ΕΠΙΚΛΗΣΗ Ή Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΚΑΜΠΑΝΑ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΗΛΑΚΟΣ

ΕΠΙΚΛΗΣΗ Ή Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΚΑΜΠΑΝΑ

Δέντρο βαρύτερο του κόσμου
που μες στις πληγές μου αμάρτησες
εξαγγέλλοντας χοντρό σκοινί, τυφλό αέρα
κι εφτά κλωνάρια ρίγανης για να υψώνω
την ευχή του πληγωμένου ζώου,
σκύψε κι άκουε στον κίτρινο τούτο τόπο
κάθε τι πριν από πολλούς αιώνες:
Όταν ο ήλιος χαμογέλασε στα ρόδα
δείχνοντας σε λίγους γνωστικούς
που γύρω κεί περιδιάβαιναν μονάχοι
τα τρύπια δόντια του με τις πολλές εξόδους
στις σκοτεινές στοές των αχνών μας
εγώ τον κόντε Διονύσιο Σολωμό
εθαύμασα νομίζω τότε στο πλευρό μου.
Από ώρα με τη σελήνη συντροφιά
έκλαιγε αυτός πλάι σ’ ένα ρυάκι
αν και τίποτα ακόμη δεν είχε ξεκινήσει
Το πρόσωπο του, μόνο, διαγώνια
είχε στραμμένο στο νερό
και τα βλέφαρα του σε μιαν αστραπή
εκεί θαρρούσες βυθισμένα. Ξάφνου
σταμάτησε να προχωρά κι άρχισε
να τινάζει πάνω κάτω ένα μακρύ
και λεπτό κλαδί που είχε μισοσπάσει
κι ανάλαφρο κρεμόταν στο βορρά.
Χτύπα, μου είπε, Θάνατος είναι
ο σεισμός που όλεθρο ονομάσανε
βουτώντας έπειτα τα χέρια τους
σε μαύρες τρικυμίες, εσύ όμως ξέρεις:
Ποτέ απ' τις πηγές, μα απ’ τα ανάμεικτα
ποτάμια γεννιούνται οι πατρίδες
που μ’ αγνή φωτιά των ανθρώπων ασπρίζουν
τα κρανία για να ψηθεί ξανά το μέλλον.

Από το βιβλίο: Βασίλης Ζηλάκος, «Ξύλο ξανθό π’ αφράταξε στο στόμα», Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2012.

ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΣ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΗΛΑΚΟΣ


ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΣ

Χιόνι πέφτει κάτω απ’ τα φύλλα μιας λεβάντας!

Λόγια, βλέμματα, κινήσεις δυσφορίας
καταβροχθίζονται με μανία
και γαλήνιος εγώ, απλώνω μπροστά μου την απώλεια.

Μη φοβάστε τον κυνηγό
που η ψυχή του είναι
το δέρμα του ζώου.

Μη φοβάστε τον ξυλοκόπο
που φορά
τον φλοιό των δέντρων.

Το πανωφόρι του θροΐζει με τα φύλλα του φθινοπώρου –

στέκεται γυμνός μπρος στην ημέρα

από μακριά κοιτάζει τα πεύκα που κοιμούνται.



Από το βιβλίο: Βασίλης Ζηλάκος, «Η κούπα του τσαγιού», Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2010, σελ. 46.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΗΛΑΚΟΣ


ΣΕ ΔΙΑΒΑΣΗ ΜΑΚΡΙΝΗ

Ωφέλεια της πηγής ο άνεμος

Άσμα πετρόγδαρτο
ή θύελλα που σηκώνει την οργή της
με ήχο καμπύλο και πνιχτό
σκεπάζει τη φωνή μου.

Ανάμεσα γης και ουρανού
ένα σπίτι κατάλευκο με περιμένει.
Αλαφρές ημέρες το αγκαλιάζουν
και στη μαγιάτικη προσευχή μου
ταξιδεύει η μουσική του.



Από το βιβλίο: Βασίλης Ζηλάκος, «Η κούπα του τσαγιού», Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2010, σελ. 45.

ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

FRIEDRICH NIETZSCHE (1844-1900)


ΒΕΝΕΤΙΑ

Σ’ ένα γεφύρι στεκόμουν
Δεν πάει πολυς καιρός· ήταν η νύχτα μελιχρή.
Από μακριά ένα τραγούδι ερχόταν:
Σαν σταγόνα πλήθαινε από χρυσάφι
Πάνω στου νερού την τρεμάμενη όψη. Γόνδολες,
Φώτα και μουσικές, μεθυσμένα, έπλεαν στο λυκόφως.

Έγχορδο όργανο, η ψυχή μου,
Από αθέατη δύναμη δονούμενη, εντός μου τραγουδούσε,
Κάποιο τραγούδι γόνδολας ριγώντας κρυφά
Από πολύχρωμη ευτυχία
– Την άκουγε, άραγε, κανείς;



Μετάφραση: Βασίλης Ζηλάκος.
Δημοσιεύθηκε στο αθηναϊκό περιοδικλό «Κουκούτσι», τ. 2, Άνοιξη-Καλοκαίρι 2010, σελ. 135.

ΓΟΝΑΤΙΣΤΗ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΗΛΑΚΟΣ


ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

Ώρα έξι το πρωί
η Μαρία Μαγδαληνή
κρατά στα χέρια της
του θεού τα σκουριασμένα κλειδιά

το Σώμα δεν της ανήκει
η σάρκα της ανήκει
άμορφη
ολοκόκκινη
κι απαθής
ενώ πλανάται πάνω απ’ το σώμα
ενώ ο αδελφός εξουσιαστής
την σφυροκοπά αδιάκοπα από κάτω

ώρα έξι το πρωί
ώρα δίχως στέγη
ώρα δίχως τοίχους
ώρα γυμνή των σύννεφων και των τριμμένων χόρτων
η Μαρία γονατιστή παρακαλεί να επιστρέψει ελεύθερη
              στο σώμα της.



Από το αθηναϊκό περιοδικό «Κουκούτσι», τχ. 1, Χειμώνας – Άνοιξη 2010, σελ. 63.

ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΗΛΑΚΟΣ


ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ

(Το φως ανεβαίνει
έπειτα χαμηλώνει
Έρχεται η νύκτα)

Τα παντζούρια κλείνουν
στα παράθυρα δοκιμάζεις τις λαβές
– έκλεισαν;

σχεδόν προγραμματικά
τραβάς τις κουρτίνες.

Κάθε βράδυ υψώνεις τοίχους
Που κλείνουν την ψυχή μου
– πότε χάνεται το φως;




Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Οδός Πανός», τχ. 141 (Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2008), σελ. 134.