ΕΣΤΩ

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ


[ΕΙΜΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ]

Είμαι προφανώς εργαλείο.
Κάτι θα πρέπει ν’ ανοίγω.
Ας δοκιμάσω πάλι
Με το κεφάλι
Ή έστω
Με το μηχανικό σου χέρι
Ή έστω
Όπως τώρα
Με γοερές φωνές σε άλλη κλίμακα



Από την ποιητική συλλογή «Καρτ ποστάλ», 1980.

ΓΡΑΦΩ

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ


ΑΛΛΟΘΙ

Νυφικό το χαρτί και γράφω.
Κυρτωμένο το φως και φθίνω.
Μακραίνουν οι δρόμοι της φωνής
Καθώς βυθίζεται
Ακούγομαι πιο δυνατά καθώς βυθίζεται.
Υπονοώ περισσότερα απ’ όσα μπορώ
Να φανταστώ: Γράφω.



Από τη συλλογή «Αυτός Εγώ», 1977.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ


Η ΚΛΕΑΝΘΗ

Αθέατη σχεδόν παρατηρεί το μέλλον η γιαγιά.
Σερμνή παιδίσκη η Κλεάνθη, κόρη της Καλλιόπης.
Τον Μωυσή δεν τον γνωρίζει ακόμα,
Τίποτα δεν γνωρίζει.
Το μαύρο βλέμμα της βαθιά στον ίσκιο
Φωλιασμένο
Λυμένες οι κορδέλες της.
Σκέφτεται κάτι αλμυρό ή αφρισμένο.
Στο μεταξύ, στην επιφάνεια
Λεκέδες υγρασίας.
Μαγικές εικόνες όπου, ίσως
Τα μωρά
Αυτού του εξαφανισμένου είδους,
Άδηλα,
Προαναγγέλλονται.
Αναρριχώνται μισοσαρκωμένα, μπλέκονται
Υφέρπουν,
Αιωρούνται πλημμελή.


Από το βιβλίο: Παυλίνα Παμπούδη, «Τιμαλφή», Ροές, Αθήνα 2008, σελ. 182.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ


ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΑΡΝΙ ΣΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ

Άσπρο με λίγο μαύρο, τρεμάμενα πόδια
Τρεμάμενη
Ολόκληρη η φωτογραφία.
Ο Αντώνης πίσω του σκυφτός
Κι αυτός σε μοίρα αρνιού (το ξέρει).
Πίσω, διαγώνια ραγισμένος τοίχος,
Ξεχαρβαλωμένο, κρεμάμενο παντζούρι.
Στραβοβαλμένες,
Πέτρες ασβεστωμένες,
Ανάμεσα στ’ αρχαία χαμομήλια ξεκινάνε·
Σημειώνουν με ευκρίνεια το τυφλό
Το μονοπάτι αριστερά
Το προς τη δόξα.

Λοξός ο ουρανός στο βάθος,
Τίποτα δεν πάει καλά.




Από το βιβλίο: Παυλίνα Παμπούδη, «Τα τιμαλφή», Ροές, Αθήνα 2008, σελ. 187.