ΜΝΗΜΗ ΑΛΚΗ ΑΛΚΑΙΟΥ

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΛΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΛΚΗ ΑΛΚΑΙΟ ΚΑΙ ΘΑΝΟ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟ: ΠΡΩΙΝΗ Ή ΒΡΑΔΥΝΗ ΣΕΡΕΝΑΤΑ

ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΑΡΑΒΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΛΗΣ


ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΑΡΑΒΙ

Σπασμένο καράβι να 'μαι πέρα βαθιά
έτσι να 'μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι

Νά 'ναι αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω γύρω
με κουφάρι γυρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω

Νά 'ναι η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι να 'ναι
και τα βράχια κατάπληκτα και τ' αστέρια μακριά
να κοιτάνε

Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές
το φεγγάρι

Έτσι να 'μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό
έτσι να 'μαι
σ' αμμουδιά πεθαμένη και σε κούφιο νερό
να κοιμάμαι


Στίχοι: Γιάννης Σκαρίπμπας.
Μουσική: Γιάννης Σπανός.

ΟΙ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΙ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ.

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΛΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΑΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗ ΣΠΑΝΟ


ΟΙ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΙ

Και στο δρόμο περπατούν συντροφιές,
σαν ευτυχισμένη φωτογραφία,
λες και πως ξεφύγαν από μουσεία
κάτι αγάλματά τους και ζωγραφιές.

Και στο δρόμο περπατούν συντροφιές,
μόνο οι δυό μας πάντα μαρμαρωμένοι.
Τους κοιτάμε απ' το μπαλκόνι,
με κάποια λύπη σαν νυχτώνει
και λες πως κάτι μες στον κόσμο τελειώνει.
Και τα χρόνια μας χαμένα,
στο άδικο μεγαλωμένα,
σαν τα φιλιά στον ουρανό μας σβησμένα.

Και στο δρόμο περπατούν συντροφιές,
μόνο οι δυο μας πάντα μαρμαρωμένοι.
Βλέπουμε απ' τη φυλακή μας
στα ξένα χέρια τη ζωή μας,
σαν να μην ήταν καμμιά μέρα δική μας.

Και στο δρόμο περπατούν συντροφιές,
μόνο οι δυο μας πάντα μαρμαρωμένοι.


Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.
Μουσική: Γιάννης Σπανός.
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Καράλης.

ΣΑΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ ΑΓΡΙΟ ΤΗΣ ΤΣΕΧΙΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΛΗΣ


ΠΡΩΙΝΗ Ή ΒΡΑΔΥΝΗ ΣΕΡΕΝΑΤΑ

Κάθε που πίνω απ’ την πηγή σου
κάτι μου καίει τον ουρανίσκο
ψάχνω στο φως, μα δεν σε βρίσκω
μες στην αδιάκοπη ροή σου

Στου κόσμου τις στοές χαμένη
μετράς τις πένθιμες βραγιές του
νά ’σai κορίτσι του Ηφαίστου
ή στάχτη από φωτιά σβησμένη

Δεν έπρεπε νά ’σουν φωτιά
μόνο ένα κρίνο του πελάγου
να σ’ αποκλείσω στη στεριά
με μοχθηρία αρχαίου μάγου

Τώρα τα γυάλινά σου μάτια
έχουν μιαν αίσθηση απορίας
σπασμένη σε μικρά κομμάτια
σαν κρύσταλλο άγριο της Τσεχίας

Δεν έπρεπε νά ’σουν ζωή
μόνο μια πεταλούδα χιόνι
να μου σκεπάζει την ψυχή
κι από το κρύο της να μη λυώνει



Στίχοι: Άλκης Αλκαίος.
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος.

ΣΑΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΛΗΣ


ΟΙ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΙ

Και στο δρόμο περπατούν συντροφιές
σαν ευτυχισμένη φωτογραφία
λες και πως ξεφύγαν από μουσεία
κάτι αγάλματά τους και ζωγραφιές

Και στο δρόμο περπατούν συντροφιές
μόνο οι δυό μας πάντα μαρμαρωμένοι
τους κοιτάμε απ' το μπαλκόνι
με κάποια λύπη σα νυχτώνει
και λες πως κάτι μες στον κόσμο τελειώνει
και τα χρόνια μας χαμένα
στο άδικο μεγαλωμένα
σαν τα φιλιά στον ουρανό μας σβησμένα

Και στο δρόμο περπατούν συντροφιές
μόνο οι δυο μας πάντα μαρμαρωμένοι
βλέπουμε απ' τη φυλακή μας
στα ξένα χέρια τη ζωή μας
σα να μην ήταν καμμιά μέρα δική μας
βλέπουμε απ' τη φυλακή μας
στα ξένα χέρια τη ζωή μας
σα να μην ήταν καμιά μέρα δική μας

Και στο δρόμο περπατούν συντροφιές
μόνο οι δυο μας πάντα μαρμαρωμένοι



Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.
Μουσική: Γιάννης Σπανός.

ΤΗΣ ΧΑΛΙΜΑΣ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΛΗΣ


ΤΗΣ ΧΑΛΙΜΑΣ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Εγώ πουλάω την ψυχή μου
στον έμπορα για δυο ψωμιά
κι εσύ γυρεύεις την αλήθεια
στης Χαλιμάς τα παραμύθια

Εγώ βαστάω το τιμόνι
να μην μπατάρει το σκαφί
κι εσένα σού 'γιναν συνήθεια
της Χαλιμάς τα παραμύθια

Εγώ το αίμα μου το δίνω
να βρεί η γενιά μου οδηγητή
κι εσύ στην άμμο χτίζεις σπίτια
στης Χαλιμάς τα παραμύθια

Εγώ ξεθάβω τους νεκρούς μου
τους ξαναβάζω στην γραμμή
κι εσύ ξοδεύεις στα ξενύχτια
στης Χαλιμάς τα παραμύθια

Παίξε λοιπόν κι εσύ στα ζάρια
αν σου βαστάει την αλήθεια
μα δεν γεννιούνται παλικάρια
στης Χαλιμάς τα παραμύθια



Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος.
Μουσική: Γιάννης Σπανός.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΛΗΣ

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΛΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΝΙΚΟ ΚΑΒΒΑΔΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑΝΗ ΣΠΑΝΟ


MAL DU DÉPART

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγκαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τά 'χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
«Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει.»

Μα ο εαυτός μου μιά βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου, που τρέμει, θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θά 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μιά κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.