ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΑΣ ΞΕΦΥΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠ’ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΑ ΜΑΣ ΤΟ ΣΦΙΧΤΟ

ÉMILE VERHAEREN

 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΑΣ ΞΕΦΥΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠ’ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΑ ΜΑΣ ΤΟ ΣΦΙΧΤΟ

 

Γιὰ νὰ μὴ μᾶς ξεφύγει τίποτα ἀπ᾽ τὸ ἀγκάλιασμά μας τὸ σφιχτό,

τὸ τόσο πιὰ βαθὺ καὶ ἱερό,

καὶ γιὰ νὰ λάμψει ὁ ἔρωτάς μας στῶν σωμάτων μας τὸν τύπο,

μαζὶ στῆς σάρκας κατεβαίνουμε τὸν κῆπο.

 

Τὰ στήθη σου εἶναι ἐκεῖ σὰν πρόσφορα δοσμένα

καὶ μοῦ ᾽χεις καὶ τὰ δυό σου χέρια ἁπλωμένα·

καὶ δὲν ἀξίζει τίποτα ἡ ἀφελὴς τροφὴ

τῶν λόγων ποὺ καὶ λέγονται καὶ ἀκούγονται ἐκεῖ.

 

Τῶν ἄσπρων τῶν κλαδιῶν ὁ ἴσκιος ἔχει πάει ταξίδι

στὸν κύκλο τοῦ λαιμοῦ σου καὶ τῆς ὄψης σου ἤδη,

καὶ τὰ μαλλιά σου μὲς στὸν πλοῦτο τῶν ἀνθῶν

γιρλάντες γίνονται λυμένες στὸ γκαζόν.

 

Ἡ νύχτα εἶναι φάσμα ἀσημογάλαζο,

ἡ νύχτα εἶναι ὄμορφο κρεβάτι σιωπηλό,

ἡ νύχτα μὲ τὶς αὖρες της, ἡ νύχτα ποὺ εἶναι γνόφος

γλυκός, μαδᾶ τὰ κρίνα τὰ μεγάλα ποὺ τοξεύονται ἀπ᾽ τὸ σεληνόφως.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΒΕΡΑΡΕΝ!

EMILE VERHAEREN

VOUS M’AVEZ DIT, TEL SOIR…

Vous m'avez dit, tel soir, des paroles si belles
Que sans doute les fleurs, qui se penchaient vers nous,
Soudain nous ont aimés et que l'une d'entre elles,
Pour nous toucher tous deux, tomba sur nos genoux.

Vous me parliez des temps prochains où nos années,
Comme des fruits trop mûrs, se laisseraient cueillir ;
Comment éclaterait le glas des destinées,
Comment on s'aimerait, en se sentant vieillir.

Votre voix m'enlaçait comme une chère étreinte,
Et votre coeur brûlait si tranquillement beau
Qu'en ce moment, j'aurais pu voir s'ouvrir sans crainte
Les tortueux chemins qui vont vers le tombeau.

ΣΚΟΤΑΔΙΑ

ÉMILE VERHAEREN

ΣΚΟΤΑΔΙΑ

Του φεγγαριού η ματιά αδειανή και παγερή, κοιτάει

τ’ απέραντο βασίλειο της άσπρης χειμωνιάς·

η νύχτα είν’ ολογάλαζη και διάφανη· ο Βοριάς,

άξαφνα, σα μια μαχαιριά, περνάει και χτυπάει.

Οι χιονισμένοι δρόμοι στους ορίζοντες τους μακρινούς

σαν να τρυπάν το διάστημα, μακριά, πάντα πιο πέρα·

και τ’ άσπρα κρεμασμένα ώς το Ζενίθ μες στον αιθέρα,

ψηλά, και πάντα πιο ψηλά, σαν να τρυπάν τους ουρανούς.

Στης Φλάντρας τους αγρούς τα μαζωμένα χωριουδάκια

πλάι σε ποτάμια ή λαγκαδιές, μες απ’ αυτές τις δύο

απέραντες ωχρότητες, τρέμοντας απ’ το κρύο

όλο σκαλίζουν τη φωτιά, γύρω απ’ τ’ αρχαία τζάκια.

Μετάφραση: Μήτσος Παπανικολάου.

Από το βιβλίο Μήτσος Παπανικολάου: «Μεταφράσεις», β΄ έκδοση, Εκδόσεις Πρόσπερος, Αθήνα 1987, σελ. 55-56.

