Ο ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗΣ ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΣΑΡ ΜΟΡΟ

 

CÉSAR MORO

 

Ο ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗΣ ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΣΑΡ ΜΟΡΟ

 

Σκόρπισέ με στη βροχή ή στην καπνούρα των χειμάρρων που περνούν

Στο περιθώριο της νύχτας όπου βλεπόμαστε πίσω απ’ το τρεχαλητό των σύννεφων

Όπως εμφανίζονται στα μάτια των εραστών που βγαίνουν

Απ’ τα πανίσχυρα και όλο πύργους όλο αίμα και όλο παγωμάρα κάστρα

Να βάψουνε τον πάγο και να σκίσουνε στα δυο το άλμα των καθυστερημένων επανακάμψεων

 

Ο φίλος μου ο Βασιλιάς με πλησιάζει στον βασιλικό μα και πραγματικό του τάφο

Εκεί που ο Βάγκνερ φρουρεί την πύλη με την άκρα πίστη

Του σκύλου που ροκανίζει το κόκαλο της δόξας

Ενώ βροχές διαλείπουσες και πανηγυρικώς ολέθριες

Διαβρώνουνε το χτένισμα του εναέριου τραμ των υποτροπιαζόντων ιπποκάμπων

Και όποιες ανθρωποκτονίες διέρχονται από των βρικολάκων την υπέροχη ταράτσα

Στο επίσημο δάσος το σαρκοφάγο και ασφαλτοστρωμένο

Εκεί που οι σπάνιοι περαστικοί μεθάνε έχοντας τα μάτια ορθάνοιχτα

Κάτω από μεγάλους καταπέλτες και ελεφάντινες κεφαλές πολιορκητικών κριών

Και κρεμαστοί κατά το γούστο της Βαβυλώνας ή του Τραστέβερε

Το ποτάμι που στεφανώνει την επίγεια εμφάνισή σου καθώς βγήκες από μάνα μέσα

Σαν αστραπή  ορμάει μανιασμένο πάνω στ’ απομεινάρια της ημέρας

Παραπλανητικός συνωστισμός μεταλλίων σφουγγαριών αρκεβουζίων

Ταύρος φτερωτός με σημαίνουσα ευθυμία δαγκώνει το στήθος ή τον τρούλο

Κάποιου ναού που αναδύεται από το εξωφρενικό της μέρας φως ανάμεσα στα πανάλαφρα σαπιόκλαδα της δασικής εκατόμβης

 

Σκόρπισέ με στην πτήση των αποδημητικών αλόγων

Στις προσχώσεις της σκουριάς που στεφανώνει το μακρόβιο ηφαίστειο της ημέρας

Στο αποτρόπαιο όραμα που στοιχειώνει τον άνθρωπο καθώς πλησιάζει η πλέον καταπληκτική της μεσημβρίας ώρα

Όταν οι φλογερές χορεύτριες είν’ έτοιμες για τον αποκεφαλισμό τους

Και ο άντρας ωχριώντας στην τρομακτική υποψία της οριστικής εμφάνισης προβάλλει ανάμεσα στα δόντια του τον ευανάγνωστο χρησμό που ευθύς αμέσως έπεται:

 

Σουγιάς επάνω από καζάνι περνάει μέσ’ από μια βούρτσα με γουρουνότριχες φτιαγμένη υπεραισθητών διαστάσεων· όταν πλησιάζει η μέρα, οι τρίχες μακραίνουν ίσαμε ν’ αγγίξουν το λυκόφως· όταν πλησιάζει η νύχτα, οι τρίχες μετατρέπονται σε χωριάτικο σεμνό γαλατάδικο. Πάνω απ’ τον σουγιά πετάει ένα γεράκι και καταβροχθίζει κάποιο αίνιγμα που έχει τη μορφή συμπυκνωμένου ατμού· ενίοτε είναι καλάθι γεμάτο μάτια ζώων και ερωτικών επιστολών – γεμάτες όλες τους μ’ ένα και μόνο ένα γράμμα· άλλοτε πάλι κάποιος σκύλος φιλόπονος καταπίνει παραπήγματα φωτισμένα εκ των ένδον. Το περιβάλλον σκότος δύναται να ερμηνευθεί ως απουσία στοχασμού που προκαλείται απ’ την αόρατη εγγύτητα υπόγειου νερόλακκου κατοικούμενου από χελώνες πρώτου μεγέθους.

