ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ARS POETICA

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

ARS POETICA

Μόνο για τους παλιούς ποιητές μπορώ να σου μιλήσω·

οι γραφιάδες του συρμού δεν πρόκειται ποτέ να εννοήσουν

πως ο Villon να πούμε βγαίνοντας στο πλιάτσικο

λήστευε ή δολοφονούσε τους προσκυνητές της

   Compostela

κι ύστερα με την ίδια ευκολία έγραφε τις αθάνατες

   μπαλλάντες του.

Γιατί ο Ισίδωρος Ducasse εγκατέλειψε το Μοντεβιδέο

κι ήρθε να βουλιάξει στα λασπωμένα παρισινά σοκάκια

καρφώνοντας αιώνια τα νύχια και τα δόντια του

σε όλα τα παιδιά του κόσμου.

Πώς ο Rimbaud

λάκισε κάποιαν αυγή από τη Charleville

και δέησε να φτάσει με τα πόδια στο Παρίσι

παραδίνοντας την άσπιλη εφηβική του σάρκα

στους λιμανίσιους φαντάρους

των Ούννων και του Ναπολέοντα του Μικρού.

Μόνο γι’ αυτούς μπορώ να σου μιλήσω

που ζυμώθηκαν στο αίμα και στη λάσπη.

Από το βιβλίο: Τάσος Γαλάτης, «Το φως του κόσμου», Τυπωθήτω, Αθήνα 2013, σελ. 56.

ΤΟ ΑΡΡΗΤΟ

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

ΤΟ ΑΡΡΗΤΟ

Παρόν είναι το άρρητο

πλησιέστερο κι από την ερημιά του Πακιστανού

που έχει απλώσει τις ευτέλειές του

στην τρίτη στάση Χολαργού.

Με κυνηγούν νυχθημερόν

τα γεμάτα προσδοκία μάτια του

κάτι πρέπει να πάρω, τα χυδαία τιμαλφή

που μιμούνται τα αθάνατα πετράδια

όσα θάμπωσαν τους αλλοτινούς ποιητές

δεν μ’ αφήνουν ασυγκίνητο.

Αμέθυστοι, σμαράγδια και τοπάζια

μαργαριτάρια, κεχριμπάρια, διαμαντόπετρες

η χυδαία τους απομίμηση

δεν καταργεί το άρρητο

τα μάτια του ανέστιου μετανάστη

το διαβεβαιώνουν.

Από το βιβλίο: Τάσος Γαλάτης, «Νυχτερινή οξυγραφία», Τυπωθήτω, Αθήνα 2013, σελ. 21.

ΝΕΚΡΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

ΝΕΚΡΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ

Ο Αίσωπος που μιλούσε άπταιστα

τη γλώσσα των ζώων και των φυτών

και δίδαξε τον Φαίδρο και τον Βάβριο

τόσο τέλεια τη γραμματική και το συντακτικό της

τα ιδιώματα του δάσους, των βάλτων τα κοάσματα

τα τρυφερά γκαρίσματα των γαϊδουριών,

μονάχα εκείνος θα μπορούσε να συνετίσει τη γάτα μου

να συνειδητοποιήσει κι αυτή επί τέλους

ότι γέμισαν δηλητηριαστές οι γειτονιές

οι δημοσιές και οι εθνικές με εκατόμβες.

Να μην μπορώ να συνεννοηθώ μαζί της

όλο θέλει να ξεπορτίζει, να πηδάει από μπαλκόνι σε μπαλκόνι

και στα κεραμίδια μιας χαμοκέλλας

που δεν δόθηκε ακόμα αντιπαροχή.

Πάει, λησμονήθηκε τελείως

η γλώσσα των ζώων και των φυτών

όπως λησμονήθηκαν τελείως τόσες λαλιές

σαν τ’ αραμαϊκά που κάποτε μιλούσαν σε όλη την ανατολή

και μ’ αυτά δίδαξε την οικουμένη ο υιός του ανθρώπου

«ότι ουκ έστιν ο θεός νεκρών αλλά ζώντων».

Από το βιβλίο: Τάσος Γαλάτης, «Νυχτερινή οξυγραφία», Τυπωθήτω, Αθήνα 2013, σελ. 45.

