ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΜΕ ΧΕΙΛΗ ΧΡΥΣΟΥ

 

PAUL ELUARD

 

ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΜΕ ΧΕΙΛΗ ΧΡΥΣΟΥ

 

Το στόμα σου με χείλη χρυσού

Δεν είναι εντός μου για να γελάει

Και τα φωτοστέφανα λόγια σου

Έχουν έννοιες τόσο τέλειες

Που είμαι μες στις νύχτες των χρόνων,

Στις νύχτες μέσα της νιότης και του θανάτου μου

Και καρτερώ της φωνής σου τη δόνηση

Ν’ ακουστεί σ’ όλους εντός τους θορύβους του κόσμου.

 

Στον μετάξινο όρθρο όπου φυτοζωεί το ψύχος

Η λειψή λαγνεία λυπεί και βάζει σ’ έγνοια τον ύπνο,

Στα χέρια του ήλιου όσα σώματα ξυπνάνε

Τρέμουν στην ιδέα

Μην και ξανάβρουν ξαφνικά την καρδιά τους.

 

Ενθύμια πράσινου δάσους, ομίχλη που πάω και με θάβει

Ξανακλείνω τα μάτια πάνω μου, είμαι σ’ εσένα

Όλη μου η ζωή σ’ ακούει και δεν μπορώ να χαλάσω

Τις τρομερές χαρές οπού ’χει πλάσει για τ’ εμέ η αγάπη σου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΗΛΙΚΙΑ ΕΧΕΤΕ;

 

PAUL ELUARD

 

ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΗΛΙΚΙΑ ΕΧΕΤΕ; 

Ἂς μιλήσουμε γιὰ τὴ νεότητα

Ἂς χάσουμε τὰ νιάτα μας

Ἂς γελάσουμε μαζί τους ποὺ γελᾶνε

Τὸ κεφάλι ἀνάποδα

Τὸ νὰ γελᾶς εἶναι δυσκολότερο ἀπ᾽ τὸ νὰ μιλᾶς καὶ νὰ λές

 

Τὰ τέλεια σχήματα ποὺ μᾶς δελεάζουν

Ἀκόμα

Αὐτὰ τὰ σχήματα τὰ ὑποκριτικὰ

Τὰ τόσο μεταβλητὰ καὶ τόσο κακοφτιαγμένα

Μπροστά τους

Τὰ χέρια μας τὰ ἀπὸ φρέσκο-φρέσκο βούτυρο

Εἶναι ἀμήχανα

Καὶ τὰ χάλκινα χείλη μας

Ἀπαθανατισμένα ἀπ᾽ τὸ τραγούδι

Ἐπαίσχυντα

Τραυλίζουν ὅλο ἀντίο καὶ ἀντίο

Ἀκατανόητα

 

Πριόνι ποὺ σπάει.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΑΚΟΜΑ ΑΚΟΥΩ ΤΗ ΦΩΝΗ

 

PAUL ELUARD

 

ΑΚΟΜΑ ΑΚΟΥΩ ΤΗ ΦΩΝΗ

 

Ἀκόμα ἀκούω τη φωνὴ

Κι ἔτσι τὸ γνωστό σου τὸ πουλὶ

Θὰ ἔρθει νὰ παρακαθίσει

Σὲ χιλιάδες μάτια σφαλισμένα

 

Τὸ πουλί μου ἐμένα εἶναι ἡ κουκουβάγια

Στὶς μασχάλες τῆς θεᾶς

Ἡ δολοφόνισσα τῶν χρωμάτων ἡ πραγματική

Ἡ κουκουβάγια μὲ τὸ βλέμμα τὸ ἀκριβὸ

Μὲς στὸ χῶμα εἶναι τὰ φτερά της ἔπιπλο

 

Κερδίζω καὶ θά ᾽πρεπε νά ᾽μαι προσεχτικὸς

Μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποιὺ συνάζω.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΗΛΙΚΙΑ ΕΧΕΤΕ;

 

PAUL ELUARD

 

ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΗΛΙΚΙΑ ΕΧΕΤΕ;

 

Ἂς μιλήσουμε γιὰ τὴ νεότητα

Ἂς χάσουμε τὰ νιάτα μας

Ἂς γελάσουμε μαζί τους ποὺ γελᾶνε

Τὸ κεφάλι ἀνάποδα

Τὸ νὰ γελᾶς εἶναι δυσκολότερο ἀπ᾽ τὸ νὰ μιλᾶς καὶ νὰ λές

 

