ΝΙΚΟΣ ΜΟΣΧΟΒΑΚΟΣ
ΠΟΙΗΣΗ
Διπλώνω τις λέξεις μια μια
καθαρές και σιδερωμένες
τις τακτοποιώ με καμάρι
κι αρχίζω να τις νιώθω
απ’ τη μυρωδιά τους.
Έπειτα σου προσφέρω
γλυκό του κουταλιού
και νερό να ξεδιψάσεις.
Βλέπω το απόγευμα
στα μάτια σου που ασίγαστα
ροκανίζουν την εικόνα μου.
Ηλιοβασίλεμα σου λέω
κι εσύ αναστενάζεις.
Διανύσαμε την απόσταση
μέχρι τη νοσταλγία.
Εσύ ξεδιπλώνεις πάλι τις λέξεις
για να φτιαχτεί το ποίημα.
Όλα πια είναι του χρόνου
κοφτερά μαχαίρια
αθέρας ποιήματος-ψαλμού.
ΝΙΚΟΣ ΜΟΣΧΟΒΑΚΟΣ
ΤΩΝ ΣΥΝΝΕΦΩΝ
Προέφηβα μελανίτες σύννεφα
και βοστρυχόμαλλες κορασίδες θύσανοι
παίζουν κυνηγητό στον πρωινό ουρανό
πάνω στην γαλάζια πλατεία του κόσμου
με την ανεμελιά του απρόοπτου
και την προτροπή του παιδεραστή ήλιου
να κυριαρχούν στους αυτοσχεδιασμούς τους.
Χρυσόχροες σκιές ελίσσονται κρυφά
κι αναποδογυρίζουν τις αποφάσεις τους
με την αχτένιστη ασάφειά τους να ξενίζει
μέμφονται κάθε προσδοκία υγρασίας
ενώ γνωρίζουν καλά ότι το σύντομο κάποτε
σα βροχή θα ποτίσει τις ρίζες
και θα θρέψει χυμώδεις καρπούς αισιοδοξίας.
Όμως υποταγμένα στο παρόν
εξακολουθούν το αέναο κυνηγητό τους
πλάι στων άστρων την παρουσία
που αχνοδιακρίνονται στη διάχυτη ηλιοφάνεια
έτοιμα να λάμψουν πάλι το βράδυ
με την μεγαλοπρέπεια που τους αναλογεί.
Βοστρυχόμαλλες κορασίδες θύσανοι
και προέφηβα μελανίτες σύννεφα
σ’ ένα αδιάκοπο κυνηγητό του έρωτα
ετοιμάζουν πρελούδιο μελαγχολικό
που δεξιοτέχνες άγγελοι θα εκτελέσουν
υπό τη διεύθυνση του πυρέσσοντος ήλιου.
Η πλάση όλη χαίρεται αποχαυνωμένη
ενώ δάκρυα βροχής κυλούν καταγής
κι οι μετεωρολόγοι σε έκτακτα δελτία
μιλούν για απρόβλεπτη μεταβολή του καιρού.
ΝΙΚΟΣ ΜΟΣΧΟΒΑΚΟΣ
ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΕΝΟΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΘΕΟΥ
Την περασμένη Παρασκευή
εξαφανίστηκε αρχαίος Θεός
μετρίου αναστήματος
εξαιρετικής ομορφιάς
ηλικίας χιλιάδων ετών
με ξανθά σγουρά μαλλιά
κι οφθαλμούς βραχώδεις, απρόσιτους
ολύμπιας ηρεμίας κι υπομονής
με χαμόγελο μόνιμα αινιγματικό.
Στο δεξί του χέρι
φορούσε Μάρτη μεταξωτό
κι είχε τατουάζ με τις μορφές του Προμηθέα και του Σπάρτακου
ενώ στον αριστερό βραχίονα είχε την εικόνα του Τσε Γκεβάρα.
Ακόμα έφερε μαζί του μεταλλική φιάλη με νέκταρ
και ρολόι τσέπης ολόχρυσο, βαρύ
με μηχανισμό λειτουργίας Αντικυθήρων.
Μιλάει τις γλώσσες των ανθρώπων και των Θεών
και στη νεότητά του εμφορείτο
από επαναστατικές ανατρεπτικές ιδέες
ασυμβίβαστος, ισχυρογνώμων, μα μειλίχιος.
Για τελευταία φορά εθεάθη να περπατά
επί των υδάτων, κοντά στο ακρωτήριο Ταίναρο
έξω από την πύλη του Άδη
απολαμβάνοντας τον απογευματινό του περίπατο.
Πολλοί λένε πως παρουσιάζει κενά μνήμης
άλλοι πως πλήττει από τελειότητα
υπάρχουν όμως και μερικοί που διατείνονται
πως ενδέχεται να πνίγηκε από τις τύψεις
αφού τίποτα δεν κατάφερε να αλλάξει
σ’ αυτόν τον αλλοπρόσαλλο κόσμο
που τον οδήγησε σε παρακμή και αμνησία.
Όποιος γνωρίζει κάτι για την τύχη του
ας ειδοποιήσει τους οικείους του
Ολύμπιους Θεούς ή όποιον άλλον Θεό ή επαναστάτη
συναντήσει στον δρόμου του, ορατό ή αόρατο.
