ΔΙΑΘΗΚΗ

ELISEO DIEGO

 

ΔΙΑΘΗΚΗ

 

Παράξενο τὸ ἔλεός σας – εἶπε ὁ Σάντσο.

 

Ἔχοντας φτάσει στὰ χρόνια ποὺ

τὸ σκοτάδι δὲν μὲ παρηγορεῖ πλέον καθόλου

καὶ οἱ μικρὲς προφητεῖες μὲ φοβίζουν·

 

ἔχοντας φτἀσει στὰ χρόνια αὐτά·

 

κι ὅπως τοῦ καφὲ τὸ κατακάθι

ἀνοίγει τώρα ξαφνικὰ γιὰ μένα

τὸ στρογγυλὸ πικρό του στόμα·

 

ἔχοντας φτάσει στὰ χρόνια αὐτά·

 

χαμένη εἶναι πιὰ κάθε ἐλπίδα γιὰ

μιὰν ἄνοδο ποὺ νὰ φτουράει, ἀπ’ τὸ

νὰ βλέπω τῆς σκιᾶς τὴ γαλήνια ἐκτίναξη,

καὶ μὴν κατέχοντας εἰμὴ μόνο τοῦτα τὰ χρόνια·

 

μὴν κατέχοντας ἐν τέλει ἄλλο τι

πέρ’ ἀπ’ τὴ μνήμη μου τῶν νυχτῶν καὶ

τὴν τεράστια δονούμενη λεπτότητά της·

 

μὴν κατέχοντας τίποτ’ ἄλλο

μεταξὺ γῆς καὶ οὐρανοῦ ἐκτὸς

ἀπ’ τὴ μνήμη μου, ἐκτὸς ἀπ’ αὐτὰ τὰ χρόνια·

 

ἀποφασίζω νὰ κάνω τὴ διαθήκη μου,

Εἶναι

αὐτή: σᾶς ἀφήνω

 

τὸν χρόνο, τὸν χρόνο ὁλόκληρο.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

ΑΥΤΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ

 

ELISEO DIEGO

 

ΑΥΤΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ

 

Αυτή η γυναίκα γερμένη

στην ακίνητη κουπαστή  του σπιτιού της

αντέχει με τα χέρια ζαρωμένα

της ανίας της το πειθήνιο βάρος,

ακούγοντας απλώς τον χρόνο που περνάει

δίχως χάρη δίχως αντίδοτο.

 

Αυτή η γυναίκα, από την άσπρη

κουπαστή του μπαλκονιού της, 

που περικλείει ολόκληρη τη μεσαυλή,

κοιτάζει πώς τρέχει, ανήσυχο και κουφό,

της γης το νεφελώδες και αρρύθμιστο ίχνος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΑ ΔΥΟ ΧΕΡΙΑ

 

ELISEO DIEGO

 

ΤΑ ΔΥΟ ΧΕΡΙΑ

 

Τα δύο χέρια, σαν δύο πολύ πιστοί σκύλοι, οδηγούν με ευστροφία τα διάφορα εξοργισμένα πράγματα.

 

Όταν κουράζεται ο πιο μεγάλος, έρχεται ο άλλος, ο δεύτερος από τις συνεχείς γιορτές, και παίζει εκείνος. Η αδιαφορία που λαμβάνει κρύβει κάποια εμπάθεια, που προσποιείται στοργή και υπερηφάνεια.

 

Τα δύο χέρια δουλεύουν πάντοτε. Είναι σαν δύο θηρία από αυτά της Αποκάλυψης, υλικά και αγγελικά. Τον μυστηριώδη ζήλο τους με τί θα μπορούσαμε να τον συγκρίνουμε;… την εξαιρετική δουλειά τους;

 

 Όταν ο κύριός τους πεθαίνει, ξαπλώνουν επάνω στο στήθος του – δεν θα ήθελαν να τον εγκαταλείψουν.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΕΛΙΣΕΟ ΔΙΕΓΟ

ELISEO DIEGO

CALMA

Este silencio,
blanco, ilimitado,
este silencio
del mar tranquilo, inmóvil,

que de pronto
rompen los leves caracoles
por un impulso de la brisa,

Se extiende acaso
de la tarde a la noche, se remansa
tal vez por la arenilla
de fuego,

la infinita
playa desierta,
de manera

que no acaba,
quizás,
este silencio,

nunca?

ΕΛΙΣΕΟ ΔΙΕΓΟ!

ELISEO DIEGO

EL GENERAL A VECES NOS DECÍA

El General a veces nos decía
extendiendo sus manos transparentes:
«así fue que lo vimos aquel día
en la tranquila lluvia indiferente

sobre el negro caballo memorable».
Suavizaba la sombra del alero
su camisa de nieve irreprochable
y el arco duro del perfil severo.

Y mientras en el patio de azul fino
cercana renacía la tristeza
del platanar con sus nocturnos roces,

más allá de las palmas y el camino,
limpiamente ceñida su pobreza,
pasaban en silencio nuestros dioses.

ΕΛΙΣΕΟ ΔΙΕΓΟ!

ELISEO DIEGO (1920-1994)


ODA A LA JOVEN LUZ

En mi país la luz
es mucho más que el tiempo, se demora
con extraña delicia en los contornos
militares de todo, en las reliquias
escuetas del diluvio.
La luz
en mi país resiste a la memoria
como el oro al sudor de la codicia,
perdura entre sí misma, nos ignora
desde su ajeno ser, su transparencia.

Quien corteje a la luz con cintas y tambores
inclinándose aquí y allá según astucia
de una sensualidad arcaica, incalculable,
pierde su tiempo, arguye con las olas
mientras la luz, ensimismada, duerme.

Pues no mira la luz en mi país
las modestas victorias del sentido
ni los finos desastres de la suerte,
sino que se entretiene con hojas, pajarillos,
caracoles, relumbres, hondos verdes.

Y es que ciega la luz en mi país deslumbra
su propio corazón inviolable
sin saber de ganancias ni de pérdidas.
Pura como la sal, intacta, erguida,
la casta, demente luz deshoja el tiempo



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η παλιά φίλη του ιστολογίου κ. almudena Fernandez.