Τὰ τέλεια σχήματα ποὺ μᾶς δελεάζουν

Ἀκόμα

Αὐτὰ τὰ σχήματα τὰ ὑποκριτικὰ

Τὰ τόσο μεταβλητὰ καὶ τόσο κακοφτιαγμένα

Μπροστά τους

Τὰ χέρια μας τὰ ἀπὸ φρέσκο-φρέσκο βούτυρο

Εἶναι ἀμήχανα

Καὶ τὰ χάλκινα χείλη μας

Ἀπαθανατισμένα ἀπ᾽ τὸ τραγούδι

Ἐπαίσχυντα

Τραυλίζουν ὅλο ἀντίο καὶ ἀντίο

Ἀκατανόητα

 

Πριόνι ποὺ σπάει.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΑΚΟΜΑ ΑΚΟΥΩ ΤΗ ΦΩΝΗ

 

PAUL ELUARD

 

ΑΚΟΜΑ ΑΚΟΥΩ ΤΗ ΦΩΝΗ

 

Ἀκόμα ἀκούω τη φωνὴ

Κι ἔτσι τὸ γνωστό σου τὸ πουλὶ

Θὰ ἔρθει νὰ παρακαθίσει

Σὲ χιλιάδες μάτια σφαλισμένα

 

Τὸ πουλί μου ἐμένα εἶναι ἡ κουκουβάγια

Στὶς μασχάλες τῆς θεᾶς

Ἡ δολοφόνισσα τῶν χρωμάτων ἡ πραγματική

Ἡ κουκουβάγια μὲ τὸ βλέμμα τὸ ἀκριβὸ

Μὲς στὸ χῶμα εἶναι τὰ φτερά της ἔπιπλο

 

Κερδίζω καὶ θά ᾽πρεπε νά ᾽μαι προσεχτικὸς

Μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποιὺ συνάζω.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΧΑΙΤΗ ΠΥΡΕΤΩΔΗΣ

 

PAUL ELUARD

 

ΧΑΙΤΗ ΠΥΡΕΤΩΔΗΣ

 

Ένα περίπτερο που έρπει

Και που ομολογεί ότι είναι ψηλότερα

Απ’ ό,τι η πλημμύρα

Με αντίχειρα κεραυνοβόλο

 

Η όχθη είναι ψάρι

Όλο παιχνίδια όλο ενέδρες

Για να λιμοκτονούν χάριν της Καταγωγής

Τα δέντρα όσο στέκονται στις φτέρνες τους

 

Η νανογυναίκα γεμάτη σιτάρι

Κατεβαίνει την πλαγιά με μια μελωδία απόλυτη

Από τη φλεγόμενη αγροικία

Και από καταστροφή σε καταστροφή

Ντύνεται

Με φόρεμα ευημερίας

Με εικόνες πάμφωτες

 

Ποντίκι γοητευμένο απ’ τ’ αλκοόλ

Και μια χειμωνιάτικη κάμαρα σε χρώματα ζωντανά

Ήλιος που μπορώ να τον φιλήσω.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΟΥΡΤΙΝΑ

 

PAUL ELUARD

 

ΚΟΥΡΤΙΝΑ

 

Τροχόσπιτο σκεπασμένο με κεραμίδια

Το νεκρό άλογο και παιδί και αφέντης

Να σκέφτεται συνέχεια του μίσους

Το γαλάζιο μέτωπο

Με δύο μαστούς να πέφτουν επάνω του

Και να το χτυπούν

Σαν δυο γροθιές

 

Το μελόδραμα αυτό μάς ξεσκίζει

Της καρδιάς το δίκιο και τον λόγο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΑΣΤΡΑΠΗΣ

 

PAUL ELUARD

 

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΑΣΤΡΑΠΗΣ

 

Δεν είναι εκείνη εδώ.

Η γυναίκα με την ποδιά παραμονεύει

Βρέχει στα τζάμια

Κι έχεις θέαμα όλα τα σύννεφα να παίζουν

Την καλύτερή τους παράσταση

Ένα κοριτσάκι που δεν ζυγίζει πολύ

Έφτασε να γίνει μπλε

Παίζει σε έναν σπασμένο καναπέ

Η σιωπή έχει τύψεις.

 

Ακολούθησα τους τοίχους κάποιου δρόμου

Που τραβάει σε μάκρος

Πέτρες πλακόστρωτα χλόες

Του χώματος του χιονιού της άμμου

Των ίσκιων του ήλιου του νερού

Ζωή απλώς κατά το φαινόμενο και μόνον.

 

Να μην ξεχάσω να πω ότι ήταν εκεί

Ένας μεγάλος κήπος για περπάτημα

Μι’ άσπρη μουριά για τσιμπολόγημα

Το χιόνι με τα γέλια του που αποστείρωνε  τη λάσπη

Η δε περπατησιά του ήτανε άσπιλη.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΕΡΩΤΩΝ

 

PAUL ELUARD

 

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΕΡΩΤΩΝ

 

Στο παραλιακό μονοπάτι δίπλα

Στην τρίπλευρη σκιά ύπνου ανήσυχου

Έρχομαι σ’ εσένα τη διπλή την πολλαπλή

Σ’ εσένα που μοιάζεις με την εποχή των δέλτα.

