ΠΟΘΟΣ

FLOR ALBA URIBE (1943-2004)

ΠΟΘΟΣ

Η νύχτα
διακινήτρια ερωτικών συνθημάτων.
Οι εραστές περιπίπτουν σε κατάσταση εκστάσεως.
Υφάλμυρο τελετουργικό μουσκεύει με μοσχόμελι
τον αέρα και με βάζει το πάθος του
στον ακριβή του πόθου λαβύρινθο.

Δουλεία
χειλιών ικετευτικών,
φιλοδοξία επίμονη που εισάγει διακρίσεις
και κάθε ζωτική χειρονομία που προσεγγίζει
τη φωτιά άλλου δέρματος, σύμπυκνα μούσκλια.

Ποιό μίσθαρνο στιλέτο,
ποιός υπέρηχος,
ποιά απαίσια ευτυχία, ποιό θηρίο υποχθόνιο
θα μπορέσει ν’ απογυμνώσει τούτην εδώ την απληστία,
τούτο εδώ το τέρας με οπλές και μετάξια –
γλώσσα αγέρωχη, λιμασμένος πάνθηρας
που αγνοεί του μεγάλου πόνου την ώρα,
το πέρασμα της μανίας και τα μουγκρητά της,
τη συνέργεια
του αέρα και των βιολιών,
και απορροφάται στο παραλήρημα μου –

μόνο εγώ ικετεύω
ένα κορμί αρσενικό, στοιχειώδες, γυμνό
να ξορκίσει τα γρασαρισμένα μου φαντάσματα
όσην ώρα μέσα στη μήτρα μου

κάποιος φυλακισμένος πεθαίνει και ζει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΦΛΟΡ ΑΛΒΑ ΟΥΡΙΜΠΕ!

FLOR ALBA URIBE (1943)

DESEO

La noche
traficante de eróticas consignas.
Los amantes transcurren hacia el éxtasis.
Un almizcle ritual de miel salobre
impregna el aire y su fervor me ubica
en el puntual laberinto del deseo.

Servidumbre
de labios suplicantes,
obstinada ambición que discrimina
todo gesto vital que no aproxime
la hoguera de otra piel, y el denso musgo.

Qué mercenario puñal,
qué ultrasonido,
qué atroz felicidad, qué fiera subterránea
podrá desvertebrar esta codicia,
este monstruo de sedas y pezuñas,
lengua en acecho, famélica pantera
que desoye la hora del que sufre,
el paso de la furia y sus escombros,
la complicidad
del aire en los violines,
y absorta en mi delirio sólo imploro
un cuerpo de varón, elemental, desnudo
que exorcice mis lúbricos fantasmas
mientras preso en mi vientre muere y vive.