JEAN FOLLAIN
ΣΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ
Ταξιδιώτες των μεγάλων χώρων
όταν
βλέπετε κορίτσι
να
σφίγγει στα σφύζοντα από αίγλη χέρια του
μιαν
ατέρμονη μαύρη κόμη
και
όταν επιπλέον
θα
δείτε
κοντά σε κάποιο σκοτεινό φουρνάρικο
άλογο να πνέει τα λοίσθια
απ’ αυτά τα σήματα θ’
αναγνωρίσετε
ότι βρίσκεστε μεταξύ των ανθρώπων.
Μετάφραση: Γιώργος
Κεντρωτής.
JEAN
FOLLAIN
ΚΑΠΟΙΟΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ
Μια μύγα γυαλίζει τα φτερά της
μια κατσαρόλα είναι γεμάτη
σβησμένα σπίρτα
οι καμπύλες ενός ποτηριού αντανακλούν πρόσωπα
που σκεπασμένα από ουλές
κοιτάζονται χωρίς ν’ αγαπιούνται.
Στο μεγάλο άνοιγμα
μιας γκρίζας εξοχής
περπατάει κάποιος άντρας
σαν να θέλει να την εκπροσωπήσει μόνος του
αλλά και χωρίς να θέλει να την προδώσει:
την
ανθρωπότητα όλη.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
JEAN FOLLAIN
ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ
Καθισμένο σ’ ένα πολυδαίδαλο
ενδιαίτημα
όπου καταλήγουν πανάρχαια
μονοπάτια
διαβιοί ένα κτήνος
που δεν περιμένει απ’ τον
κόσμο τίποτα
κάμαρες επικοινωνούν
πόρτες κλείνουν
νύχτες αλληλοπροσεγγίζονται
σε κάποιας ακακίας τ’ αρώματα.
Τα κτήνη του είδους του
ζουν απαξάπαντα μέσα του.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JEAN FOLLAIN
ΤΟ ΚΟΥΡΕΛΙ
Χωρίς τη δύναμη
να μιμηθεί το πουλί
στο κλαδί κρέμεται το κουρέλι
κατακόκκινο δίπλα στο γλυκό το μήλο
το πουλί επέταξε το μήλο έπεσε
αυτό όμως μένει ακόμα εκεί
των αιώνων να σημαίνει το ψύχος
και το χρώμα μέσα στη σιωπή
ανθρώπων που συλλογιούνται
σε μια εποχή ζοφερή θεοσκότεινη
όχι πολύ μακριά από τούτο το ξεφτίδι
που μόνο του οριοθετεί τον χώρο.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JEAN FOLLAIN
ΖΩΗ
Γεννιέται ένα παιδί
σ’ έν’ αχανές τοπίο
και μισόν αιώνα αργότερα
είν’ απλώς νεκρός στρατιώτης
που δεν ήταν άλλος
απ’ τον άνθρωπο εκείνο
που είχαμε δει να εμφανίζεται
κι έπειτα ν’ απιθώνει στο χώμα
ένα βαρύ σακί όλο με μήλα
από τα οποία δυο-τρία εκύλησαν
θόρυβος στους θορύβους ανάμεσα
ενός κόσμου
όπου λαλούσε το πουλί
στου κατωφλιού την πέτρα.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JEAN FOLLAIN
LA BÊTE
Assise
en un corps de logis
où conduisent d’anciens chemins
vit une bête
qui n’attend rien du monde
des pièces communiquent
des portes se ferment
et des nuits s’approchent
dans le parfum d’un acacia.
Toutes les bêtes de son espèce
vivent en elle.
