ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΡΘΙΛΑΣΟ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΡΘΙΛΑΣΟ

(ΣΕΛΗΝΗ, 1503-1536)

 

...πριν από καιρό και σχεδόν σε κομμένο άνθος

Γαρθιλάσο δε λα Βέγα

 

Θα είχατε δει τους κισσούς να κλαίνε αίμα όταν το νερό ακόμα πιο θλιμμένο πέρασε μιαν ολόκληρη νύχτα να παραστέκει ένα ήδη άψυχο κράνος,

κράνος ετοιμοθάνατο πάνω σ’ ένα τριαντάφυλλο γεννημένο στην ομίχλη που κοιμίζει τους καθρέφτες των κάστρων

την ώρα εκείνη που οι πιο ξεροί νάρδοι θυμούνται τη ζωή τους

βλέποντας τις εκλιπούσες βιολέτες να εγκαταλείπουν τα κουτιά τους και τα λαούτα να πνίγονται νανουρίζοντας τον εαυτό τους.

Είναι αλήθεια: οι λάκκοι επινόησαν τον ύπνο και τα φαντάσματα.

Δεν ξέρω τί κοιτάζει στις επάλξεις τούτη η ακίνητη άδεια πανοπλία.

 

Πώς γίνεται να υπάρχουν φώτα που θεσπίζουν τόσο γρήγορα την αγωνία των σπαθιών

αν νομίζετε ότι το κρίνο φρουρείται από φύλλα που διαρκούν πολύ περισσότερο χρόνο;

Το να ζεις λίγο και να κλαις δεν είναι άλλο από τη μοίρα του χιονιού που πήρε λάθος δρόμο.

 

Στον Νότο το ψυχρό πουλί κόβεται σχεδόν πάντα σαν λουλούδι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΙΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΦΟΥΣΤΑ

GARCILASO DE LA VEGA


[ΑΔΗΜΟΝΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ’Ν’ ΑΠΟ ΜΕΣΑ]

  Αδημονώντας για να δω τί ’ν’ από μέσα
στου στήθους σου το κέντρο... τί εκεί ανασαίνει...
να δω αν αυτό που πνέει απ’ έξω ώς μέσα μπαίνει
κι αν το είναι με το φαίνεσθαι συνέχει τρέσα
  ευθεία, τα μάτια εκάρφωσα, πλην δεν μπορέσα-
να νά ’δουν: όρμησε το κάλλος σου, που δένει
τον νου, και στόμωσε το βλέμμα μου, και ξένη
για μένα μένει πια η ψυχή σου. Κι αχ, μπαμπέσα,
  θλιμμένος πια κοιτώ τα χέρια σου που, σκύλοι
πιστοί, φρουρούν τη χάρη των μαστών σου, δίχως
καν λίγο να τους ψαύουν: μου μηνούν χειμώνα
  που την ελπίδα μου στο θάνατο θα στείλει,
ενώ η επίθεση του Έρωτα δολίχως
θα σβεί – non esservi passato oltra la gonna.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΕΙΝΩΝ

GARCILASO DE LA VEGA


[ΑΠΟ ΔΡΟΜΑΚΙΑ ΚΑΚΟΤΡΑΧΑΛΑ ΕΦΤΑΣΑ ’ΔΩ]

  Από δρομάκια κακοτράχαλα έφτασά ’δω
που τρέμω ακόμα και στη σκέψη να κουνήσω·
κι αν όντως κάνω καν να κινηθώ, όλα πίσω
απ’ τα μαλλιά σουρτόν με πάνε σάν για νά ’δω
  τον κόσμο ανάποδα. Του Χάροντα τον κάδο
γιομίζω δάκρυα, ελπίζοντας καλά να ζήσω·
τα χείρονα διαλέγω κι ας νογάω τα κρείσσω
(συνήθειο νά ’ν’ ή τύχης ορισμός;...) συνάδο-
  ντας με τη φύση μου. Ίσο με τον μετρημένο
μου χρόνο (από το λίκνο ώς τα μισά του δρόμου,
εδώ...) είν’ το λάθος που διορίζει την πορεία μου.
  Με το ένστικτό μου δεν παλεύω πια· αναμένω
το τέλος όλων των δεινών: τον θάνατό μου –
γι’ αυτό και δεν με μέλλει πια η σωτηρία μου.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΕ ΛΑΟΥΣ, ΗΘΗ, ΓΛΩΣΣΕΣ

