ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

 

JOYCE MANSOUR

 

ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

 

Χτυπάει το τηλέφωνο

και απαντάει το γεννητικό σου όργανο

η φωνή του βραχνός κανταδόρος

κάνει τις ανίες μου ν’ αναρριγούν

και το σκληρό αβγό της καρδιάς μου

το τηγανίζει

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΦΥΤΕΨΑ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΠΑΙΔΙΚΟ

 

JOYCE MANSOUR

 

ΦΥΤΕΨΑ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΠΑΙΔΙΚΟ

 

Φύτεψα ένα χέρι παιδικό

ωχρό απ’ το βαθύ σαράκι που το τρώει

στον κήπο μου με τ’ ανθισμένα δέντρα

το καταχώνιασα στο δυσωδέστατο χώμα

το πότισα το κλάδεψα το ονομάτισα

γιατί ήξερα ότι σε τούτον τον τόπο θε να βλαστήσει μια παρθένα

μια παρθένα απαστράπτουσα από φως και από ζωή

μια νέα πίστη στα παλιά τα μέρη μέσα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ

 

JOYCE MANSOUR

 

ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ

 

Προσκαλέστε με να περάσω τη νύχτα στο στόμα σας

διηγηθείτε μου των ποταμών τα νεανικά χρόνια

ζουπήστε τη γλώσσα μου πάνω στο γυάλινο μάτι σας

δώστε μου για τροφό την κνήμη σας

και ας κοιμηθούμε μετά του αδελφού μου εσείς αδελφέ

γιατί τα φιλιά μας εμάς πεθαίνουν απ’ τη νύχτα πιο γρήγορα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΥΡΕΤΕ ΤΟ ΑΙΔΟΙΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΒΟΥΡΑΣ

 

JOYCE MANSOUR

 

ΠΥΡΕΤΕ ΤΟ ΑΙΔΟΙΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΒΟΥΡΑΣ

 

Πυρετέ το αιδοίο σου είναι κάβουρας

πυρετέ οι γάτες τρέφονται από τους πράσινους μαστούς σου

πυρετέ η βιασύνη απ’ τις κινήσεις των νεφρών σου

η λαιμαργία των κανιβαλικών βλεννογόνων σου

και το σφιχταγκάλιασμα των σωλήνων σου που αναρριγούν και εγείρουν αξιώσεις

σκίζουν τα πέτσινά μου δάχτυλα

μού ξεριζώνουν τα πιστόνια

πυρετέ πεθαμένο σφουγγάρι εσύ φλομωμένο από την ατονία

το στόμα μου τρέχει μαζί με τη γραμμή του ορίζοντα

την άφοβη την ταξιδιώτισσα σε μια θάλασσα παραφοράς και φρενίτιδας

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ ΣΟΥ ΟΙ ΤΥΦΛΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ

 

JOYCE MANSOUR

 

[ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ ΣΟΥ ΟΙ ΤΥΦΛΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ]

 

Των χεριών σου οι τυφλοί μηχανισμοί

πάνω στα φρικιώντα στήθη μου

οι αργές κινήσεις της παραλυτικής σου γλώσσας

στα παθητικά μου αφτιά μέσα

πνιγμένη όλη μου η ομορφιά στα ορφανά από ίριδες μάτια σου

ο θάνατος μες στην κοιλιά σου που τρώει τον νου μου

όλα ετούτα εδώ με κάνουν δεσποινίδα αλλόκοτη ξένη

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΗΝ ΤΡΩΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

 

JOYCE MANSOUR

 

[ΜΗΝ ΤΡΩΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ]

 

Μὴν τρῶτε τὰ παιδιὰ τῶν ἄλλων

γιατὶ ἡ σάρκα τους θ`ἀρχίσει νὰ σαπίζει στὰ περίτεχνα γαρνιρισμένα στόματά σας

μὴν τρῶτε τὰ κόκκινα λουλούδια τοῦ καλοκαιριοῦ

γιατὶ ὁ χυμός τους εἶναι τὸ αἷμα τῶν σταυρωμένων παιδιῶν

μὴν τρῶτε τὸ μαῦρο ψωμὶ τῆς φτωχολογιᾶς

γιατὶ εἶναι ζυμωμένο ἀπὸ τὰ ὄξινά της δάκρυα

καὶ θά ᾽φτανε νὰ πετάξει ρίζες μὲς στὰ μακρουλὰ κορμιά σας

μὴν τρῶτε ἴσαμε νὰ μαραθοῦν καὶ νὰ πεθάνουνε τὰ σώματά σας

ἀκριβῶς γιὰ νὰ πλάσουν ἐπάνω στὸ πένθιμο χῶμα

τὸ φθινόπωρο

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΤΖΟΫΣ ΜΑΝΣΟΥΡ

 

JOYCE MANSOUR

 

UNE FEUILLE MORTE

 

Une feuille morte tombe sur ma bouche. Farouche humidité d’une bouche qui s’éveille. Une minute entière je me cherche parmi les anneaux de caoutchouc qui entourent le souvenir : il s’enfuit. Je me lève prestement. Un livre tombe : "Le Monde désert". Je quitte la rue des Aubépines, pressée de retrouver " … le collier qui nous lie. Mais qui donc tient la chaîne ?" (Vigny)

 

J’avance. Je longe la palissade, notant au passage le bleu granuleux du néon sur le mur de l’hôpital, la présence à mes côtés d’un chien noir répondant au nom presque oublié d’ « Utique », et d’une espèce de jalousie nouvelle à la hauteur du nombril.

Je me laisse tomber du haut de la palissade. J’ai ouï dire que si, pendant le sommeil, un serpent nettoie profondément vos oreilles, une fois reveille, même la langue des oiseaux devient claire. Si l’endormissement est une chute, qu’est-ce l’éveil ?

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΠΟΔΙΑ

JOYCE MANSOUR

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΠΟΔΙΑ

Δώδεκα μικρά δάχτυλα

εσταυρωμένα πάνω σε καρφιά

Δώδεκα μικρά δάχτυλα

παραχωμένα μες στη λάσπη

Εγώ η ερημική

εκτοξεύω τις γάμπες μου δίχως γόνατα

Ρίχνω τα πόδια μου στη θάλασσα

και κοιμάμαι πάνω στη νοτισμένη άμμο

γιατί τα δώδεκα μικρά δάχτυλα

είναι δικά σου

Μετάφραση: Έκτωρ Κακναβάτος.

Από το βιβλίο:  Joyce Mansour, «Καρυγές Σπαράγματα Όρνια», Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 1994, σελ. 128.