Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα GIANNUZZI (JOAQUÍN). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα GIANNUZZI (JOAQUÍN). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017

ΧΟΑΚΙΝ ΧΙΑΝΝΟΥΣΙ!




JOAQUÍN GIANNUZZI


TRES FOTOGRAFÍAS EN EL PASADO 
 

I

Había un movimiento azul a nuestras espaldas.
Mutaciones del agua regidas por un sol mamífero.
¡Tan racional y político sobre nuestras cabezas!
La abundante consolidación del cielo,
hace muchos años de esto,
cuando el mañana contenía su propio significado.
Es un mediodía de diciembre
paralizado en la arena con una fe
que no puedo imaginar. La época
es una permanencia en el horizonte, encerrando
un mundo definido por rostros enteros
como estos. En ninguna parte se advierten latidos
del próximo golpe de estado.


II

Ningún sufrimiento estable en la imagen.
El instante no es decisivo. Somos
una familia de comediantes instantáneos
que la muerte mira por un rápido agujero
y aplaza su tarea accidental. Hay una calle
donde la luz se aleja. Parece domingo entre los árboles.
He aquí la apariencia momentánea de la experiencia
en una tarde personal y única
a punto de perderse en la sombra universal.


III

Qué fácil parece estar vivo. Aquí
un grupo de amigos en un mundo
de leyes confusas. Pero el presente
es inviolable en el jardín. Las cosas felices
moteadas de sol en la apacible sombra.
Nuestros ojos miran lo que no sabemos: signos
de degradación,
un residuo de historia nacional
a nuestros pies oscuros, bajo la mesa
donde hemos bebido. Muy pronto
nada de esto tendrá explicación. Una especie
de desolación se insinúa
en torno a la cabeza de alguien que está allí
reclamado por el agua negra
que invade la escena desde el fondo:
una cabeza de desaparecido.

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2015

ΟΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΝ ΑΜΦΙΒΟΛΩ




JOAQUÍN GIANNUZZI


ΟΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΝ ΑΜΦΙΒΟΛΩ

Ανάμεσα στους στίχους εγκαθίσταται μια παύση
και ο κόσμος τίθεται εν αμφιβόλω: τότε βάζω κι εγώ
το πικρό μου κεφάλι να βολτάρει στον κήπο.
Επιμόνως γυρεύω μια φήμη επίγεια νά ’ρχεται
απ’ της συνειδητής γραφής το μέρος.
Πιάνω, χαϊδεύω ένα ώριμο σύκο, μια ντάλια
από το βάρος του νερού γερμένη
πάνω στον σκοτεινό μας πλανήτη. Δεν κατοικούν εδώ,
σε τούτες τις τρυφερές συμφωνίες, οι συνήθεις αρνήσεις
της ύπαρξης, οι μαύροι τους ήχοι. Στα πόδια του τοίχου
κάποιος ψίθυρος απ’ τις βιολέτες, η ευτυχής υγρασία
του βίου ακούγεται του ατομικού. Από το άλλο μέρος είναι
οι ημέρες του πλήθους που υψώνει τη γροθιά του
με γνώση αποφασιστική αφιονισμένο. Τα πράγματα αυτά
τα έχει το ίδιο επιλέξει. Καταλαμβάνει τη γη
εξ εφόδου, τη γονιμοποιεί με την αίσθηση
του χρέους. Και να, ακούγεται τώρα ένας πυροβολισμός:
Ώστε πρέπει να επιλέξω; Να πω ψέματα
στης κάμαράς μου μέσα το σκοτάδι;
Πώς να είμαι ακριβής; Ο χρόνος επισπεύδει τον πανικό του
μές στο κεφάλι μου, εκεί και τότε ακριβώς
όπου ένα ουρλιαχτό ταλαντώνεται δυσοίωνο
από το ένα άκρο του αγνώστου στο άλλο.

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015

ΧΟΑΚΙΝ ΧΙΑΝΟΥΣΙ!




JOAQUÍN GIANNUZZI (1924-2004)


LLUVIA EN EL JARDÍN

He observado el comportamiento de las mariposas
sorprendidas por la lluvia en el jardín.
En vano buscaron refugio bajo las hojas
y en la profundidad de las flores.
Pero una de ellas se elevó
hacia las nubes sombrías
y eligió la muerte en el rayo
perdida la memoria de la especie.
Yo fumaba en la galería, tendido de espaldas;
yo sobrevivía tranquilamente, ensayando
mi oficio de holgazán, mis vacaciones metafísicas,
aunque también pensando
qué clase de muerte, qué modelo de sepulcro
podría convenir a mi exclusiva historia personal,
la especie de pena que me correspondía.



