ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΖÁΜΙΑ

 

MAGDA PORTAL

 

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΖÁΜΙΑ

 

με πόσα δάκρυα με σφυρηλάτησες;

 

είχα τόσες και τόσες φορές

των αυτοχείρων δέντρων τη στάση

στους σκονισμένους κι έρημους δρόμους

 

μυστικά και χωρίς να το ξέρεις

πρέπει να σε πονέσουν τα πάντα

για να μ’ έχεις κάνει έτσι, χωρίς τρυφερότητα

για τους δριμείς μου Πόνους

 

από πού ήρθα εγώ και η υπερηφάνεια μου

για να συμβιβαστώ;

αγνοώ τη χαρά

το παιδικό καρουσέλ που ποτέ μου δεν ονειρεύτηκα

 

αχ! – κι ωστόσο

αγαπάω έτσι και τόσο τη χαρά

όπως και τα πικρά φυτά

αγαπάνε τον γλυκό τον καρπό

 

μάνα

άγρυπνη δέκτρια

μην απαντάς σήμερα γιατί θα πνιγείς

στον θρήνο μου μην αποκρίνεσαι

σχεδόν χωρίς δάκρυα

 

βυθίζω την αγωνία μου μέσα μου να δω

το αριστερό κλαδί τής ζωής μου

όπου είχα βάλει μόνο αγάπη

την καρδιά να ζυμώσω της κόρης μου

θά ’θελα από εμένα να την προστατέψω την ίδια

όπως θα την προστάτευα από θηρίο

από αυτά τα μάτια, τους καταδότες

από αυτή τη σχισμένη φωνή

όπου φτιάχνει σπηλιές η αγρύπνια

 

και να είμαι για κείνην χαρούμενη,

αφελής, κοριτσάκι

ωσάν όλες της χαράς οι καμπάνες

 

στην καρδιά μου το αιώνιο της Πάσχα να σήμαιναν

.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΕΛΑ, ΦΙΛΑΜΕ

 

MAGDA PORTAL

 

ΕΛΑ, ΦΙΛΑΜΕ

 

Έλα, φίλα με!...

Τί σημασία έχει αν κάτι σκοτεινό μού μασάει την ψυχή…

Με τα δόντια του;

Είμαι δική σου και είσαι δικός μου… φίλα με!

Δεν κλαίω σήμερα… Με πνίγει η χαρά,

μια χαρά παράξενη που δεν ξέρω από πού έρχεται.

Είσαι δικός μου… Μα είσαι δικός μου;

Μια πόρτα από πάγο είναι ανάμεσά μας:

η σκέψη σου!

Ό,τι σε χτυπάει στον νου σου, και το σφυροκόπημά του

μου ξεφεύγει εμένα…

Έλα, φίλα με!… Τί σημασία έχει;…

Σε φώναζε η καρδιά όλη νύχτα,

και τώρα που είσαι εδώ εσύ, η σάρκα σου και η ψυχή σου,

γιατί να κολλάω στο τί έκανες χτες;

Τί σημασία έχει;

Έλα, φίλα με!... τα χείλη σου,

τα μάτια σου, τα χέρια σου…

Κι έπειτα… τίποτα…

Και η ψυχή σου; Και η ψυχή σου!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΜΑΓΔΑ ΠΟΡΤΑΛ

 

MAGDA PORTAL

 

VIDRIOS DE AMOR

 

con cuántas lágrimas me forjaste?

he tenido tantas veces
la actitud de los árboles suicidas
en los caminos polvorientos y solos

secretamente, sin que lo sepas
debe dolerte todo
por haberme hecho así, sin una dulzura
para mis ácidos dolores

de dónde vine yo con mi fiereza
para conformarme?
yo no conozco la alegría
carroussel de niñez que no he soñado nunca

ah! – y sin embargo
amo de tal manera la alegría
como amarán las amargas plantas
un fruto dulce

madre
receptora alerta
hoy no respondas porque te ahogarías
hoy no respondas a mi llanto
casi sin lágrimas

hundo mi angustia en mí para mirar
la rama izquierda de mi vida
que no haya puesto sino amor
al amasar el corazón de mi hija
quisiera defenderla de mí misma
como de una fiera
de estos ojos delatores
de esta voz desgarrada
donde el insomnio hace cavernas

y para ella ser alegre,
ingenua, niña
como si todas las campanas de alegría

sonaran en mi corazón su pascua eterna.

 

ΜΑΓΔΑ ΠΟΡΤΑΛ

 

MAGDA PORTAL

VEN, BÉSAME

Ven, bésame!…
Qué importa que algo oscuro me esté royendo el alma…
¿Con sus dientes?
Yo soy tuya y tú eres mío… bésame!
No lloro hoy… Me ahoga la alegría,
Una extraña alegría que yo no sé de dónde viene.
Tú eres mío… ¿Tú eres mío?…
Una puerta de hielo hay entre tú y yo:
¡Tu pensamiento!
Eso que te golpea en el cerebro, y cuyo martillar
me escapa…
Ven, bésame… ¿Qué importa?…
Te llamó el corazón toda la noche,
Y ahora que estás tú, tu carne y tu alma,
¿Qué he de fijarme en lo que has hecho ayer?
¡Qué importa!
Ven, bésame… tus labios,
Tus ojos y tus manos…
Luego… nada…
¿Y tu alma? ¡Y tu alma!