ΣΕΦΕΡΗΣ
- ΚΑΒΑΦΗΣ
Ἂν
ἤμουν πιὸ ἡλικιωμένος, θὰ εἶχα ἴσως ἀγαπήσει περισσότερο τὸν Καβάφη· ἂν ἤμουν
νεώτερος, μπορεῖ νὰ μ’ ἐνδιέφερε λιγότερο. Τὸν διάβασα ὅμως καὶ τὸν πρόσεξα σὰν
ἕνα στοιχεῖο ποὺ βοηθεῖ νὰ ἰδοῦμε τἰ εἴμαστε καὶ ποῦ εἴμαστε. Πὼς ὁ Κ. ἦταν ἕνας
ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀξιοπρόσεχτους «τύπους» τοῦ νέου ἑλληνισμοῦ, δὲν εἶχα ἀμφιβολία — ἐννοῶ
τύπος, ὅπως λέμε «μαθηματικὸς τύπος». Ἡ
τέχνη του ὅμως μ’ ἔδιωχνε καὶ αὐτὴ καθαυτὴ καὶ τὰ φλύαρα σχόλια ποὺ τὴν
περιτριγύριζαν, καμιὰ φορὰ «χωρὶς περίσκεψιν» καὶ καμιὰ φορὰ «χωρὶς αἰδώ». Γι’
αὐτὸ θέλω νὰ προχωρήσω προσεχτικά, ὅπως ἐρευνᾶ κανεὶς ἕναν ἄγνωστο τόπο. Φοβοῦμαι
τὴν πολλὴ θεωρία, καὶ γιὰ ν’ ἀρχίσω προτιμῶ νὰ κοιτάζω τί ἀπομένει στὴ μνήμη
μου ἀπὸ τὰ 154 ποιήματα τοῡ Ἀλεξανδρινοῦ λογίου.
Πηγή:
Γιῶργος Σεφέρης, Μέρες, τ. Γ΄ (16 Ἀπρίλη 1934 -14 Δεκέμβρη 1940), Ἴκαρος, Ἀθήνα
1984, σ. 85.
