ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΟΛΥ

Ή ανάρτηση αφιερώνεται στην Πολυξένη

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ ΤΗΝ "ΠΟΛΥΞΕΝΗ" ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΥΔΡΑ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Ο φίλος μου Σταύρος Δεληγιώργης μου έστειλε τις τρεις παραπάνω φωτογραφίες από τη διασταύρωση των οδών Λιοσίων και Νικομηδείας στην Αθήνα.

Ο Δημήτρης Πουλικάκος ερμηνεύει την Υδρα των Πουλιών του Νίκου Εγγονόπουλου.

Η ΚΑΣΕΤΤΑ ΚΑΙ Η ΛΕΤΑ

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ ΚΑΙ Η ΙΩΑΝΝΑ ΚΙΟΥΡΚΤΣΟΓΛΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΓΟΘΕΤΗ


Η ΚΑΣΕΤΤΑ ΚΑΙ Η ΛΕΤΑ

- Πούλαγα χαρτοπετσέτες
και πειρατικές κασέτες
ψιτ μου λέει μια δεσποινίδα
γύρισα λοιπόν και είδα

- Τ’ όνομά μου είναι Λέτα
θέλω μια καλή κασέτα
Μπιθικώτση Καζαντζίδη
και διάφορα άλλα είδη

- Πάρε τον αριθιμό μου
τον αριθιμό σου δό μου
στο διαμέρισμα μου έλα
έχω μια κασέτα τρέλα

- Καλέ κύριε εργένη
με αξύριστο το γένι
μπα Θεέ μου σε καλό σου
μαύρο είναι το λουτρό σου

- Η αιτία η κασέτα
την αγάπησα τη Λέτα
με του έρωτα τα βέλη
την παντρεύτηκα εν τέλει

- Πήγα στο μπακάλη πήρα
δυο αυγά και μία μπύρα
λίγο Καρολίνα ρύζι
πάω σπίτι και με βρίζει

- Με το όχι με το ναι της
άλλον βρήκα στο καρνέ της
με γιατί και με διότι
έναν έφεδρο στρατιώτη

- Σου τ’ ορκίζομαι στο φως μου
είναι πρώτος ξάδερφός μου
ρίχνει στο ποτήρι πίνει
με κοιτάει και με φτύνει

- Με ηλίθιο το βλέμμα
είπε άλλο ένα ψέμα
και της δίνω ένα χαστούκι
γίναμε κι δύο Τούρκοι

- Άλλο ένα χαστούκι δο μου
αν με αγαπάς μωρό μου
είχα από το σαράντα
να γνωρίσω τέτοιον άντρα

- Απ’ την βιοπάλη πάω
θέλει να τήνε βαράω
και πληρώνω κάποιο φίλο
τήνε κάνει μπλε στο ξύλο

ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ ΕΠΙ ΔΥΟ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ


ΥΠΑΡΧΩ

Υπάρχω κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω,
σκλάβα τη ζωή σου θά' χω
κι ας βαδίζουμε σε δρόμους χωριστούς.
Υπάρχω μέσ' τα μάτια σου που κλαίνε,
μέσ' τα χείλη σου που καίνε
και θα υπάρχω στα τραγούδια που θ' ακούς.

Είμαι της ζωής σου ο ένας,
δε με σβήνει κανένας
κι αν με άλλους μιλάς
κι ώρες-ώρες γελάς
κατά βάθος πονάς,
γιατί σκέφτεσ' εμένα.
Είμαι και αρχή και φινάλε
και στη σκέψη σου βάλε
πως αν κάνεις δεσμό
μες σε λίγο καιρό
θα χωρίσεις γιατί
θα υπάρχω εγώ.

Υπάρχω, στη χαρά σου και στη λύπη
η μορφή μου δε θα σου λείπει
κι ούτε πρόκειται ποτέ να ξεχαστώ.
Υπάρχω μες στην τύχη σου που βρίζεις,
στο μυαλό σου που ζαλίζεις
με τσιγάρο μ' αναμνήσεις και πιοτό.



Στίχοι: Πυθαγόρας.
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος.

******************************



Και με τον Δημήτρη Πουλικάκο

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΓΟΘΕΤΗ

Έργα και ημέραι μου εν γιουτουμβίω!

