Η ΒΡΟΝΤΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΙΟΥ

 

ALBERTO LAISECA

 

 

Η ΒΡΟΝΤΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΙΟΥ

(από τα κινέζικα ποιήματα)

 

Τη βροντή ακούω του μεταξιού,

μιας αδιάφανης πέτρας βλέπω την εκθαμβωτική λάμψη

και τα λέπια του ξύλινου ψαριού μυρίζω.

Την καρδιά σου δεν κατάφερα, ωστόσο, να τη νιώσω εγκαίρως.

 

Λου Τσιου. Δυναστεία Σία.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΗΔΟΝΗ

 

LUIS CERNUDA

 

Η ΗΔΟΝΗ

 

Τις ανοιξιάτικες νύχτες, και όσο ήθελε ίσαμε να χαράξει, ερχόταν απ’  τα χωράφια, απ’ την Εριτάνια, ο ήχος μιας λατέρνας. Μες στη σιγαλιά και τη γαλήνη της νύχτας η εφήμερη μελωδία αποκτούσε φωνή και μιλούσε για όσους ετούτη την ώρα, αντί να κοιμούνται, ζούσαν κι έμεναν άγρυπνοι για την απόλαυση μιας στιγμής. Εγώ  τότε τους έβλεπα όλους, άνδρες και γυναίκες, λίγο μεθυσμένους, σοβαρούς, με το βλέμμα τους σταθερό και συνάμα αόριστο, δεμένους μεταξύ τους σαν να παρακολουθούσαν τον ρυθμό μάλλον του σπασμού παρά του χορού, και με τα χέρια τους να θωπεύουν φρενιτωδώς το όμορφο ανθρώπινο σώμα, που θριαμβεύει μια μέρα μόνο και μόνο για να βυθιστεί έπειτα στον θάνατο.

Η δε βραχνή, διαπεραστική κραυγή κάποιου παγωνιού, ξάγρυπνου στα μονοπάτια του πάρκου, διέκοπτε τον ρυθμό της μικρής μουσικής σαν να κορόιδευε την τρελή μου εμένα, τη θλιβερή μου λαχτάρα.

Παιδί ακόμα, και η επιθυμία μου δεν είχε λάβει μορφή, ενώ η λαχτάρα που την ξυπνούσε δεν μπορούσε επ’  ουδενί να τη συγκεκριμενοποιήσει. Με φθόνο σκεφτόμουν όλους εκείνους τους ανώνυμους ανθρώπους που εκείνη την ώρα διασκέδαζαν, μπορεί μάλιστα και με βάναυσο ήθος, αλλά που με ξεπερνούσαν στη γνώση της ηδονής, από την οποία εγώ είχα δική μου μόνο την επιθυμία. Και αναρωτιόμουν αν ήσαν άξιοι αυτής της γνώσης, αν θα αξιωνόμουν κι εγώ  να την αποκτήσω κάποτε, ίδια και απαράλλακτη όπως το ένα ή το άλλο τέλειο πλάσμα με τη ζωώδη του χάρη, που είχα και δεν είχα εγώ προλάβει να το μισοδώ στη στροφή κάποιου δρόμου και που η ξαφνική του θύμηση φωτιζόταν έκτοτε στη μνήμη μου.

Μέσ’ απ’ τα κλαδιά της ανθισμένης ακακίας, μέσ’ απ’ τον ζεστό αέρα της μαγιάτικης νύχτας, μέσ’ απ’ τον κήπο του πανδοχείου η μικρή μουσική επέμενε να με επισκέπτεται. Δεν ήταν η φωνή της αθάνατης μελωδίας, που μας πείθει ότι ούτε μέσα μας ούτε σε αυτήν υπάρχει κάτι που θα συμβεί σίγουρα. Αυτή, φρυγική και φευγαλέα, μιλούσε  στην αμφιβολία μας, υποκινώντας μας να ζούμε με απολαύσεις, και μιλούσε μ’ έναν τόνο φωνής που η νύχτα και η περίσταση τον έκαναν δραματικό, σαν τη φωνή που βγαίνει μέσα από μια γελοία μάσκα και μας προειδοποιεί σοβαρή, βαθιά κρυμμένη, παθιασμένη.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΟΡΚΑ

 

ΤΑ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ

 

JOAN MARAGALL

 

ΤΑ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ

 

Με κοσμήματα να σου σκεπάσω θέλω την κόμη,

το λαιμό και το στήθος σου, μπράτσα και χέρια,

για να θυμάσαι όλα τα χάδια, τις γλυκιές θωπείες

που χαίρεσαι τώρα και που σου έκανα πριν.

 

Σαν βροχή τα κοσμήματα στα μέλη σου όλα,

σαν βροχή όλα τα φιλιά μαζί του έρωτά μου,

και κάτω από το κάθε μου φιλί που ανάβει

ανάβει και μια νέα λάμψη, σαν καινούργιο αστέρι.

 

Ένα κόσμημα για κάθε φιλί που βγαίνει και φωτίζει,

μες στην ήρεμη νύχτα, του κορμιού σου την ευγένεια·

αλλά ύστερα από τη μεγάλη μέρα, ύστερα απ’ τη μέρα

είσαι η σύζυγος –χωρίς τα κοσμήματα– του συζύγου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

Les joies

ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΑΣΟΣ

 

LEOPOLDO CHARIARSE

 

ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΑΣΟΣ

Αν το αηδόνι, του έρωτα ο τραγουδιστής, μού έδωσε
τη φωνή του για να εγκωμιάζω το κάλλος σου
και το λιοντάρι τη μεγαλόπρεπή του δύναμη
για να σε υπηρετώ πάντοτε ερωτευμένος,
από σένα ήρθε σε μένα όλο το μεγαλείο
αλλά και του στίχου μου μέσ’ από σένα αναδύθηκε η έμπνευση.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΒΙΣΕΝΤΕ ΧΕΡΒΑΣΙ

 

VICENTE GERBASI

Relámpago extasiado entre dos noches

Relámpago extasiado entre dos noches,
pez que nada entre nubes vespertinas,
palpitación del brillo, memoria aprisionada,
tembloroso nenúfar sobre la oscura nada,
sueño frente a la sombra: eso somos.
Por el agua estancada va taciturno el día,
doblegando los juncos hacia barcas de olvido.
El alma silenciosa en las violetas tiembla.
¿No somos un secreto guardado por las horas?
Mirad cómo en el césped de la tarde
la mirada es un brillo de azahares,
cómo se esconde el ser
en el suspiro leve de las frondas.
Algo se cierra siempre en torno a nuestra frente.
El frío de las piedras corre por nuestra sangre.
Un susurrar de nardo desciende por los valles.
Y siempre el hombre solo, bajo el sol y los truenos,
perseguido por voces y látigos y dientes.
El hombre siempre solo, con su mirada, suya,
con sus recuerdos, suyos, y con sus manos, suyas.
El hombre interrogando a sus calladas sombras.
Escucha: yo te llamo desde mis soledades,
desde mis suspirantes comarcas de palmeras,
abiertas a los signos luminosos del cielo.
El viento se te enreda con nieblas siderales,
y te detiene al pie de negros abedules.
Venados de la luna van corriendo
por la antigua memoria,
y en tu silencio caen llamas del corazón.

ΒΙΣΕΝΤΕ ΧΕΡΒΑΣΙ

 

VICENTE GERBASI

El velero lustroso de la muerte

El velero lustroso de la muerte
pasea tu silencio por mis mares sombríos,
entre brillos de un agua negra en ondas,
donde cantan marinos de otro tiempo,
ahogados en la noche, rendidos a las algas
que transportan las sombras.
Y siempre vienes a mí desde el olvido,
aventurero terrestre de barbas seculares.
Tus zapatos aún suenan sobre los ladrillos
y sobre las arenas de bahías desiertas,
con baúles desenterrados y monedas,
y con rocas lejanas donde los astros caen,
donde avanzan temblando las auroras,
en medio de las sombras de los fríos,
y de pinos del mar,
y signos y colores espectrales,
y las sombras de madres de barqueros,
llamando entre sus paños y sus cabellos,
y sus voces confundidas,
y sus lágrimas perdiéndose en la arena,
y gaviotas en fila, volando hacia otro mundo,
hacia distancias cárdenas y negras,
hacia un día del misterio,
donde grita el hombre a su muerte.
Te sigue un perro grande,
el perro fiel y lento de nuestra lejanía.
En tu penumbra brillan barcas abandonadas.
Con las ráfagas gimen tus hondas soledades
y entre las algas tiembla el grave amanecer.
Te alejas en tu viaje como llovizna leve,
como el rumor del mar en los caracoles.
En mi soledad guardo tus hondas soledades.
De ti vienen los días
donando en las guitarras del olvido.
Por ti yo soy el hombre, el portador del fuego.
Por ti mi mano levanta el espejo que refleja la montaña.
Hacia mí venían tus huellas, tu fábula y tu clima,
y aún te veo llegar desde la muerte,
padre del remo, padre del pesado saco,
padre de la cólera y el canto.

ΒΙΣΕΝΤΕ ΧΕΡΒΑΣΙ

 

VICENTE GERBASI

Dejaste en mi existencia la nostalgia del mundo

Dejaste en mi existencia la nostalgia del mundo.
Adoro las ventanas que tiñen los crepúsculos,
contemplo las estampas de algún campo del norte,
elevo las aldeas a nevadas del cielo
y un reno silencioso se yergue en mi silencio.
Muero contra los pinos por ráfagas heladas,
a mis manos se acercan pájaros del invierno,
y un aire de mendigo difunde coros tristes.
No sé si alguna hora de copos solitarios,
esos que a veces caen en grises cementerios,
sobre harapientas sombras, en plazas vespertinas,
me espera en algún sitio lejano de la tierra.
Por ti, que caminabas con tus ropas pesadas,
entre los esqueletos vegetales del frío,
ya vago por la orilla de un lago taciturno,
oyendo una campana de antiguos molineros.