ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

 

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

από τη Μαριάννα Πλιάκου

*ΜΗ*ΜΝΗ*

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ

*ΜΗ*ΜΝΗ*

Συχνά λέω την ιστορία αυτή.

Είμαστε δημοτικό, καλοκαίρι,
και παίζουμε εξερεύνηση.
Μπαίνουμε στο ερείπιο,
που περιμένει να πεθάνει
(αργότερα ένας κληρονόμος θα του κάνει την χάρη
και θα το σκοτώσει).
Περνάμε το τροπικό δάσος.
Σκαρφαλώνουμε τον τοίχο κι μπαίνουμε
στο κομματιασμένο δωμάτιο.
Στις ενενήντα μοίρες, ο ουρανός.
Στις εβδομήντα, τα μπαλκόνια της γειτονιάς
(σκαλωμένοι στο ένα οι φόβοι μου).
Πρωταγωνιστές στο φαντ-αστικό μας αμφιθέατρο,
με χαρτονένια σπαθιά και τα μπλουζάκια μας ανάποδα
– ο κωδικός μας, εμείς-ενάντια-στον-κόσμο
(ποιός είπε ότι πρωτοτυπήσαμε;).

Συχνά λέω πως έτσι έγιναν τα πράγματα.
Τόσο που το πιστεύω.
Βλέπεις,
δεν ήμουνα εκεί μαζί σου.
Έμενα.
Στο μπαλκόνι.
Με τους φόβους μου.

Να μετρώ την απόσταση
απ’ το στήθος μου στο σπαθί σου.

Από το βιβλίο: Μαριάννα Πλιάκου, «2017», Εκδόσεις Κύφαντα, Βούλα 2019, σ. 14.

ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ

ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ

Να,

πάρε τα μάτια μου να φας,

αφού πεινάς.

Εγώ,

για ώρ’ ανάγκης,

κονσέρβες κουβαλώ,

ληγμένες,

με παστωμένα πρωινά Σαββάτου.

Με το σφυρί αυτό

σπάσε τα κόκκαλά μου

και κάρφωσέ τα,

σπίτι να φτιάξεις.

Γερό να είναι μόνο,

ο λύκος πεινασμένος έρχεται.

Από το βιβλίο: Μαριάννα Πλιάκου, «2017», Εκδόσεις Κύφαντα, Βούλα 2019, σ. 9.

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ

να λέμε ψέματα.

Ας πούμε, 

όταν είπα στον πατέρα, 

πως το μικρόβιο στην καρδούλα του έφυγε, 

στη θέση του λουλούδι φύτρωσε,

και ρίζωσε, βαθειά στην αορτική βαλβίδα. 

Το δείχνει καθαρά η τελευταία ακτίνα:

ανθός λεμονιάς. 

Μοσχοβολάει ολόκληρος, 

και δε χρειάζεται άφτερ σέιβ 

να του βάζω, μα διασκεδάζω

με τους γιατρούς που γύρω του μαζεύονται,

τους φοιτητές που ακολουθούν

και μπερδεύονται (στα κλωνάρια των μαλλιών του).

Το καλύτερο, όμως, (ψέμα)

το κράτησα για μένα – διόλου μικρό πταίσμα:

είπα πως με πίστεψε. 

Από το βιβλίο: Μαριάννα Πλιάκου, «2017», Εκδόσεις Κύφαντα, Βούλα 2019, σ. 28.

ΤΟ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ

ΤΟ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

   “...κοίτα το βυθό, άσπλη κι μπλε πετλούλα. Κομματάκια

   άπ’ το σπασμένο φεγγάλι....”  είπε ο μικρός Τηλέμαχος

       (Πυργαδίκια, 2015)

Έσπασε το φεγγάρι κι έπεσε στο πέλαγος –

βότσαλα στο βυθό.

Τα φόρεσες  

κι έγινες ψηφιδωτό.

Με δύο-τρεις κηρομπογιές,

ζωγράφισες στο δέρμα τους

ήλιους, σπιτάκια

κι ουρανούς.

Ώσπου,

φουσκώσανε τα βότσαλα,

γινήκανε νησιά.

Στη θάλασσα τα έριξες  

κι σκάλωσαν στου Άθω τα κορδόνια.

Κ’ οι Συμπληγάδες μας,

μεμιάς,

κατάπιαν τη φωνή τους κι μαράθηκαν.

   Guernsey, 2015

ΧΑΟΣ

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ (1976)

ΧΑΟΣ

Όχι, δεν είναι θηλυκό.
Δεν είν’ η Αταξία.

Ούτε αρσενικό.
Δεν είν’ ο Όλεθρος.

Το Χάος είναι ουδέτερο.
Μέσα μας βλάστησε,
μαύρο λουλούδι που ποτίζει ο Χρόνος.

Από το βιβλίο: Μαριάννα Πλιάκου, «Σιωπή», Πολύτροπον, Αθήνα 2015, σελ. 11.