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΓΟΘΕΤΗ: ΠΑΡΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΠΙΠΑ

Η ΥΔΡΑ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΝΙΚΟ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟ


Η ΥΔΡΑ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Μακρυνές συναυλίες, οπάλινες σπίθες, του πρώτου σπιτιού μας μέσ' στη λαύρα του θέρους,
Στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια,
Θ' ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ' αχιβάδες και κάστρα
Που βουβά παραστέκουν σ' όσ' αγγίζουν οι Μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες
Αυλακώνουν μ' αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες,
Θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων, στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι,
Μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα, και πόθο που λες πάει να σβύση κι αποτόμως γυρεύει
Ν' ανεβή πιο ψηλά, να γκρεμίση, να σπάση, παραθύρια ν' ανοίξη, να φωνάξω, να κλάψη,
Να ρημάξω, ν' αράξη, να σκιστή, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά,
Περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, τ' αρβανίτικο χώμα,
Κι όπου φτάση, αν φτάση, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις,
Τροπικούς και πηγάδια θα διαβή, ως να φέξη η αυγή η πλανεύτρα μ' άυλων Κούρδων κραιπάλη,
Ν' αγοράση κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια, ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη,
Στη μορφή μου να δέση τη μορφή των πουλιών.

ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ


ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ

Πρωί-πρωί για ψώνια
με μπικουτί και παντελόνια
και καθώς τρέχει μουρμουρίζει
"να μην ξεχάσω τα πεπόνια"

Καθώς περνάει απ 'την πλατεία
στο κιόσκι βρίσκει τη Μαρία
κι οι δυο μαζί πια συνεχίζουν
ενώ από τα καφενεία...

Στο σουπερμάρκετ, στο σουπερμάρκετ θα βρούμε
φρέσκα, κατεψυγμένα και πλαστικά
μήλα, μπανάνες, γάλα Carnation και κότες
μπιφτέκια, ντομάτες και βέβαια απορρυπαντικά

Συνωστισμός και στριμωξίδι
και που και που λίγο βρισίδι
μα όλα αυτά με κάποια χάρη
διαλέγοντάς το κουνουπίδι
Κυρίες σικ με τα σκυλιά τους
χοντροί που τρίβουν την κοιλιά τους
και δυο γριούλες με μανία
ψάχνουν τροφή για τα γατιά τους

Ενώ περνάν απ' τα ταμεία
η Πόπη χάνει τη Μαρία
Το νου της είχε στο φαντάρο
που την κοιτούσε με λαγνεία
Με βιάση φτιάχνει το μαλλί της
κι απ' την πολλή την ταραχή της
της πέφτουν ξάφνου τα πεπόνια
"αχ, αυτός φταίει, ο αλήτης"

ΤΟΝ ΛΕΓΑΝ ΚΥΡΙΟ ΤΑΚΗ / ΚΥΡΙΟ ΛΑΚΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ


ΗΤΑΝΕ ΚΑΙ ΚΑΡΑΦΛΟΣ

Ένα δύο δύο ένα
Κάτι ζάρια πεθαμένα
Πόκερ πόκα χαρακίρι
Με τον σπιτονοικοκύρη

Ήτανε και συν τοις άλλοις
Ένας κύριος μπακάλης
Με μιά κίτρινη κουρσάρα
Πιο χιοντρη κι απ’ την κουμπάρα

Ήτανε και καραφλός
Έστρωσε μια κέντα φλος
Και μας πήρε τα λεφτά
Αυτά

Ένας κύριος με γραβάτα
Λίγο σκύλος λίγο γάτα
Με μοντέρνο μουστακάκι
Και τον λέγαν κύριο Τάκη

Παραμύθι και φιγούρα
Μάσαγε και κάτι πούρα
Κάτι δόντια μαυρισμένα
Σα βαγόνια από τραίνα

Ήτανε και καραφλός
Έστρωσε μια κέντα φλος
Και μας πήρε τα λεφτά
Αυτά

ΣΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΜΟΥ...

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΓΟΘΕΤΗ: «ΠΑΡΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΠΙΠΑ»