Ο ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ

 

RICARDO ECHÁVARRI

 

Ο ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ

 

Αντί καρδιάς άνθος πυρέσσον

Αντί ιδεών πεδίο ονείρων

Αντί γι’  αστέρια κρυπτικά ουράνια

Αντί ψυχής πουλί αποδημητικό

Αντί βλέμματος βέλος φλεγόμενο

Αντί για φιλί ερυθρό τατουάζ

Αντί για ραντεβού ζάρια στην τύχη

Αντί γι’ αγκαλιά ολόκληρη περιπλοκάδα

Αντί ώμων μεταξένιες βρυσομάνες

Αντί μασχαλών πηλός και αμίαντος

Αντί μαστών ήλιοι τριβόμενοι

Αντί μέσης αέρας χορεύων

Αντί γι’ αφαλό μια κούπα μέλι

Αντί αιδοίου ροδώνας εύοσμος

Αντί για πόδια λωτοί των αρωμάτων

Αντί κλίνης ένα πάπλωμα όλο με κύματα

Αντί για ρολόι  φεγγάρια και σφαίρες

Αντί λήθης χίλιες διακόσιες σεμπρεβίβες

Αντί για λόγια εσύ: το ποίημα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΙΔΑ ΛΕΤΙΣΙΑ ΜΑΡΤΙΝΕΣ

 

RICARDO ECHÁVARRI

 

ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΙΔΑ ΛΕΤΙΣΙΑ ΜΑΡΤΙΝΕΣ

 

Σε ονειρευόμουν πέντε χρόνια πριν εμφανιστείς στην πραγματικότητα

Στα τυφλά, μέσα στο πλήθος, με τράβηξε το μαγνητισμένο σου πρόσωπο

Μου έδωσες ένα μικρό γαλάζιο χαρτάκι, νιώθω παιδί με εισιτήριο για τον παράδεισο

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι είναι τριαντάφυλλο, σήμερα κατάφερα να το μυρίσω

Η πανσέληνος ή η όψη της, τί άλλο με κάνει να ονειρεύομαι;

Έχει ξαπλώσει σε μιαν αμμουδιά, ποιός πλάθει ποιόν;

Αγγίζω το σώμα της, το χέρι μου φλέγεται

Πυρωμένη καρδιά, στάχτες που τραγουδάνε τον έρωτα

Ήμουν άθεος μέχρι τη στιγμή που σε είδα

Το αόρατο στο ορατό είναι αυτό που με οδήγησε σε σένα

Είχε μια πινακίδα στα χείλη της που μόνο εγώ την έβλεπα κι έλεγε ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ

Με σήκωσε μ’ έφερε μέχρι τα χείλη της μ’ έκανε να αγγίξω τη νύχτα

Αυτό που νιώθω για σένα δεν είναι αγάπη, είναι φώτιση

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΡΟΒΑΔΟΥΡΟΣ

RICARDO ECHÁVARRI

ΤΡΟΒΑΔΟΥΡΟΣ

         Your eyes are the archers

         Richard Brautigan

Η κόμη σου, φτερούγα κορακίσια, νύχτα κάθετη που μες στα δάχτυλά μου συνέχεια μεγαλώνει

Τα μάτια σου τοξότες, τα βέλη τους  λαβώνουν την καρδιά μου τη φλεγόμενη

Το στόμα σου, βίγλα του φιλιού, ίχνος στάχτης που σβήνεται στα χείλη του πνιγμένου

Ο λαιμός σου, προμαχώνας από γυαλί τριμμένο στη χλαλοή του πόθου

Οι ώμοι σου, άσματα που κυλάνε και όπου γνώρισε το πρώτο του τοπίο το μετάξι

Τα στήθη σου, βουνά ανελέητα στο ύψος του μαγνητισμένου μου χεριού ορθωμένα

Η μέση σου, λιανή μπουκέτο ρόδα σφιγμένα ίσαμε μέχρι να βγάλουνε κραυγή «όχι άλλο»

Ο αφαλός σου, έμβλημα δυναστείας προορισμένης να ηγεμονεύει για πάντα

Το αιδοίο σου, διάβαση υγρών κατόπτρων, νερά μελένια για τον γλυκύτερο θάνατο που υπάρχει

Τα πόδια σου, λείοι κρυστάλλινοι πύργοι, όρθροι απ’ την τέχνη ξεσηκωμένοι της πυρκαγιάς

Το φόρεμά σου, τοίχος πανάλαφρος ή κήπος ολάνθιστος φρυγμένος από υδάτινο ήλιο

Κι εγώ τραγουδάω εδώ, με το αστρικό μου λαούτο, της ομορφιάς σου το κάστρο για ώρες και ώρες ατελείωτες

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.