Τρίτη 2 Ιουνίου 2015

ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ




JOAQUÍN GIANNUZZI


ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

Κάνουμε έρωτα και κλείνουμε την τηλεόραση
σαν ν’ αρνούμαστε την πραγματικότητα. Ο κόσμος όμως
εμμένει στις πεποιθήσεις του ή τις αναζητά
έχοντας κίνητρα που αγνοούμε ή ίσως και
επειδή πρέπει το έγκλημα να πάρει τον δρόμο του.
Απ’ έξω οι άγρυπνες φιγούρες του
πιέζουν τους τοίχους που μας προστατεύουν,
που μας παρέχουν άσυλο.
Τρυπάνε τη σάρκα του ανέμου, στριγκά ξεφυσήματα
ελαστικών ακολουθούν, και στα περίχωρα
όλων των πραγμάτων ακούγονται πυροβολισμοί
που δεν ξεκαθαρίζουνε ωστόσο τη γενική διχόνοια.
Τώρα το έγκλημα θημωνιάζει φύλλα ξερά
στους πρόποδες των παραθύρων και ρίχνει
μια καρτ ποστάλ από άγνωστο αποστολέα
κάτω από την πόρτα.
Εμείς όμως θάλλουμε γυμνοί εν τω μέσω της νυκτός
εκεί όπου ο έρωτας αποφασίζει μόνον οικεία βουλήσει
και για τον οποίο γνωρίζουμε πως
πιάνει στα χέρια του την ιστορία και πλάθει
ένα όργιο φημών που δεν μας αφορά καθόλου μα καθόλου.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Τετάρτη 20 Μαΐου 2015

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ




JOAQUÍN GIANNUZZI


ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ

Τί θα την κάνουμε αυτή τη συμπτωματική σκηνή –
φύλλα να γίνονται σωρός απ’ τον σιρόκο μπρος στην πόρτα,
αλλά απομονώνοντάς την λες και η γνώση της μας απατάει;
Ό,τι κινείται κινείται κυκλικά
στη γωνία του τοίχου, εκεί
όπου μαζεύονται τα φύλλα
και περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους
μες στο ουρλιαχτό μιας έκρηξης ψυχρής και ασυνεχούς.
Τόποι κοινοί χειμέριας ύλης.
Να μην τους αναγνωρίσουμε άραγε
την πρόθεση του κάλλους και της ανάστασης,
όταν βλέπουμε πως ξεκινούν
από της εποχικής τους σκόνης το ανακάτεμα;
Ώς εκεί αντέχει όμως η γνώση μας: να είναι λαχτάρα
που θροΐζει μέσα στα ξερά τα φύλλα, να είναι θλίψη
τρομερή σε κάποια των δικών μας ημερών εσπέρα.
Και στη γωνία του τοίχου να είναι η βεβαιότητα και
ό,τι απομένει από τη διάλυση του σύμπαντος κόσμου.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Κυριακή 17 Μαΐου 2015

ΠΡΩΙΝΟ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ




JOAQUÍN GIANNUZZI


ΠΡΩΙΝΟ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ

Σχεδιασμένη αποκλειστικά για μία εποχή, χτυπημένη
ώς τα ενδόμυχά της απ’ την πλάνη,
τη χαρά του εφικτού δεν την εγνώρισε.
Χωρίς μουσική, τελείως άστατη
σαν άλλη αποτυχημένη θεατρίνα
ετούτη εδώ η φαλακρή κεφαλή αγγίζει το τέλος της.
Στο πρωινό μελόδραμα της τουαλέτας
έφτυσε τα τελευταία δόντια που της είχαν μείνει
και κάτι άλλα έργα του πεπρωμένου ελάσσονα.
Το άγνωστο
θα την περικυκλώσει σαν κάτι νοσηρό και δυσνόητο.
Να, τώρα σκύβει στο νερό, αμφιταλαντεύεται
και όσο λίγο-λίγο τυφλώνεται, ολοένα αφήνεται
σε κάποια παλιά αποσύνθεση. Το μαρτύριό της
έληξε, πάει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.