ΕΒΡΕΧΕ ΟΛΟ ΚΕΙΝΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΒΟΥΡΗΣ

ΕΒΡΕΧΕ ΟΛΟ ΚΕΙΝΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Έβρεχε όλο κείνο το διάστημα·

βροχερά δελτία καιρού

έμοιαζαν σα μυκτηρισμοί

κι όταν δίχως ειρωνεία βεβαιώναν

πως θάχαμε έπειτ’ από λίγο αιθρία

ή πως θα λιγόστευε η βροχή τουλάχιστον.

Οι φίλοι μας βροχεροί

βουλιάζαν νοτισμένοι στη σιωπή

ή σαν αποφασίζαν να μιλήσουν

ψιχάλιζε στα λόγια τους ατέλειωτα.

Ψιχάλιζε

πίσω απ’ τα πικρά χαμόγελά τους

όταν χαμογελούσαν

μόνο για να ξεχάσουνε κατά το δυνατόν

μόνο για να ξεχάσουμε για λίγο

πως έβρεχε

πως έβρεχε χωρίς να σταματά όλο κείνο το διάστημα.

Από το βιβλίο: Σταύρος Βαβούρης, «Ποιήματα», Ερμής, Αθήνα 1977, σελ. 158.

ΕΝΑ ΚΑΤΑΚΙΤΡΙΝΟ ΦΑΡΜΑΚΕΡΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΒΟΥΡΗΣ


ΕΡΧΟΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΒΡΟΧΗ

Ερχόταν πράγματι βροχή·
ο αέρας είχε σταματήσει
κι ο ουρανός χαμήλωνε σταχτής.
Μα μ’ όλες τις πρώτες ψιχάλες
Δεν έβρεξε στο τέλος.

Τώρα μου γράφεις· «Είπα ότι θα βρέξει…»
Εν τούτοις –είμαι βέβαιος– δεν έβρεξε.
Αυτό ’ναι γεγονός.

Κι εκτός αυτού, κατά το βράδυ, αργότερα
άνοιξε τον ουρανό ο αέρας που ξανάρχισε
κι ίσαμε τις τρεις
κυλούσε σαν να σάρκαζε
ένα κατακίτρινο φαρμακερό φεγγάρι.


Από το βιβλίο: Σταύρος Βαβούρης, «Ποιήματα», Ερμής, Αθήνα 1977, σελ. 150.