************

TÉNÈBRES

La lune, avec son œil vide et glacé, regarde
L’hiver régner immense et blanc sur le sol dur ;
La nuit est d’un total et translucide azur ;
Le vent, comme un couteau, soudain, passe et poignarde.

Aux horizons, là-bas, les longs chemins du gel
Semblent, toujours plus loin, trouer les étendues,
Et les étoiles d’or jusqu’au Zénith pendues
Parmi l’éther, toujours plus haut, trouer le ciel.

Les villages blottis dans les plaines de Flandre,
Près des fleuves, des bruyères ou des grands bois,
Entre ces deux infinis pâles, tremblent de froid,
Autour des vieux foyers dont ils remuent la cendre.

ΕΜΙΛ ΒΕΡΑΡΕΝ!

Foto: Jean-Michel Pignol 

ÉMILE VERHAEREN

AU BORD DU QUAI

Et qu'importe d'où sont venus ceux qui s'en vont,
S'ils entendent toujours un cri profond
Au carrefour des doutes !
Mon corps est lourd, mon corps est las,
Je veux rester, je ne peux pas ;
L'âpre univers est un tissu de routes
Tramé de vent et de lumière ;
Mieux vaut partir, sans aboutir,
Que de s'asseoir, même vainqueur, le soir,
Devant son oeuvre coutumière,
Avec, en son coeur morne, une vie
Qui cesse de bondir au-delà de la vie.

Jean-Michel Pignol

ΕΜΙΛ ΒΕΡΑΡΕΝ!

EMILE VERHAEREN (1855-1916)


LA NUIT EST UN BEAU LIT SILENCIEUX

Pour que rien de nous n'échappe à notre étreinte
Si profonde qu'elle en est sainte
Et qu'à travers le corps même, l'amour soit clair;
Nous descendons ensemble au jardin de la chair.

Tes seins sont là ainsi que des offrandes
Et tes deux mains me sont tendues;
Et rien ne vaut la naïve provende
Des paroles dites et entendues.

L'ombre des rameaux blancs voyage
Parmi ta gorge et ton visage
Et tes cheveux dénouent leur floraison,
En guirlande, sur les gazons.

La nuit est toute d'argent bleu,
La nuit est un beau lit silencieux,
La nuit douce, dont les brises vont, une à une,
Effeuiller les grands lys dardés au clair de lune.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Heidi Balvanera.

ΛΟΓΙΑ

ÉMILE VERHAEREN


ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ

Κάποια βραδιά μου μίλησες με τόσο ωραία λόγια
που τα λουλούδια σίγουρα που εγέρναν προς εμάς
μας αγαπήσαν ξαφνικά και για να μας αγγίξει
ένα απ’ αυτά στα γόνατά μας έπεσε απαλά.

Μού ’λεγες για τα ερχόμενα χρόνια που σαν οπώρες
ώριμες θα προσφέρονταν σ’ εμάς να τρυγηθούν,
πως θα χτυπούσε ο κώδωνας βαρύς των πεπρωμένων
και πόσο θ’ αγαπιόμασταν σιμά στα γηρατειά.

Αγαπημένο αγκάλιασμα με τύλιγε η φωνή σου
και φλόγα ωραία κι ήσυχη λαμπάδιαζε η καρδιά
που χωρίς φόβο θα μπορούσα νά ’βλεπα ν’ ανοίγουν
οι δρόμοι οι κακοτράχαλοι στο μνήμα που οδηγάν.



Μετάφραση: Αλέξανδρος Μπάρας.
Από το βιβλίο: Αλέξανδρος Μπάρας, «Προσεγγίσεις στη γαλλική ποίηση», Πρόσπερος, Αθήνα 1986, σελ. 62.

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΦΕΡΑΡΕΝ!

EMILE VERHAEREN (1844-1896)


LES ALOUETTES

L'azur est scintillant
De grands nuages blancs
Qui vont, viennent et passent ;
Comme des balles dans l'espace
Le tablier mouvant des blés
Projette
Jusques au ciel les alouettes.

Elles fusent et jaillissent si haut
Vers la lumière et ses joyaux,
Que leur élan s'y noie
Et qu'elles volent sans qu'on les voie.

Mais les nuages blancs et lents
Qui, tout là-haut, font route,
Ecoutent
Leur chant
Et leurs cris et leurs trilles
Qui brillent,
Tels des micas diamantés,
Dans l'air torride et sec du flamboyant été.


Το ποίημα και το πορτραίτο του ποιητή από τον Pierre Gandon μάς τα έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Erika Macke.