ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΟΥ ΙΣΠΑΧΑΝ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΟΥ ΙΣΠΑΧΑΝ

Μισοφέγγαρο ασημί
  βγαίνει μες στο γιασεμί
Τα κορίτσια το κοιτάν
  απ’ τους κήπους του Ισπαχάν

Κι ένας άγγελος με γένια  
  στέκει πάνω στα μπεντένια:
– Τέτοια νύχτα ποιος κοιμάται
  το Θεό δεν τον φοβάται ;

– Άγγελε τί μας το λες
  φέρε κόκκινες στολές
Να γινούμε τα μαμούδια
  πάνω στα χρυσά λουλούδια

Ράντισέ μας όνειρο
  το γαριφαλόνερο
Να γεμίσουμε τη λύπη
  από `κείνο που μας λείπει

Κάνε τη στερνή τη χάρη
  του γερο-περιβολάρη
Και του απαρηγόρητου
  νά ’ρθει πια το αγόρι του

Γέρνει ο κήπος με το πλάι
  μες στους ουρανούς και πάει
Με το φως επανωφόρι
  στέκει ο άγγελος στην πλώρη:

– Κοιμηθείτε κοιμηθείτε
  το Θεό παντού να βρείτε
Στο κρεβάτι και στον τάφο
  σας το γράφω σας το γράφω

Μισοφέγγαρο ασημί
  γέρνει μες στο γιασεμί
Τραγουδάνε και το παν
  τα κορίτσια του Ισπαχάν

Από τη συλλογή: «Τα ρω του έρωτα» (1972).

Από το βιβλίο: Οδυσσέας Ελύτης, «Ποίηση», Ίκαρος, Αθήνα 2002, σελ. 285-286.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ: ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΟΥ ΙΣΠΑΧΑΝ

Μουσική: Μιχάλης Τρανουδάκης.

ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΜΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΓΕΡΟΥΣ

Η ΣΟΦΙΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΝΙΚΟ ΚΑΒΒΑΔΙΑ ΚΑΙ ΜΙΧΑΛΗ ΤΡΑΝΟΥΔΑΚΗ


ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΜΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΓΕΡΟΥΣ

Πρώτη μέρα του Μαγιού
πάει το clipper του τσαγιού.
Να προλάβει τη Σαγκάη,
να φορτώσει το άσπρο τσάι.

Μα στου νότου τα νησιά,
στο στενό του Μακασάρ,
το κουρσεύουν πειρατές,
και δε γύρισε ποτές.

Στέρνουν ένα μπριγκαντίνι,
όλο ασένιο, στο καντίνι.
Μα όξω από τη Βαρκελώνα
το μπατάρει μιά χελώνα,
μια χελώνα θηλυκιά,
γκαστρωμένη και κακιά.

Μα ένας Κεφαλλονίτης,
κει οπίσω απ τη Δολίχα,
τραμπάκουλο αρματώνει
και το βαφτίζει Τρίχα.

Καβατζάρει το Σχινάρι,
τονε κλαίγαν κι οι γαϊδάροι.
Βγαίνει από τη Τζιμπεράλτα
δίχως μπούσουλα και χάρτα.

Όξω απ τη Μαδαγασκάρη
ο καιρός έχει λασκάρει.
Κατεβάζει τα πινά του
και ψειρίζει τ αχαμνά του.

Τονε πιάνουνε κουρσάροι
μα τους τάραξε στο ζάρι.
Μαχαιρώνει τη χελώνα
και ξορκίζει τον κυκλώνα.

Αριβάρει στο Μακάο
μ ένα φόρτωμα κακάο.
Όμως βρέθηκε στ αμπάρι
όλο φούντα και μπουμπάρι.

Αφού το μοσχοπούλησε
στη λίρα κολυμπάει.
Τσου χαιρετάει κινέζικα
και παει για τη Μπομπάη.

Τονε πιάνουν Μουσουλμάνοι
του φορέσανε καφτάνι.
Τον βαφτίζουν Μουχαμέτη
και του κάνουνε σουνέτι.

Τσου μαθαίνει σκορδαλιά
και τον κάνουν βασιλιά.
Το σκασε νύχτα με μουσώνα
μ όλο το βιός σε μιά κασώνα.

Το μωρό μας με κλωτσάει.
Τι θα γίνει με το τσάι;
Πνίξε πιά το βασιλιά!
Α, το πίνουν οι Κινέζοι
σιωπηλοί γουλιά γουλιά.