ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1893 ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ

ΣΠΟΔΟΝ ΩΣΕΙ ΑΡΤΟΝ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΣ


XVI [ΤΟ ΚΑΠΟΤΕ ΔΥΣΚΟΛΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ]

Το κάποτε δύσκολα γίνεται τώρα.
Όμως το τώρα είναι, κιόλας, κάποτε.
Δεν πέρασε στον νου μας πως θα ’ρθεί –ποτέ–
Μετανοίας καιρός και δεήσεως ώρα.

Τρώγοντας ξυλοκέρατα, λωτούς
σαν να μην ήταν έζησε, στο τώρα.
Μερόνυχτα άδεια με σκαρμούς λυτούς
και με κρυφό αιμορράγημα την μπόρα.

Ακούει να χάσκουνε στους καφενέδες
πως είναι για χαράμια, τυφλοψώμια.
Γονυκλινής στους βραδυνούς πανσέδες
τα σιωπηλά αναγιγνώσκει εγκώμια.

Ότι έφαγε σποδόν ωσεί άρτον
χρονάκια τόσα, τόσους μήνες.
Ιδές τις μαύρες και άραχλές μου πείνες.
Στο μυστικό σου το τραπέζι πάρ’ τον.



Από το βιβλίο: Δημήτρης Κοσμόπουλος, «Κρούσμα», Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2011, σελ. 29.

ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΔΩΜΑΤΙΑ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΣ


ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Είναι ένα σπίτι στοιχειωμένο το κορμί σου
κι έχω χαθεί στα σκοτεινά δωμάτια.
Κρύβεις την πιο άγρια θάλασσα στα μάτια.
Με την πανσέληνο ημερώνει και μου λέει «θυμήσου».

Του χρόνου τα ναυάγια μισοφωτισμένα
στα βάθη σου, θολές εικόνες κυματίζουν.
Αν κι έχω μέλλοντα τις πέτρες που με χτίζουν
ρίχνω βουτιά καθώς τ’ αγρίμια στα χαμένα.

Βλέπω ένα σύννεφο. Απλώνει, σε τυλίγει,
κι ύστερα η νύχτα γίνεται γυλιός στον ώμο.
Τα πόδια μου ματώνουνε και χάνομαι στο δρόμο.
Την έρημο έμαθαν πολλοί, αλλά περάσαν λίγοι.



Από το βιβλίο: Δημήτρης Κοσμόπουλος, «Λατομείο», Κέδρος, Αθήνα 2002, σελ. 58.