ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΛΩΣΙΣ

ΤΕΟΣ ΣΑΛΑΠΑΣΙΔΗΣ

ΑΛΩΣΙΣ

Βγήκε η φώκια

Αλληλούια

Αιγαίο σκισμένο από τορπιλλακάτους

Η νηοπομπή άνθισε

Κύμα μεσίστιο

Πεινάμε

Έπειτα ήρθε η Σαλονίκη με καπνούς πετρελαίων

«Στην πόλη μας βασίλεψε μια ορφανή πειθαρχία»

Αρμένιζε η Σαλονίκη προς τα βουνά της

Ο Δεκανεύς πέταξε το όπλο του στη θάλασσα

Τον εχθρό έπρεπε να περιμένει εστία κενού

Όμως η θάλασσα επέστρεψε ο όπλο

Δεν επρόκειτο περί όπλου

Και γυρεύω τώρα τον πλοίαρχο

Ήταν αληθινός ο πλοίαρχος του τορπιλλοβόλου «Σφενδόνη»

Μόνο

Πέρασε ηρέμα

Σφύριξε

Αντίο

Βυθίστηκε μέσα στον καιρό

Αντίο.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Αθηναϊκά Γράμματα», τεύχος 10, Μάιος - Αύγουστος 1958.

Από το βιβλίο: «Τέος Σαλαπασίδης – Μια παρουσίαση από τον Κώστα Βούλγαρη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 87.

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙ

ΤΕΟΣ ΣΑΛΑΠΑΣΙΔΗΣ

0-24

Ένα σύννεφο κράτησε όσο το απόγευμα

Έπειτα ήρθε η νύκτα το σύννεφο έγινε βροχή

Στα μαλλιά σου πάνω μάχεται τον θάνατο τώρα

Που σε χαϊδεύει

Μπορεί να έρθει βαρύ σύννεφο κάποτε

Θά ’ρθει σα σύννεφο νύκτα ολόκληρη

Ο θάνατος πάνω στα μαλλιά σου να πάρει το χέρι μου

Που σε χαϊδεύει

Έρπω σα σύννεφο όλος υποψία

Ανιχνεύω γύρω από το λαιμό σου το χρόνο που επιτίθεται

Σε χαϊδεύω και όταν με κτυπά πέφτω στα χέρια σου

Που με χαϊδεύουν

Πάντα η κάθε μέρα περνά με ατέλειωτες περιπολίες

Μπορεί νά ’ρθει αύριο μπορεί την άλλη νύχτα

Σκέψου, την ώρα που θά ’ρθει όλα θα υπάρχουν

Και μεις

Λίγο πριν έρθει.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Αθηναϊκά Γράμματα», τεύχος 9, Μάρτιος - Απρίλιος 1958.

Από το βιβλίο: «Τέος Σαλαπασίδης – Μια παρουσίαση από τον Κώστα Βούλγαρη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 37.

NORTHERN SPIRITUAL

ΤΕΟΣ ΣΑΛΑΠΑΣΙΔΗΣ

NORTHERN SPIRITUAL

     Στη δέσποινα των βρεγμένων
     που μας έγραφε τακτικά τις Κυριακές
     παρηγορώντας μας για τις βροχές
     με γράμματα – ομπρελίτσες.

Το μεγάλο ταξίδι είναι ο άνεμος

Το μεγάλο ταξίδι είναι από δω ώς τα μάτια της;

Από δω ώς τα μάτια της έχει βροχή

Και μεγάλο ταξίδι

Από δω ως τα μάτια της είναι θάλασσα

Πνέει ο κακός αέρας

Το ταξίδι και ο θάνατος κουράστηκαν

Λίγα μίλια έξω από τη Σκιάθο

Από δω ώς τη Σκιάθο έχει σύννεφα

Από δω ώς τη Σαλονίκη είναι Κυριακή

Τις Κυριακές είναι όλο σύννεφα

Είναι όλα κλειστά και δε σου ανοίγουν

Τώρα ώς την άλλη βδομάδα θα πέσει φθινόπωρο

Το φθινόπωρο ρίχνει τα φύλλα

Και επειδή μέσα στις βροχές τα φύλλα είναι έρωτας

Γι’ αυτό βρέχει

Από δω ώς τα μάτια της.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Αθηναϊκά Γράμματα», τεύχος 6, Δεκέμβριος 1957.

