ROGELIO SINÁN
ΚΕΚΑΚΙ
Το εσπερινό άστρο χαμογελάει μοιραία,
αναστενάζει, βαθιά στοχάζεται μετά τον ηλιακό μύθο,
αλείφεται, πεταλουδίζει, σκάβει ημιδιάφανα ίχνη
με κραυγή κρυστάλλων και κόρη αλατιού στο μάτι,
Κατευθυνόμενο προς τον παγωμένο τάφο των κυμάτων,
όταν το φωτισμένο αίμα χρωματίζει μπαμπούλες,
το άστρο θα ραντίσει την κόμη των ευσεβών σύννεφων,
καθώς θα διαλύεται σε κρίνους σαν κεκάκι εύθρυπτο.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ROGELIO SINÁN
ΗΛΙΑΚΗ ΚΗΛΙΔΑ
Κατάκοπη διαβαίνει κάμπους,
κι έχει το παιδί στη ράχη ζαλωμένο,
στο μακρινό της πάει το κορίτσι τώρα
χαμόσπιτο.
Στα δέντρα επενδύει ο ήλιος
όλα τα χρυσά του διφραγκάκια.
Και το παιδί διαλέγει σιντριβάνι
στο κλάμα του να μοιάζει...
Βγάζει η κοπέλα το βυζί της
ρόδινη υγεία να χαρίσει...
Βυζαίνει το παιδί. Αυτή γελάει.
Το δρόμο συνεχίζει που ’χε πάρει...
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ROGELIO SINÁN
ΤΑΞΙΔΙ
Τα σύννεφα –του δημοτικού
μαθητούδια–
πήραν τα βιβλία τους
τα φωτεινά και πάνε...
Το άλογο του ανέμου
τα οδηγεί κουβαλώντας τα
στην τρυφερή του πλάτη.
Φεύγουν! Γεια σας! Στο καλό!
Αντίο! τους λένε
με τα μαντηλάκια τους από καπνό
οι καμινάδες...
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