 

Το κεφάλι σου είναι μικρότερο απ’ το δικό μου

Η παραπλήσια θάλασσα συμβασιλεύει με την άνοιξη

Στων εύθραυστων μορφών σου τα καλοκαίρια

Και ιδού εδώ καίνε αρμαθιές-αρμαθιές τις ερμίνες.

 

Στην περιπλανώμενη διαφάνεια

Από το πάνω μέρος της όψης σου

Είναι αξιοθαύμαστα  τούτα τα επιπλέοντα ζώα που

Ζηλεύω την ειλικρίνειά τους την απειρία τους

Η δική σου απειρία στα καλάμια

Βρίσκει του έρωτα το μονοπάτι δίχως να σκύβει

 

Στο παραλιακό μονοπάτι δίπλα

Και χωρίς το φυλαχτό που αποκαλύπτει

Τα γέλια σου στων γυναικών το πλήθος

Και τα δάκρυά σου σε όσους δεν τα θέλουν.

 

Μετάφραση : Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΕΡΙ

 

PAUL ELUARD

 

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΕΡΙ

 

Στην εξέδρα το δεξί χέρι αποκολλήθηκε απ’ το σώμα

Και ξεστρώνει τα στερεότυπα

Το δεξί χέρι απλώνει φτερά

Φεύγει κατά τη θάλασσα μαζί με τα ζώα

Το σεμνό δεξί χέρι

Σεμνή χωρίς να τρέμει σεμνά και η σεμνότητα

Διώχνει τα κάδρα των άστρων τους δράκους

Που κοιμούνται στη γη και στ’ άγονα χωράφια.

Αρχιτεκτονημένο για να χαλάει να καταστρέφει

Το δεξί χέρι αδυνατίζει εξασθενεί

Χτυπημένο απ’ τη στειρότητα

Στο σκληρό φως της μνήμης

Ευνοεί τη μίμηση

Και την πολλαπλή αναπαραγωγή της σάρκας.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ

 

PAUL ELUARD

 

ΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ

 

Το κοιμητήρϊο αυτό το γέννησε η σελήνη

ανάμεσα σε δύο κύματα ουράνια μαύρα

το κοιμητήρϊο αυτό είναι πέλαγος της μνήμης

ζει με τρελούς ανέμους και μ’ ερειπωμένο πνεύμα

 

Τριακόσιοι τάφοι στη γυμνή τη γη επάνω απλωμένοι

για τρϊακόσιους νεκρούς με χωματένιες μάσκες

ανώνυμοι σταυροί παντού και σώμα μυστηρίου

η γης εσβήστη εχάθηκε και οι άνθρωποι αγνοούνται

 

Όλοι οι άγνωστοι επήραν απ’ τη φυλακή το εξιτήριο

χτενίστηκαν με απουσίες δεν φορούν παπούτσια

 

Μην έχοντας να περιμένουν τίποτα απολύτως

πεθάνανε οι άγνωστοι όλοι πέθαναν στη φυλακή τους

 

Το κοιμητήρϊό τους είναι τόπος άνευ λόγου

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΝΕΡΟΥΔΑ, ΕΛΥΑΡ ΚΑΙ ΑΡΑΓΚΟΝ

 

ΝΕΡΟΥΔΑ, ΕΛΥΑΡ ΚΑΙ ΑΡΑΓΚΟΝ

Η ΔΟΜΗΝΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΑ

 

PAUL ELUARD

 

Η ΔΟΜΗΝΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΑ

 

Τὰ πράγματα ὅλα νά ᾽ν᾽ ριγμένα ἐδῶ στὴν τύχη

Τὶς λέξεις νά ᾽χεις πεῖ χωρὶς νὰ τὶς σκεφτεῖς καθόλου

Καὶ νὰ τὶς παίρνεις ὅπως ἔχουν εἰπωθεῖ

Κανεὶς νὰ μὴν κερδίζει μὰ οὔτε καὶ νὰ χάνει

 

Τὰ αἰσθήματά μας νά ᾽χουνε ξωκείλει πέρα

Καὶ ἡ καθ᾽ ἡμέραν πιὸ συχνὴ προσπάθειά μας

Ἡ μνήμη τῶν ὀνείρων ἀόριστη καὶ ἐν γένει

Τὸ μέλλον στὸ κατώφλι νὰ σκοντάφτει τοῦ αὔριο

 