Από το βιβλίο: «Τέος Σαλαπασίδης – Μια παρουσίαση από τον Κώστα Βούλγαρη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 36.

ΟΔΟΜΑΧΙΕΣ

ΤΕΟΣ ΣΑΛΑΠΑΣΙΔΗΣ

ΟΔΟΜΑΧΙΕΣ

Πολεμήσαμε –στα χιονισμένα θρανία των πάρκων
στις υπόγειες στοές των εργοστασίων
σε δάση ανοιξιάτικα με παπαρούνες
στη σκόνη και σε λίμνες παγωμένες.
Τον Αύγουστο δεν ήπιαμε νερό –με βλέφαρα
καμένα απ’ της αγρύπνιας το μπαρούτι∙
αφήναμε τον ήλιο να μας τρώει τα μάτια
και το Δεκέμβρη δεν ανάψαμε φωτιές.
Ταμπουρωθήκαμε –στα κράσπεδα των λεωφόρων
στα παράθυρα, στις στέγες, στα μπαλκόνια
πίσ’ από ’να τζάμι, ένα λουλούδι, ένα φύλλο
πίσω απ’ τις πέντε αχτίνες τής καρδιάς μας.
Με πεδίο βολής, τα Διεθνή Ξενοδοχεία.
Απ’ τις αγαπημένες θυρίδες των πολυβολείων
μετρούσαμε τη Λεφτεριά, με τους σταυρούς τής πτώσης τους
–θανατικά ρολόγια οι πεθαμένοι εχθροί

θανατικά ρολόγια που δείχναν τη ζωή μας–
Τότε στήσαμε τα πολυβόλα και την τρέλα μας, πάνου
στα εκτροχιασμένα τραμ, σε ντουλάπες, σε πιάνα,
σε αξιοπρεπή πορτραίτα «Κυρίων» –με τις μπούκες στραμμένες

αντίκρα∙ στα μάτια των δειλών.
Με τη ζωή μας –μιαν υπέροχη ζωή, μετρήσαμε:
– Ορθοί: στις στέγες, στις πλατφόρμες, στα πάρκα–
τον ασήμαντο, χλιαρό τους θάνατο – Εμείς∙
που πεθάναμε τόσο, μα τόσο ωραία.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα», τεύχος 30-31, 7.12.1945, με το ψευδώνυμο Νίκος Νικολαΐδης.

Από το βιβλίο: «Τέος Σαλαπασίδης – Μια παρουσίαση από τον Κώστα Βούλγαρη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 29.

Ο ΗΛΙΟΣ ΠΕΦΤΕΙ

ΤΕΟΣ ΣΑΛΑΠΑΣΙΔΗΣ

[Ο ΗΛΙΟΣ ΠΕΦΤΕΙ]

Ο ήλιος πέφτει οι σκιές μας προχωρούν

Η νύκτα προχωρεί σα στυπόχαρτο απορροφά τις σκιές μας

Το τέρμα ήταν ανάποδα.

Και μεις ακόμα νέοι. Αγάπη μου

Αν ήξερες το απόγευμα περισσότερα για μένα

Με σιγή θα έκλεινες τον παλιό περίπατο

Αφού τα δέντρα ψιθύριζαν τόσες σκιές στα χείλη σου

όμως εσύ δεν ήξερες. Καληνύκτα

Καληνύχτα. Θα ’ρθώ τον άλλο καιρό

Εσύ πού θά ’σαι...

Οι μέρες τότε μεγαλώνουν

Οι νύκτες μικρές για να μας κρύψουν

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ο Πολίτης Δεκαπενθήμερος», τεύχος 17, 26.1.1996, με το ψευδώνυμο Νίκος Νικολαΐδης.

Από το βιβλίο: «Τέος Σαλαπασίδης – Μια παρουσίαση από τον Κώστα Βούλγαρη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 50.

ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΤΕΟΣ ΣΑΛΑΠΑΣΙΔΗΣ

ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

       Είναι κι άλλα παιδιά

       στα παραγκάκια του Λονδίνου
              Νίκος Παππάς

Ατέλειωτη γύρους καβάλα στη νύχτα
Χάνω την αυγή σε κάθε μου χτύπημα
Χάνω τους φίλους σε κάποιο άλλο πρόσωπο
Χάνω τα ποτάμια στην ίδια θάλασσα
Και με βρίσκουν μόνο οι σπινθήρες
Που κερδίζουν οι οπλές της από τ’ άστρα
Σελήνη κτήνος των ιπποτών
Σμήνος πολικό πασιέντσα δυσανάγνωστη
Ρουμπίνι άρρωστο κατεβασμένο βλέφαρο φεγγαριού
Αφροί στο υγρό καπούλι της νύχτας πού με πάτε!
Και συ αγνή απλή κατάλευκη
Παρουσία που κράτησαν οι καθρέφτες
Αίμα των πιο ωχρών κι αναιμικών μου λογισμών
Βοήθα Ιόλκη! Ω κυρά των λογισμών μου
Τα όπλα να κερδίσουν ένα βλέμμα μνήμης

Οι σημαίες να κερδίσουν ένα βλέμμα μνήμης
Κι ας είναι μια ήττα μέσα στον άγριο άνεμο
Που γυρίζει τα φτερά των ολλαντέζικων μύλων.

Πού νά ’σαι μυστήριο παιδικό
Αγροίκε πατέρα του άλλου παππού μας
Παλιά περούδα ερωμένη του
Δαρμένη κάθε τόσο με φτερά παγονιού
Κι εσύ μοναδικέ μου ξάδερφε με το λαθραίο καπνό
Πίνεις ατέλειωτες λαβωματιές ρακί
Όταν έσπαγες το γυαλί στα χέρια σου
Στα ύποπτα υπόγεια του Ερζερούμ

Κι είχες τα μάτια σου υγρά
Κι είχες τα μάτια σου γλυκόπικρα
Σαν τ’ άνθος του καπνού,

Πώς θέλεις κάποιος μια μέρα νά ’ρθει να σας βρει
Τροχίζοντας το μαχαίρι του στον Καύκασο
Κάτω απ’ του γύπα τη σκιά να μετρηθεί
Μ’ ένα συκώτι ξεραμένο σ’ εύξεινο καιρό
Καθώς θα τραγουδά ο άνεμος με ράμφη σπασμένα
Νά ’ρθει να βρει την πετρωμένη Διμοιρία
Ή κάποιο σχηματισμό των τελευταίων Κομνηνών
Να κουβεντιάσει με το μικρό εθελοντή της Τραπεζούντος
Και παίζοντας ολίγα πορφυρά νομίσματα
Σε κύβους πολύτιμους των Λοχαγών
Να ξαναχάσει το μισθό μιας εκστρατείας
Με ύφος –όσο μπορεί– ακριτικό. Πάντα
Χειρονομίες που ζήλεψε ο χάρος. Πάντα
Χειρονομίες που κέρδισε ο χάρος. Ντόρτια!

Σε μάρμαρο που χάθηκε το πρόσωπο από συνήθεια.

Τώρα το δειλινό δεν είναι ώρα να θυμάσαι

Ματθαίε. Θυμάσαι, ακόμα θυμάσαι τα σπίτια;

Άνεργο πρόσωπο σε μελαγχολική πυρκαγιά.

Ένας σκορπιός ντύθηκε τ’ ασήμι και πυρπολείται

Κι άφησαν οι Λοχαγοί στα κάστρα

Τ’ άστρα για λίγες ρόγες οινόπνευμα

Απόγευμα ξεκούμπωτοι θυμούνται

Το τρίτο στάδιο Εκείνης της καμέλιας

Να τους γνέφει –χρόνια– βαριούνται

Ζωγραφιστή χλομή η Παναγία...

Τώρα τί να κάνω εδώ που βρέθηκα τόσο νέος
Και τι να κάνω εκεί αν πάω τώρα τόσο αργά
Ας πάμε αλλού –σ’ ένα διαμέρισμα∙ γνήσια φτηνό
Θα είναι... Κάπου. Άραγε είναι;
Κι αν είναι, άραγε...

Πώς να ’ναι κείνα τα παιδιά
Στα παραγκάκια του Λονδίνου.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέοι Ρυθμοί», τεύχος 3, Μάιος 1949.

Από το βιβλίο: «Τέος Σαλαπασίδης – Μια παρουσίαση από τον Κώστα Βούλγαρη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 33-35.