ΤΟ ΧΟΡΤΑΡΙ

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗΣ

ΤΟ ΧΟΡΤΑΡΙ

Το χόρτο χόρτινα μιλούσε στο χορτάρινο

δρόμο του. Έπεφτε, σηκωνόταν έστριβε

με χορτάρινες δρασκελιές. Με κίτρινα φύλλα

πήρε να μνημονεύει το φθινόπωρο.

Πλαγιαστό τραβούσε χνουδωτά, μακρύφαρδα

σεντόνια να σκεπάσει τα έντομα

και τα πουλιά. Φύσαγε

κι η βραχνή φωνή του γέρου Τσιέν Γιαγκ

πίσω απ’ το φράχτη, σαν τον ψίθυρο

του ψαθιού: σιου τζιν, ο καλός κυβερνήτης

κάθεται πάνω στη χαίτη της κίνησης

ακλόνητος· η πνοή του πλεγμένη στην καρποφορία

των ωρών. Προνοεί· τσιν σέι, ο καλός

κυβερνήτης είναι σαν τον άνεμο στο χορτάρι.

Και ο άνεμος ήταν μαλακός και κυμάτιζε τους σαπφείρινους

κόσμους του στην όραση

Από το βιβλίο: Μανόλης Πρατικάκης, «Ποιήματα, 1984-2000», Μεταίχμιο, Αθήνα 2003, σελ. 191.

Η ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΜΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗΣ

Η ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΜΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

Τώρα πια μόνο στα όνειρα διεκδικώ το μερίδιό μου,

Κι εκεί με ήσυχες παραβολές, με κλώνους

χαμηλόφωνους.

Χρειάζεται βέβαια γυμναστική και πειθαρχία.

Αλλά έτσι μόνο μπορώ να διαφεύγω περπατώντας

πίσω απ’ τις κίτρινες καταστροφές.

Έτσι μόνο μπορώ ν’ απουσιάζω, χωρίς επιπτώσεις,

από τις τερατώδεις συνελεύσεις και τις καθημερινές

ολομέλειες της φρίκης στο άπειρον.

Από το βιβλίο: Μανόλης Πρατικάκης, «Ποιήματα, 1984-2000», Μεταίχμιο, Αθήνα 2003, σελ. 47.

ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗΣ


ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ

Μνήμη του ξύλου τώρα που η φωτιά σε λέει
δώσ’ μας για λίγο τη φεγγοβολή του μυστηρίου σου.
Εξήγησέ μας τα «νερά».
Το μελανό φτερό του σπίνου την αυγή
που καμπυλώνει προς τον Άδη.
Δώσ’ μας για λίγο μες στην αστραπή
που σε σαλπίζει τα κλειδιά της πόρτας
που δεν έγινες.



Από το βιβλίο: Μανόλης Πρατικάκης, «Ποιήματα 1984-2000» Μεταίχμιο, Αθήνα 2003, σελ. 66.