ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

ALEJANDRO NICOTRA (1931)

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

1.      ΚΑΨΟΥΛΑ

Τέρατα και πεταλούδες

του λαμπτήρα:

ίσκιοι στο ασβεστωμένο δωμάτιο.

Αυτό είναι η ποίηση

η μοίρα της.

(Η πραγματικότητά της, η ανυπαρξία της.)

Ανώνυμα σημεία, πάνω στο έρημο χαρτί·

πάνω στην ξάγρυπνη νύχτα.

2.      ΝΥΧΤΑ

Λέω το κορμί σου με τα χέρια

       σάμπως χαμηλόφωνα

σαν εκείνον που ονειρεύεται μες στη σαρκική του νύχτα

μια σελήνη χειροπιαστή:

          και υψώνεται

               ποίηση της αφής

στον χώρο των σφαλισμένων ματιών,

από το άμορφο σκοτάδι

–βουκολικό ειδύλλιο, ύμνο, επιθαλάμιο–

στο καθαρό είδωλό τους.

3.      ΕΙΚΟΝΑ

Είσαι σαν την ποίηση

που ποτέ δεν θα γράψω. Άφατη,

σ’ έντυσα ωστόσο με λέξεις ίσες με τη νύχτα,

πέρασα στο χέρι σου δαχτυλίδι αποχαιρετισμού.

Αλλά είναι γυμνή έτσι όπως με ακολουθείς.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΕΝΤΡΑ

ALEJANDRO NICOTRA (1931)

ΔΕΝΤΡΑ

Γίνανε πια τα δέντρα χειμωνιάτικα;

Επανακάμπτει η ερώτηση

έχοντας τώρα περισσότερο νόημα.

Σάμπως να βγαίνει από άλλα χείλη

την ακούει ο άνθρωπος,

άηχη, σαν να μοιάζει σε κάποιο πουλί

μακριά, πάνω από τα κορφοβούνια.

Είναι χειμωνιάτικα –

τα δέντρα την αυγή

πίσω απ’ τις ανταύγειες μιας γερτής σελήνης

που και αυτή λέει αντίο.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΤΩΝ ΓΝΩΜΗ

ALEJANDRO NICOTRA (1931)

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΤΩΝ ΓΝΩΜΗ

Τους πίστευα,

με κάποιο δισταγμό, βεβαίως,

όπως πιστεύουμε όσους μίλησαν με τους Θεούς, στα όρη τους,

και διηγούνται μετά το μυστικό·

μια μέρα όμως

αναιρέθηκε από τα στόματά τους που ήσαν πουλιά ψευδόμενα·

ύστερα τους είδα να πεθαίνουν

μέσα σ’ ένα βρωμοκάλυβο,

τυφλοί και μπαμπαλίζοντας λέξεις άνευ νοήματος.

Κατόπιν άρχισα να τους πιστεύω και πάλι,

να πιστεύω τη σπασμένη σοφία τους,

όμως χωρίς καμμία πλέον υποψία λογικής.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

EIKONA

 

ALEJANDRO NICOTRA (1931)

EIKONA

Κάποιος
ξυπόλητος πάνω από τον έρωτα και τον θάνατο

Κάποιος που χάνεται στους καθρέφτες
και ανοίγει τις πόρτες τις τυφλωμένες μες στα χρόνια

Η φωνή που περιμένει το αφτί σου
τα μάτια χυμένα στη νύχτα και στις πόλεις

Απομνημονευμένο άγνωστο
το χέρι πάντα πιο πέρα απ’ τους αποχαιρετισμούς του

Κάποιος σ’ έναν δρόμο
όπου τα δέντρα χειμώνιασαν

Στις παρυφές του πυρός
στις παρυφές της καρδιάς σου που δεν κοιμάται

Ανώνυμος πια
σαν άγγελος ύστερα από της παρανοίας το όραμα

Ή η τελευταία μοναξιά ή η ελπίδα

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.