Η ΚΑΣΤΑ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

Η ΚΑΣΤΑ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ

Δεν μου ξεφεύγουν, τους αναγνωρίζω αμέσως
στα πεζοδρόμια, στα λεωφορεία, στη λαϊκή.
Θαυμάζω την ηθοποιία, το υποκριτικό τους τάλαντο
πώς ξεγελούν και συγκινούν τόσο κοσμάκη·
καμώνονται τον σπαστικό, στρεβλώνουνε τα πόδια
σωριάζονται συχνά σαν σεληνιαζόμενοι αφρίζοντας
ή προκαλούν τον οίκτο μ’ έναν παγωμένο μορφασμό
σαν παραπληγικοί.
Δεν τους ενοχλεί το εξεταστικό μου βλέμμα
με προσπερνούν αδιάφοροι σαν να μην με προσέχουν
λες και περιφρονούνε τη δική μου ελεημοσύνη·
μα εγώ υποψιάζομαι πως κάτι άλλο ίσως να συμβαίνει
τί ακριβώς δεν ξέρω, μα πάντα καταλήγω στην ίδια υπόθεση·
μπορεί να θεωρούν ότι ανήκω στη δική τους κάστα
ότι σε λίγο σε κάποιο άλλο περιβάλλον θα υποκρίνομαι κι εγώ
εξίσου επιτυχημένα παίζοντας το δικό μου θέατρο.
Γι’ αυτό αλλάζω ύφος, γίνομαι γενναιόδωρος
ρίχνω επίτηδες στο άθλιο σακουλάκι τους τον οβολό μου
ξέροντας πως τέτοιοι ρόλοι και χειρότεροι μού επιφυλάσσονται
κι όχι περαστικοί όπως στο δικό τους το σινάφι
μα πιο επώδυνοι και μόνιμοι
ώσπου να γίνω αποδεκτός οριστικά στην κάστα των τυφλών.

Από το βιβλίο: Τάσος Γαλάτης, «Ο σημειωμένος», Τυπωθήτω, Αθήνα 2005, σελ. 78.

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Στη Θήβα ο Πίνδαρος, στην Αθήνα ο Σοφοκλής

στο Τζάντε και στην Κέρκυρα

ο κόντες Σολωμός και ο ποπολάρος Κάλβος.

Ο Δούκαρης στους Ποδαράδες, ο Σινόπουλος στον Περισσό

εγώ στην Καλογραίζα μαύρος από τον λιγνίτη

μα γιατί λοιπόν να κυνηγάμε την αιωνιότητα

δείτε καλύτερα τα πόδια σας

περπατήστε κάποια μέρα ώς τα Μάρμαρα,

θυμηθείτε λίγο

θυμηθείτε τα Πατσαβουρέικα, τους γύφτος

τα τσαντήρια.

Από το βιβλίο: Τάσος Γαλάτης, «Το φως του κόσμου», Τυπωθήτω, Αθήνα 2013, σελ. 27.

ΔΙΚΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

ΔΙΚΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ

Βραχύ, βραχύ, μακρόν – ή μάλλον όχι  
μακρόν, βραχύ, βραχύ· τί ποιητής αλήθεια
να μπερδεύω τους ανάπαιστους με τους δακτύλους·
ορισμένως, το ηρωικό εξάμετρο δεν μου ταιριάζει
μόλις ξεκινήσω με το πρώτο βήμα πέφτω και τσακίζομαι
και τί να πω για τ’ αναρίθμητα μελικά και χορικά
τις σαπφικές και τις πινδαρικές στροφές,
εδώ σηκώνω τα χέρια, παραιτούμαι.

Μα εγώ ξέρω ποιά είναι κλίση μου
γνωρίζω αρκετά το φυσικό μου
ακούω τους φαρμακωμένους ίαμβους της Ιοκάστης
όταν πασχίζει να διασκεδάσει
τα τρομαγμένα όνειρα του Οιδίποδα
κι αυτόν τυφλό την ίδια μέρα κιόλας
να καταριέται τον Κιθαιρώνα που τον δέχτηκε
κι εκεί στη χλαλοή της μάχης
πίσω από την απειλητική όψη του Τειρεσία
βλέπω ξάφνου τα φλογισμένα βέλη τού Καπανέα
να τρυπούν τα τείχη της Καδμείας
πέφτουν οι πύργοι της Καδμείας, σωριάζονται στο χώμα,

έπεσαν, δεν λογχίζουν πια τον ουρανό

κι απομένει μόνο να σκεπάζει τον ορίζοντα του τρόμου
και του ποιήματος
το παγωμένο πρόσωπο του Πολυνείκη
κι η Αντιγόνη σκέλεθρο να ραίνει με μια φούχτα χώμα τα μαλλιά του

ενώ μες στις φωτιές και στους καπνούς σαν σπίθες σβήνουν
και σαν πυροτεχνήματα ευτελή
δάκτυλοι και ανάπαιστοι, ίαμβοι και τροχαίοι
τα ινδάλματα και τα φαντάσματα των ποιητών.

                    ΑΘΗΝΑ,2003

Από το βιβλίο: Τάσος Γαλάτης, «Ο σημειωμένος», Τυπωθήτω, Αθήνα 2005, σελ. 105-106.

