ΤΟΥΤΗ Η ΜΥΡΩΔΙΑ Η ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ

GIORGIO CAPRONI

ΤΟΥΤΗ Η ΜΥΡΩΔΙΑ Η ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ

Τούτη η μυρωδιά η θαλασσινή 
που μου θυμίζει τόσο
τα μαλλιά σου, νωρίς-νωρίς
το πρωί καθώς άνοιξε κι έφεξε.

Στα μάτια έχω τον δροσερό  ήλιο
του πρωιού που ξυπνάει. Το αλάτι
της θάλασσας ...

Μαζί,
σαν ατμός  από κρασί,
μας εμέθαγε  τούτη
η μυρωδιά η θαλασσινή .

Στο στήθος έχω ακόμα το αλάτι
του στρειδιού νωρίς-νωρίς το πρωί.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΓΙΑΛΟΥΣ ΑΝΟΙΓΕΙ

GIORGIO CAPRONI

ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΓΙΑΛΟΥΣ ΑΝΟΙΓΕΙ

Του πέλαγου είσαι εσύ γυναίκα,

γυναίκα που γιαλούς ανοίγει.

Ο αέρας των άσπρων όρθρων

είναι ο αέρας ο δικός σου

με αλάτι – και είναι πανάκια

στον άνεμο, είναι σημαίες

που ξεδιπλώνονται στον πλου

τα φαρδιά σου ρούχα, τα τόσο

φωτεινά, τα ολόφωτα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ο Τζόρτζιο Καπρόνι μεταφράζει Ρενέ Σαρ!

ΤΖΟΡΤΖΙΟ ΚΑΠΡΟΝΙ!

GIORGIO CAPRONI

IL MARE COME MATERIALE

Scolpire il mare…

Le sue musiche…

Lunghe,
le mobili sue cordigliere
crestate di neve…

Scolpire
– bluastre – le schegge
delle sue ire…

I frantumi
– contro murate o scogliere –
delle sue euforie…

Filarne il vetro in làmine
semiviperine…

In taglienti
nastri d’alghe…
Fissarne
– sotto le trasparenti
batterie del cielo – le bianche
catastrofi…

Lignificare
le esterrefatte allegrie
di chi vi si tuffa…
Scolpire
il mare fino a farne il volto
del dileguante…

Dire
(in calmerìa o in fortunale)
l’indicibile usando
il mare come materiale…

Il mare come costruzione…

Il mare come invenzione…

ΤΖΟΡΤΖΙΟ ΚΑΠΡΟΝΙ!

GIORGIO CAPRONI

E SOLO

E solo
quando sarò così solo
da non aver più nemmeno
me stesso per compagnia,
allora prenderò anch’io la mia
decisione.

Staccherò
dal muro la lanterna
un’alba, e dirò addio
al vuoto.

A passo a passo
scenderò nel vallone.

Ma anche allora, in nome
di che, e dove
troverò un senso (che altri,
pare, non han trovato),
lasciato questo mio sasso.

ΤΖΟΡΤΖΙΟ ΚΑΠΡΟΝΙ!

GIORGIO CAPRONI

VERSICOLI QUASI ECOLOGICI

Non uccidete il mare,
la libellula il vento.
Non soffocate il lamento
(il canto!) del lamantino.
Il galagone, il pino:
anche di questo è fatto
l’uomo. E chi per profitto vile
fulmina un pesce, un fiume,
non fatelo cavaliere
del lavoro. L’amore
finisce dove finisce l’erba
e l’acqua muore. Dove
sparendo la foresta
e l’aria verde, chi resta
sospira nel sempre più vasto
paese guasto: «Come
potrebbe tornare a esser bella,
scomparso l’uomo, la terra».