Σὲ κόλαση ὅλες γωνιασμένες νά ᾽ν᾽ οἱ λέξεις

Ἀπὸ τροχοὺς ποὺ σμίλεψαν γραμμὲς θανάτου

Τὰ πράγματα τεφρὰ πανόμοια ἀνάμεσά τους

Στὸν ἄνεμο νὰ στροβιλίζονται ἄνθρωποι

 

Τὰ μούσκλια νὰ κοιτοῦν ὁ σκελετὸς οἰκεῖος

Μαζί κοντὰ κι οἱ ὑδρατμοὶ τῶν αἰσθημάτων

Σὰν φέρετρο ἡ καρδιὰ καλὰ κανονισμένη

Κι οἱ ἐλπίδες νά ᾽χουν μειωθεῖ ὣς τὸ μηδέν

 

Σὰν ἔφτασες τὸ μεσημέρι ἡ γῆς τὸ χῶμα

Μασοῦσε τὴ ζωὴ κι οἱ ἄνθρωποι ἀλλάζαν δρόμο

Καὶ βρέθηκα σὰν ἐραστὴς κανονικὸς

Νὰ μ᾽ ἔχουνε ρυθμίσει σάμπως κανὰ ἀμπέλι

 

Ὁ δρόμος μας στὸ ἄπειρο τὸ πέρας ἄλλων

Πετάγαν μέλισσες μετὰ ἀπ᾽ τὸ μέλι τους

Τοὺς πόθους τοῦ φωτὸς πολλαπλασίαζα

Μπὰς καὶ κατανοήσω τὴν αἰτία ἐν τέλει

 

Σὰν ἦρθες ἤμουν λυπημένος εἶπα ναὶ

Κι ἀρχίζοντας μ᾽ ἐσένα ἐγὼ εἶπα ναὶ στὸν κόσμο

Μικρὸ κορίτσι σ᾽ ἀγαποῦσα σὰν τὸ ἀγόρι

Ποὺ μοναχὰ τὰ παιδικά του χρόνια ἀγαπάει

 

Ἡ δύναμη κι ἡ ξαστεριὰ τοῦ παρελθόντος

Φωτιὰ τραγούδι δίχως οὔτε φάλτσα νότα

Ἡ πέτρα ἄθικτη τοῦ αἵματος κρυφὴ ροὴ

Στὸν λάρυγγα ἀκριβῶς μὰ καὶ στὰ χείλη ἀπάνω

 

Σὰν ἦρθες ἡ εὐχὴ νὰ ζήσεις πῆρε σῶμα

Τὴ νύχτα τὴ βαριὰ ἔσκαβε ἴσκιους χάιδευε

Νὰ λειώσει τὴ βρομιά τους καὶ τοὺς παγετῶνες

Σὰ μάτι ποὺ θωρεῖ καλὰ καὶ πεντακάθαρα

 

Λεπταίσθητα χοερτάρια χελιδόνιζαν

Φθινόπωρο ἔπεφτε στῶν σκοταδιῶν τὸ σάκκο

Σὰν ἦρθες οἱ ὄχθες τὸ ποτάμι ἐλευθερώσανε

Γιὰ νὰ φτάσουν ὣς τῆς θάλασσας τὴν ἄκρη

 

Ψηλότερη ἔφτασες στὰ βάθη τῆς ὀδύνης μου

Ἀπ᾽ ὅ,τι δέντρο πού ᾽φυγε ἀπὸ δάση ἀπάνεμα

Τῆς λύπης ἔσπασε ἡ κραυγὴ σὲ δυὸ κομμάτια

Καὶ τῆς ἀμφιβολίας μπρὸς στὸ φῶς τοῦ ἔρωτά μας

 

Ἡ σκιὰ δόξα τὴ ντροπὴ ἔδιωξε ὁ ἥλιος πέρα

Τὸ βάρος πιὰ ἐλαφρὺ καὶ τὸ φορτίο γέλιο

Τὸ ὑπόγειο δόξα κι ἔγινε βουνοκορφὴ

Καὶ ἡ δυστυχία ἀπὸ προσώπου γῆς ἐχάθη

 

Ἡ θέσις ἡ συνήθης ὅπου ἐβλάκευα

Ὁ δίχως ξύπνο διάδρομος τὸ ἀδιέξοδο

Στὴν κόλαση νὰ λάμπουν ἄρχισαν οἱ φλόγες

Χειροκροτοῦσαν τὴ λυμένη αἰωνιότητα

 

Ὤ ἐσὺ ὁ ταραγμένος νοῦς μου καὶ ὁ γαλήνιος

Σιωπή μου ἠχηρὴ μὰ καὶ κρυφή μου ἠχὼ

Τυφλή μου ὁραματίστρια καὶ ὄψη παρελθούσα

Μονάχη ἡ παρουσία σου μοῦ ἀπόμεινε

 

Μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη σου μὲ προστατεύεις.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.