ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ

 

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ-ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ (1885-1968)


Σ΄ΑΓΑΠΩ

Σ’ αγαπώ - δεν μπορώ
τίποτ’ άλλο να πω
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο!

Μπρος στα πόδια σου εδώ
με λαχτάρα σκορπώ
τον πολύφυλλο ανθό
της ζωής μου.

Ώ μελίσσι μου, πιες
απ’ αυτόν τις γλυκές,
τις αγνές ευωδιές
της ψυχής μου!

Τα δυο χέρια μου - νά!
στα προσφέρω δετά,
για να γείρεις γλυκά
το κεφάλι,

κ’ η καρδιά μου σκιρτά
κι όλη ζήλεια ζητά
να σου γίνει ως αυτά
προσκεφάλι!

Και για στρώμα, καλέ,
πάρε όλην εμέ -
σβήσ’ τη φλόγα σε με
της φωτιάς σου,

ενώ δίπλα σου εγώ
τη ζωή θ’ αγροικώ
να κυλάει στο ρυθμό
της καρδιάς σου!..

Σ’ αγαπώ - τι μπορώ
ακριβέ, να σου πω,
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο;..



ΕΡΩΤΑΣ ΤΑΧΑ;..

Έρωτας τάχα νά ’ν’ αυτό
που έτσι με κάνει να ποθώ
τη συντροφιά σου;
Που σα βραδιάζει τριγυρνώ
τα φωτισμένα για να ιδώ
παράθυρά σου;

Έρωτας νά ’ν η σιωπή
που όταν σε βλέπω, μου το κλει
σφιχτά το στόμα;
Που κι όταν μείνω μοναχή,
στέκω βουβή κ’ εκστατική
ώρες ακόμα;..

Έρωτας νά ’ναι ή συμφορά,
με κάποιου αγγέλου τα φτερά
που έχει φορέσει,
κ’ έρχετ’ ακόμη μια φορά
με τέτοια δώρα τρυφερά
να με πλανέσει;..

Μα ό,τι και νά ’ναι,το ποθώ,
και καλώς νά ’ρθει το κακό
που είν’ από σένα!
Θα γίνει υπέρτατο αγαθό,
στα πόδια σου αν θα σωριαστώ
τ’ αγαπημένα!..