ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ

 

XAVIER VILLAURRUTIA

 

ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ

 

Τίποτα δὲν συγκρίνεται μὲ κοιμητήριο στὸ χιόνι.

Τί ὄνομα νὰ δώσεις στὴν πάνω ἀπὸ τὸ λευκὸ λευκότητα;

Ὁ οὐρανὸς ἔχει ἀφήσει νὰ πέσουν ἀδιάφοροι χιονόλιθοι

ἐπάνω στὰ μνήματα,

καὶ τώρα πιὰ δὲν μένει παρὰ μόνο χιόνι ἐπάνω στὸ χιόνι

σὰν τὸ χέρι ποὺ ἔχει αἰωνίως μείνει στὸν ἑαυτό του ἐπάνω.

 

Τὰ πουλιὰ προτιμοῦν νὰ σκίζουνε τὸν οὐρανό,

νὰ χαλᾶνε τοὺς ἀόρατους διαδρόμους τοῦ ἀέρα

γιὰ νὰ πέφτει μόνο τὸ χιόνι

καὶ νὰ εἶναι σὰν νὰ πέφτει ἀπάτητο,

καὶ νὰ εἶναι σὰν νὰ πέφτει χιόνι.

 

Διότι δὲν ἀρκεῖ νὰ πεῖς ὅτι κοιμητήριο στὸ χιόνι

μοιάζει σὰν ὕπνος δίχως ὄνειρα

οὔτε σὰν μάτια ἐν λευκῷ.

 

Ἂν ἔχει κάτι ἀπὸ σῶμα ἀναίσθητο ποὺ κοιμᾶται,

ἀπὸ τὴν πτώση σιωπῆς πάνω σὲ σιωπὲς προηγούμενες

καὶ ἀπὸ τὴ λευκὴ ἐπιμονὴ τῆς λήθης,

ἄ, τίποτα δὲν συγκρίνεται μὲ κοιμητήριο στὸ χιόνι!

 

Διότι τὸ χιόνι εἶναι πάνω ἀπ᾽ ὅλα σιωπηλό,

πιὸ σιωπηλὸ ἀκόμα καὶ ἀπ᾽ τὶς ἄψυχες πλάκες:

χείλη ποὺ δὲν μποροῦν ν᾽ ἀρθρώσουνε λέξη.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

MIDNIGHT

XAVIER VILLAURRUTIA

MIDNIGHT

Στο πάρκο

οι πευκοβελόνες

δεν έχουν τέλος·

και η κρήνη

χίλιες λέει ανοησίες

να κλαις, να κλαίς.

Η σελήνη

ποθεί να δει στο πηγάδι

τη μοιραία της χλομάδα,

μια λεύκα όμως

βαριεστημένα έχει εκεί γείρει

στοιχειά τα κλαδιά της.

Σε καλούν

οι αιώνιες του πάρκου

οι ευωδιές να τις μυρίσεις.

Για ποιο πράγμα γνωριζόμαστε,

αν ποτέ σου εσύ δεν μ’ αγάπησες;

Σπάζει,

στον πύργο, τη ρόκα

κάποιο στημόνι ερωτικό·

θροΐζει τότε το ξερό το φύλλο

και βελονιάζεται στη ρόκα

άλλο στημόνι, έρωτας άλλος.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΡΟΜΟΙ

XAVIER VILLAURRUTIA 

ΔΡΟΜΟΙ

Να περπατάω κάτω από τη γαλάζια σχισμή,
την τόσο ψηλή!
Να περπατάω δίχως οι καθρέφτες
να με βάζουν απέναντι,
νά ’μαι τόσο όμοιος μ’ εμένα!

Σιωπηλός να τραβάω, κι ας μακραίνει  η σιωπή
τον κακοτράχαλο δρόμο.
Να περπατάω, και η ηχώ
να μη χαράζει της φωνής μου τον απόκρυφο δίσκο.

Το μεσημέρι, το μεσημέρι
πάντα, για να μην προηγούμαι του εαυτού μου,
και για να μην με ακολουθεί
να μην ακολουθεί τις διαταγές μου.

Βιαστικά, αφήνοντας πίσω την αιώνια

συνοδεία, μέχρι να μείνω μόνος μου,
μόνος, χωρίς μοναξιά.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΙΕΥΡΥΝΣΕΙΣ

XAVIER VILLAURRUTIA

ΔΙΕΥΡΥΝΣΕΙΣ

Στο δωμάτιο  του χωριού,
αφάνταστος και γυμνός,
σαν τη φλόγα του κεριού κίτρινος
και κατατρομαγμένος,
οι κρόταφοί μου δίνουν τον χρόνο
ούτε κι εγώ ξέρω σε ποιό ρολόι
ακριβές και αιώνιο.

Η μοναξιά μεγαλώνει

σαν του ίσκιους
στο σεντόνι του τοίχου,
σαν τα πρόσωπα του χθες
που βγαίνουν από μέσα
στα κουφώματα των παραθύρων του.

Και η σιωπή κινείται
και δονείται
γύρω από την απαλή φλόγα,
σαν τη φτερούγα —τίνος οιωνού;
τίνος εντόμου;— που χαϊδεύει,
που παγώνει, που μικραίνει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.