 

Ο άνεμος υψώνεται επάνω από τον τάφο τον βασιλικό

Ο Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας ξυπνάει στα χαλάσματα του κόσμου

Και βγαίνει να μ’ επισκεφθεί περνώντας μέσ’ από το κυκλοφερόμενο δάσος

Μια τίγρη ετοιμοθάνατη

Τα δέντρα ξαναγίνονται σπόροι, το δε δάσος εξαφανίζεται

Σκεπασμένο ολόκληρο από ομίχλη έρπουσα

Μυριάδες έντομα τώρα κουφαίνουν τον αέρα ελεύθερα

Στο διάβα των δύο πι’ όμορφων τίγρεων του κόσμου

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΔΙΑΦΟΡΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΓΛΕΙΦΟΥΝ ΤΟ ΤΡΑΧΥ ΚΑΒΟΥΚΙ ΤΗΣ ΙΠΠΙΚΗΣ ΧΕΛΩΝΑΣ

 

CÉSAR MORO

 

ΔΙΑΦΟΡΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΓΛΕΙΦΟΥΝ ΤΟ ΤΡΑΧΥ ΚΑΒΟΥΚΙ ΤΗΣ ΙΠΠΙΚΗΣ ΧΕΛΩΝΑΣ

 

                  Στην Αλίκη Ραόν και στη Βαλεντίνη Πενρόζ

 

Στην εξαφάνιση των Μαλγασίων

στην εξαφάνιση των μανταρινιών από φρέσκο μεταλλικό ύφασμα

στην κατασκευή πρoτύπων εκτροφείων για ελεφαντόκοτες

στην αναγέννηση της υποψίας για ανοιχτή δημοσιογραφική στήλη το μεσημέρι

στο τηλεφωνικό νερό με καλώδια από πορτοκάλια και καβάλους

στην κωφή και τυφλή κυψελίδα με καλάθια φρούτων και χοντρές εγκύους πυραμίδες σαν καρφίτσες μαυροκέφαλες

στον ταχύτατο ίσκιο κάποιου αλλοτινού γερακιού χαμένου στις ψυχρές πτυχές κάτω από έναν ήλιο χλωμό όλο σαλαμάνδρες από κάποια επιτάφια ταπισερί

στην πιο ερμητική γωνιά μιας αγωνιώδους επιφάνειας σαν την όψη της σελήνης

στον αφρό της οργής του ήλιου που βασιλεύει στο μαύρο φιλί της υστερίας

στη γλώσσα της αυγής των ηλιθίων ή στην άψογη πτήση ενός στρειδιού που μετακομίζει από τα χειμερινά του ανάκτορα στα θερινά

ανάμεσα σε στρώματα από νυμφομανικά φύκια και κοράλλια με πρώιμη άνοια και ψάρια ελεύθερα σαν τον επίμονο άνεμο που χτυπάει τη νυκταλωπική μου κεφαλή

στο λυκόφως για οικογένειες αποσυρμένες στο αχούρι ή στο χοιροστάσιο ή σε δαιμονισμένες όρνιθες

σε ένα μάτι στρουθοκαμήλου από ματωμένο κουρέλι στεφανωμένο με καπνό από τις κόμες βασιλικών μουμιών και εξατμισμένων βρεφοκτονιών

στο προσβλητικό χαμόγελο μιας ξεκοιλιασμένης σαύρας στον ήλιο

στις δώδεκα το μεσημέρι

κάτω από ’να δέντρο

πάνω σε μια στέγη

στο σκοτάδι

στο κρεβάτι

χίλια πόδια κάτω από τη θάλασσα

στο μαξιλάρι το κάθυγρο από τη βροχή στο γυμνωμένο δάσος

σαν φάντασμα σκύλου που ανήκει σε βίαιο και αλμυρό δυναστικό οίκο

σαν ανάσα ελέφαντα σε τοίχο από φίνα πέτρα

στην προοδευτική και πάμφωτη εξαθλίωση ενός τίγρη που γίνεται ημιδιάφανος πάνω στο κορμί γυναίκας γυμνής

γυναίκας γυμνής μέχρι τη μέση

είναι ένας άντρας γυμνός και ένα αγόρι γυμνό και πλήθος βότσαλα γυμνά στης νυχτός το ψύχος

μια ταράτσα ηλιόλουστη

κάτι υπολείμματα πουλιών από κοτέτσι σ’ ένα μπάνιο με τη μπανιέρα του σπασμένη από κεραυνό

ένα άλογο ξαπλωμένο σε βωμό από όνυχα με κρούστα ανθρώπινου δέρματος

μια φλεγόμενη γυμνή κόμη τη νύχτα το μεσημέρι στον τόπο όπου εγώ μονίμως φτύνω και ανελλιπώς όποτε κοντοζυγώνει ο Άγγελος

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΤΟ ΕΛΑΦΡΟ ΠΑΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΥΚΤΕΡΙΝΟΥ ΔΑΙΜÓΝΙΟΥ

 

CÉSAR MORO

 

ΤΟ ΕΛΑΦΡΟ ΠΑΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΥΚΤΕΡΙΝΟΥ ΔΑΙΜÓΝΙΟΥ

 

Στη μεγάλη επαφή της λήθης

Σίγουρα νεκρός

Και προσπαθώντας να σου κλέψω την πραγματικότητα

Μες στον ορυμαγδό του πραγματικού

Ανεγείρω ένα άγαλμα από άμικτο πηλό

Από λάσπη του αίματός μου

Από φωτεινό ίσκιο από πείνα αμάλαγη

Από αγκομαχητό που δε λέει να τελειώσει

Κι έτσι υψώνεσαι εδώ εσύ σαν άγνωστο άστρο

Με της κόμης σου τις μαύρες σπίθες

Με το οργισμένο και ακαταδάμαστο κορμί σου

Με την ανάσα σου από αστέγνωτη πέτρα

Με το κρυστάλλινο κεφάλι σου

Με τ’ αφτιά σου αφτιά της μήκωνος της υπνοφόρου

Με τα χείλη σου φανάρια αναμμένα

Με τη γλώσσα σου φτέρη ολόκληρη

Με το σάλιο σου κανονικό υγρό μαγνητικό

Με τις ρυθμικές σου μύτες

Με τα πόδια σου γλώσσα της φωτιάς

Με τις κνήμες σου χίλια απολιθωμένα δάκρυα

Με τα μάτια σου άλμα νυχτερινό

Με τα τιγρίσια σου δόντια

Με τις φλέβες σου δοξάρι του βιολιού

Με τα δάχτυλά σου ορχήστρα

Με τα νύχια σου ν’ ανοίγουνε του κόσμου τα σπλάχνα

Και να προφητεύουν του κόσμου την απώλεια

Από τα σπλάχνα της αυγής

Με τις μασχάλες σου σαν δάσος ζεστό

Κάτω απ’ τη βροχή του αίματος σου

Με τα ελαστικά σου χείλη ίδια φυτά σαρκοφάγα

Με τον ίσκιο σου που αναχαιτίζει τον θόρυβο

Ω δαιμόνιο εσύ νυκτερινό

Έτσι ορθώνεσαι έτσι ανεγείρεσαι για πάντα

Πατώντας τον κόσμο που σε αγνοεί

Και αγαπά χωρίς να ξέρει τα’ όνομά σου

Και που βρυχιέται πίσω απ’ την οσμή  της περπατησιάς σου

Οσμή φωτιάς θειαφιού αγεριού τρικυμίας

Οσμή άυλης καταστροφής που κάθε μέρα ζαρώνει συρρικνώνοντας

Εκείνο το κομμάτι όπου κρύβονται σχέδια κακόβουλα και η υποψία που στραβώνει το στόμα της τίγρης που σαν πάει να ξημερώσει  πιάνει και φτύνει για να φτιαχτεί η μέρα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

Ο ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

 

CÉSAR MORO

 

Ο  ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

 

Όπως ακριβώς το παράθυρό σου που δεν υπάρχει

Σαν ίσκιος χεριού σε όργανο φάντασμα

Όπως ακριβώς οι φλέβες και η έντονη του αίματός σου περιήγηση

Έτσι με την ίδια ακρίβεια κι εξ ίσου με την πολύτιμη συνέχεια που με διαβεβαιώνει ιδεωδώς για την ύπαρξή σου

Σε μια κάποια απόσταση

Σε απόσταση

Και παρά την απόσταση

Με το μέτωπό σου και την όψη σου

Και όλη την παρουσία σου χωρίς να κλείνεις τα μάτια

Και το τοπίο που αναβλύζει από την παρουσία σου όταν η πόλη δεν ήταν και ούτε θα μπορούσε να είναι άλλο εκτός από άχρηστη αντανάκλαση της παρουσίας σου με τις εκατόμβες της όλες

Για να βρέχουμε καλύτερα των πουλιών τα φτερά

Πέφτει τούτη τώρα η βροχή από πολύ-πολύ ψηλά

Και με κλειδώνει μέσα σου μόνο μου

Μέσα σου και μακριά σου

Σαν δρόμο που χάνεται σε άλλη ήπειρο

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.