Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα LAHITTE (ANA EMILIA). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα LAHITTE (ANA EMILIA). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2021

ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

 


ANA EMILIA LAHITTE

 

ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

 

Τα χέρια.

 

Στα άκρα παραδομένη

από την απληστία και τη δουλεία.

 

Αν μπορούσα

θα τ’ άφηνα να φύγουν

ξεριζωμένα

πανσόφως ανειδίκευτα

σαν των εραστών το ευτυχές άγγιγμα

όταν ψάχνονται μες στο σκοτάδι.

 

ΑΝΑ ΕΜΙΛΙΑ ΛΑΪΤΤΕ


 

ANA EMILIA LAHITTE

 

AUTORRETRATO

 

Me miro en el espejo.

 

Una mujer avanza

desnuda,

sin heridas aparentes.

Es una hembra espléndida

en épocas de celo,

tal vez.

Pero ya muerta.

 

En carne y sombra altiva

despoja sus silencios.

En silencio,

un idioma de albatros

la sustenta.

 

Se yergue luego

intacta,

con dignidad de hiedra.

Y aferrada a sus muros

de lumbre y soledades,

espera.

 

*

 

LOS DIOSES CALLAN TODAVÍA

 

Prefiero

ser un número en la noche

y no una estrella entre mis huesos.

 

Celebro

haberme nombrado

antes de que mi nombre pronunciara

silencios.

 

Tengo la certeza

–un resplandor, una herida–

de ser lo que aún ignoro

y ya sabe mi muerte.

 

Vivo el temor

de que la soledad no esté desnuda

y exista el tiempo más allá de la hierba.

 

Los dioses callan

todavía.

 

*

 

CETRERÍA

 

Liebre, venado, faisán.

 

No me atrae la caza,

ni me gusta alinear la carne roja

en bandejas de plata.

 

Pero el halcón

acaba de traerme tus ojos

 

Amo la cetrería.

 

Mañana

ha de traerme tu mirada.

 

*

 

APRENDIZAJES

 

Comienzo

a perder instantes.

 

A perderme.

 

Una décima de segundo.

Un milésimo de silencio.

 

Nada me despoja.

Todo me desnuda.

 

Es lo infinito que regresa.

 

Aprendo

a habitar el esplendor

de la sombra.