ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΩΝ ΚΗΤΣ

 

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΩΝ ΚΗΤΣ

ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΗΤΣ

JORGE LUIS BORGES

ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΗΤΣ

Απ’ την αρχή ώσπου ο θάνατος να σε πετύχει

νωρίς-νωρίς, το κάλλος καιροφυλακτούσε

για σε το τρομερό, όπως γι’ άλλους κάνει η τύχη –

καλή ή όχι. Και χαράματα σε καρτερούσε

μες στο Λονδίνο, στις σελίδες τις τυχαίες

ενός περί μυθολογίας λεξικού ή

στα δώρα της ημέρας που η καρδιά σου ακούει

σαν όψεις, σα φωνές και σαν θνητές και ωραίες

της Φάνης Μπράουν ομιλίες. Ω Κητς, ω Γιάννη

παράφορε, για δες ο χρόνος πώς τυφλώνει

και πώς μια υδρία ελληνική ή ένα φίνο αηδόνι

είναι ό,τι αθάνατον για πάντα θα σε κάνει –

κι ας φεύγεις. Ήσουν η φωτιά. Και μες στη λόξα

της μνήμης πια δεν είσαι στάχτη, όχι! Είσαι η δόξα!

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΑ ΠΡΩΤΕΙΑ

JOHN KEATS


ΟΤΑΝ ΦΟΒΑΜΑΙ

Όταν φοβάμαι πιο πολύ πως θα πεθάνω
και θά ’ναι ασύνανχτο στο νου το γένηημά μου,
τόμους δεν θά ’χω στοιβαγμένους ώς επάνω,
σιταποθήκες με την ώριμη σοδειά μου·

όταν σε νύχτα αστερωμένη ατενίζω
πελώρια σύμβολα τα νέφη στον αιθέρα,
και συλλογίζομαι, ποτέ δεν θά ’ρθει η μέρα
με μάγο χέρι τις σκιές τους να ιστορήσω·

κι όταν αισθάνομαι πως πια δεν θα σε βλέπω,
ωραίο πλάσμα της στιγμής, σαν παραμύθι
τον έρωτά σου απερίσκεπτα να δρέπω·

τότε, στου κόσμου τη μεγάλη παραλία,
σκέφτομαι μόνος, ώσπου χάνονται στα βύθη
και της αγάπης και της δόξας τα πρωτεία.



Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης.
Από το βιβλίο: Διονύσης Καψάλης, «Μπαλάντες και περιστάσεις», Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 1977, σελ. 75.

ΚΗΤΣ!

JOHN KEATS (1795-1821)


LA BELLE DAME SANS MERCI
Ah, what can ail thee, wretched wight,
Alone and palely loitering;
The sedge is wither'd from the lake,
And no birds sing.

Ah, what can ail thee, wretched wight,
So haggard and so woe-begone?
The squirrel's granary is full,
And the harvest's done.

I see a lily on thy brow,
With anguish moist and fever dew;
And on thy cheek a fading rose
Fast withereth too.

I met a lady in the meads
Full beautiful, a faery's child;
Her hair was long, her foot was light,
And her eyes were wild.

I set her on my pacing steed,
And nothing else saw all day long;
For sideways would she lean, and sing
A faery's song.

I made a garland for her head,
And bracelets too, and fragrant zone;
She look'd at me as she did love,
And made sweet moan.

She found me roots of relish sweet,
And honey wild, and manna dew;
And sure in language strange she said,
I love thee true.

She took me to her elfin grot,
And there she gaz'd and sighed deep,
And there I shut her wild sad eyes--
So kiss'd to sleep.

And there we slumber'd on the moss,
And there I dream'd, ah woe betide,
The latest dream I ever dream'd
On the cold hill side.

I saw pale kings, and princes too,
Pale warriors, death-pale were they all;
Who cry'd--"La belle Dame sans merci
Hath thee in thrall!"

I saw their starv'd lips in the gloam
With horrid warning gaped wide,
And I awoke, and found me here
On the cold hill side.

And this is why I sojourn here
Alone and palely loitering,
Though the sedge is wither'd from the lake,
And no birds sing.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Claire Aubin.

ΤΖΩΝ ΚΗΤΣ!

JOHN KEATS


GIVE ME WOMEN, WINE, AND SNUFF

GIVE me women, wine, and snuff
Untill I cry out "hold, enough!"
You may do so sans objection
Till the day of resurrection:
For, bless my beard, they aye shall be
My beloved Trinity.


Το ποίημα μάς το έστειλε ο εικονιζόμενος φίλος του ιστολογίου κ. Ματ Ντάρμπυσιρ - και τον ευχαριστούμε από καρδιάς.

ΚΗΤΣ!

JOHN KEATS


BRIGHT STAR

Bright star, would I were stedfast as thou art–
Not in lone splendour hung aloft the night
And watching, with eternal lids apart,
Like nature’s patient, sleepless Eremite,

The moving waters at their priestlike task
Of pure ablution round earth’s human shores,
Or gazing on the new soft-fallen mask
Of snow upon the mountains and the moors–

No–yet still stedfast, still unchangeable,
Pillow’d upon my fair love’s ripening breast,
To feel for ever its soft fall and swell,

Awake for ever in a sweet unrest,
Still, still to hear her tender-taken breath,
And so live ever–or else swoon to death.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Holly Weber.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΗΤΣ!

JOHN KEATS


ON LEAVING SOME FRIENDS AT AN EARLY HOUR

GIVE me a golden pen, and let me lean
On heap’d up flowers, in regions clear, and far;
Bring me a tablet whiter than a star,
Or hand of hymning angel, when ’tis seen
The silver strings of heavenly harp atween:
And let there glide by many a pearly car,
Pink robes, and wavy hair, and diamond jar,
And half discovered wings, and glances keen.
The while let music wander round my ears,
And as it reaches each delicious ending,
Let me write down a line of glorious tone,
And full of many wonders of the spheres:
For what a height my spirit is contending!
’Tis not content so soon to be alone.

1817


Το υλικό υης ανάρτησης μάς το έστειλε η εκλεκτή φίλη του ιστολογίου κ. Adriana Sklenatikova σύζυγος Christian Karembeu.

ΚΗΤΣ!

JOHN KEATS


ON LEAVING SOME FRIENDS AT AN EARLY HOUR

Give me a golden pen, and let me lean
On heap’d up flowers, in regions clear, and far;
Bring me a tablet whiter than a star,
Or hand of hymning angel, when ’tis seen
The silver strings of heavenly harp atween:
And let there glide by many a pearly car,
Pink robes, and wavy hair, and diamond jar,
And half discovered wings, and glances keen.
The while let music wander round my ears,
And as it reaches each delicious ending,
Let me write down a line of glorious tone,
And full of many wonders of the spheres:
For what a height my spirit is contending!
’Tis not content so soon to be alone.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Alessandra Ambrosio.

ΣΟΝΕΤΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΝΕΤΤΟ 2

JOHN KEATS (1795-1821)


ON THE SONNET

If by dull rhymes our English must be chained,
And, like Andromeda, the Sonnet sweet
Fettered, in spite of painéd loveliness;
Let us find out, if we must be constrained,

Sandals more interwoven and complete
To fit the naked foot of poesy;
Let us inspect the lyre, and weigh the stress
Of every chord, and see what may be gained

By ear industrious, and attention meet;
Misers of sound and syllable, no less
Than Midas of his coinage, let us be

Jealous of dead leaves in the bay-wreath crown;
So, if we may not let the Muse be free,
She will be bound with garlands of her own.