα μου

Ουδέν νεώτερον απ’ την ζωή μου

ΧΛΩΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ


Η ΤΕΡΠΝΗ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΩΦΕΛΙΜΟΥ

Αγαπημένε μου καλέ
του περασμένου μήνα
εχθές που σας συνάντησα
με κουρασμένο βήμα
Αλήθεια πώς λυπήθηκα
που ήσαστε χλωμός
μιας στραβοκάνας λόγιας
τη νύχτα συνοδός
Έχει όπως λεν πολλήν ισχύ
στα καλλιτεχνικά σας
Μ’ αυτήν θαρρώ απομυζά
εσάς και τα καλά παιδιά σας
Κι όσο να πεις ομόρφυνε
πολύ που την αγγίξατε
Δεν είσθε δα και πλαστικός
δια να την χειρουργήσετε
Η πιο καλή επιλογή
και μην το πολυσυζητάμε
Όσο για τη χλωμάδα σας
από αύριο αρχινάμε…


Από το βιβλίο: Αριστέα Παπαλεξάνδρου, «Ωδικά Πτηνά», Τυπωθήτω 2008, Αθήνα 2008, σελ. 41.

ΠΡΟΣΜΟΝΗ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ


ΤΟ ΦΙΔΙ

Σε ξανάγγιξα
Εξαίρετο φίδι
Στις γωνιές του σπιτιού μου
Χωμένο
Στις ρωγμές της ψυχής μου
Θαμμένο
Όπως κι άλλες φορές
Δεν σε σκότωσα
Σε κρατώ ζωντανό
Άλλοθί μου σβησμένο
Σε ξανάγγιξα
Εξαίρετο φίδι
Κι όσο ηχεί φοβερό
Το σκληρό δάγκωμά σου
Προσμένω



Από τη συλλογή, «Δύο όνειρα πριν», Μανδραγόρας, Αθήνα 2000.

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ


ΜΕ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Κάνει καιρόν ουδετερότητος
Μην άγχεστε· αρμόζει και στην εποχή:
Μέσα ανοίξεως
Μη βιάζεστε· αρμόζει και στην αντοχή
  της ημετέρας περιπτύξεως
Θα βρέξει; Θα χωρίσομε;
Κι αν σας φιλήσω θα καλοσυνέψει;

Τηρούμε σχέσιν ουδετερότητος
Πάρτε απόφαση Αρθρώστε λέξη
Της άνοιξης το πλήρωμα αναχωρεί
Πρέπει και η ζωή να τρέξει


Από το βιβλίο: Αριστέα Παπαλεξάνδρου, «Άλλοτε αλλού», Νεφάλη, Αθήνα 2004, σελ. 45.

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ


ΑΠΑΝΤΕΣ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ

Νέα γενέθλια
Επταετία λήξασα του έρωτα και της οργής
Συμβάντα περασμένα· στη μνήμη εντός
   καλά κρυμμένα
Γιορτάσαμε με τέχνη σεξ και λόγια
   την επέτειο
Φίλοι εχθροί τέως και νυν
Μην απορείς που ακόμα κλαίω
Ήταν ο ρόλος τραγικός
Ότι τον διάλεξα εγώ
Ευθύνομαι και πταίω



Από το βιβλίο: Αριστέα Παπαλεξάνδρου, «Άλλοτε αλλού» Νεφέλη, Αθήνα 2004, σελ. 39.

ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ


ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

Υπήρξε κάποτε καιρός
που στη ζωή μου
φοβόμουν δυστυχώς να δω
την αντοχή μου

Λέγαν "Τι πλάσμα φοβικό!"
στον εραστή μου
Είπα "Θα βρω το δίκαιο
στον ψυχαναλυτή μου
Ο,τι φθονούσα έναν καιρό
Πώς το φοβάμαι τώρα!
Λες να 'ναι σοβαρό γιατρέ
που σας ποθώ εδώ και τώρα;"
Κι ως το μαντέψατε σωστά
μου διέκοψε την ψυχανάλυση
και μ' έκαν' ερωμένη του
Πώς να το πω... Καλή κατάληξη

Υπήρξε κάποτε καιρός
που στη ζωή μου
φοβόμουν και να φοβηθώ
την αφορμή μου

Λέγαν "τι πλάσμα ανασφαλές!
Τι πλάσμα αγχώδες!"
Ωσπου στον μέγα πανικό
στον έσχατό μου φόβο
αντίκρισα τη στάχτη σας
στο κάτοπτρό μου
Ο,τι αγαπούσα έναν καιρό
δεν το γνωρίζω τώρα
Δεν είναι σοβαρό γιατρέ
που σας μισώ εδώ και τώρα


Πήρα τη φωτογραφία της ποιήτριας (και καλής μου φίλης)από το e-poema: ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση. Το εικαστικό, που προηγείται, είναι του Dan Flavin.