Η ΣΤΑΧΤΗ

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

Η ΣΤΑΧΤΗ

Μαράθηκαν τα δώρα των Τυδόρ

ξεράθηκαν οι κρίνοι των Βουρβόνων

σώπασαν, δεν βρυχιούνται πια σαν λιοντάρια οι Ατρείδες

βουβάθηκαν τα αηδόνια

έγινε στάχτη ο Κολωνός.

Λησμόνησε ο κόσμος τους Ατρείδες

πορεύεται και δίχως τους Τυδόρ

θερίζει με τη λαιμητόμο τους Βουρβόνους.

Μα πώς θα ζήσει δίχως ρόδα, δίχως κρίνα

πώς θα συνεχίσει ν’ ανασαίνει

χωρίς τους κρόκους και τους νάρκισσους του Κηφισού.

Πώς γίνεται να λησμονήσει οριστικά τη δυναστεία μας

το κλάμα ενός παιδιού να πάψει ν’ αντηχεί στον Κιθαιρώνα.

 

Από το βιβλίο: Τάσος Γαλάτης, «Ο σημειωμένος», Τυπωθήτω, Αθήνα 2005, σελ. 16.

ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ


ΠΟΙΗΤΙΚΗ α΄
ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Δεν θα το κρύψω, θα τ’ ομολογήσω
έργο της δικής μου της ζωής στάθηκε η μίμηση.

Εγώ, για να εξηγούμαστε
και ίππους χρεμετίζοντας και ταύρους μηκωμένους
και θάλασσαν κτυπώσαν και βροντάς
θα βάλω στα ποιήματά μου
και δεν θα παραλείψω των ανέμων τις ριπές
των σκύλων, των προβάτων και ορνέων τους
  φθόγγους
ογκανητά, κοάσματα, βελάσματα
των κουφονόων ορνίθων τα φύλα, τα έθνη των
  αγρίων θηρίων
το βουητό της λεωφόρου, των κρεματορίων
  τους καπνούς.

Ας μ’ εξορίσουν από την πολιτεία τους
οι εραστές της ουτοπίας,
εγώ έχω τη δική μου την πατρίδα
εδώ κρώζουν οι πελαργοί, μελωδούν οι κύκνοι
και πεταρίζουν εσαεί στη Δυοβουνιώτου και
  Τζαβέλλα,
σκαλώνουν στα μπαλκόνια τους πεισματικά
κρύβοντας απαλά με τις φτερούγες τους
από τις σφαίρες του Δεκέμβρη
τη Στέλλα του Γαβρίλη, τα παιδιά του Ωδείου
τα χαμίνια με τους χωματένιους βώλους και
  τα γκαζοζέν.

Κανένας θεωρητικός της ουτοπίας
Δεν θα μπορέσει να μ’ εξορίσει από τη
  δική μου χώρα
Δεν θα παραβιάσει το άβατο των ποιητών.


*******************************


ΠΟΙΗΤΙΚΗ β΄
ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Ας με καταδικάσουν σε αειφυγία
οι εραστές της ουτοπίας.

Ουρανός και λίκνο είναι για μένα
ένας δρόμος ασήμαντος
στην καταχνιά κάποιου ανήλιαγου Δεκέμβρη,
οδόσημο και οδοδείκτης
ο χωματένιος βώλος που κυλάει και χάνεται,
το αγόρι εκείνο που χαράζει αδέξια
πρώτη φορά με το κοντύλι του στη μαύρη πλάκα
το επίσημό του όνομα, καμαρώνοντας, Αναστάσιος.

Τα υπερουράνια δώματα της ουτοπίας
αυτά δεν τα γνωρίζω, ούτε γύρεψα ποτέ μου
  να τα προσκυνήσω.


Από το βιβλίο: Τάσος Γαλάτης, «Κάθοδος», Τυπωθήτω, Αθήνα 2011, σελ. 44-45.

ΣΤΟΝ ΚΙΘΑΙΡΩΝΑ

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ


ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Μα πώς να ζωντανέψω τις σκιές και τα φαντάσματα,
το αίμα, πώς να διαφεντέψω το αίμα
πού πλημμύρισε τις αγυιές της Θήβας
πνίγοντας παλάτια και χαμόσπιτα
πού πάει το αίμα, τί γυρεύει το αίμα.

Παρακαλώ ν’ αποσυρθούν οι τεχνικοί
να διαλυθούν τα σκηνικά
να γκρεμιστούν τα θεολογεία και τα βροντεία.

Παρακαλώ να πλησιάσουν οι ηθοποιοί
μοναδικό σκηνικό θα είναι το αίμα
τ’ ανάκτορα, τα πρόσωπα κι οι προσωπίδες
θ’ αναδυθούν από το αίμα.

Κι η μόνη μουσική που θ’ ακουστεί
θά ’ναι ο θρήνος ενός αγοριού στον Κιθαιρώνα.


Από το βιβλίο: Τάσος Γαλάτης, «Ο σημειωμένος», Τυπωθήτω, Αθήνα 2005, σελ. 73.