GARCILASO DE LA VEGA


ΣΤΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΑΦΗΚΑ ΠΙΣΩ ΤΟΣΕΣ

  Στεριές και θάλασσες αφήκα πίσω τόσες
και τ’ αγαθά του Γιαραμπή όλα που ’χα νά ’χω·
και του χωριού αφήκα πίσω μου το βράχο
και φεύγω ταξιδιώτης σε λαούς, ήθη, γλώσσες.
  Για να γυρίσω πίσω δεν το βλέπω, μ’ όσες
και να μου δώσει η φαντασία μου ελπίδες· τά ’χω
τα κόζα μετρημένα προσηκόντως: σε χω-
ματένια αυλάκια θα βρεθώ, σε κοντραφόσσες.
  Απάντων των δεινών μου τέρμα θά ’χα, μόνο
αν σ’ έβλεπα, Κυρά μου (ακόμα και ως ελπίδα
αντάμωσης) – α υ τ ό μπορώ απλώς να ελπίζω.
  Πλην ούτε κι έτσι σ’ ανταμώνω, κι έχω πόνο
μεγάλο. Σαν είδα ότι βούλιαζα, σανίδα
το Χάρο βρήκα... Σάμπως, όμως, τον ορίζω;!...



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΓΑΡΘΙΛΑΣΙΟΣ ΔΕΛΑΒΕΓΑΣ

GARCILASO DE LA VEGA


[ΑΝ ΚΙ Ο ΒΡΕΓΜΕΝΟΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗ ΒΡΟΧΗ]

  Αν κι ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή,
σου φτάνουν, Έρωτα, όσα μού ’χουν λάχει – σώνει!
Μ’ αρέσει που ποτέ δεν πέρασα γι’ αγχόνη
τη βούληση και τις ορέξεις σου. Εποχή
  κακή ενθυμούν τα ρούχα μου – σε μια εσοχή
που κρέμονται βρεγμένα του ναού σου: πόνοι
και στόνοι στάζουν μιας ζωής που δεν τη ζώνει
του Χάροντα η κυματούσα προσοχή.
  Σε τέτοιο κίνδυνο τρελό να μη μπλεκόμουν
εγώ ξανά – όρκο είχα κάμει, και φιλήσει
σταυρό αποπάνω. Το όλον είταν ένα νάζι,
  και, ιδού, στα πέλαγα άσωστος πνιγοχανόμουν,
χωρίς καν νά ’χω εδώ τον όρκο μου πατήσει:
το μπλέξιμό μου αυτό με τα παλιά δεν μοιάζει...



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ;!...

GARCILASO DE LA VEGA


ΣΑΝ ΠΑΨΩ ΜΟΛΙΣ ΝΑ ΜΕΤΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ

  Σαν πάψω μόλις να μετρώ ποιός είμαι και να
κοιτάζω πού με βγάλανε τα βήματά μου,
χαμένος που ’μαι για χαμένος, λέω Άφεντά μου,
χειρότερα μπορεί όλα νά-εισαντε για σένα!
  Μα σαν ξεχνώ τι δρόμους πήρα κι άφησα,  έ ν α
δεν ξέρω πια: η αθλιότης πόθεν η δικιά μου;!
Πεθαίνω, ναι, κι η θλίψη σκίζει την καρδιά μου
’τι χάνονται μαζί μου δώρα αγαπημένα...
  Θα σβήσω, αφού ο χαζός αφέθηκα στα χέρια
εκειού που ξέρει το γοργό να δίνει τέλος,
ενώ κι Α υ τ ή ήθελε πολύ να με πεθάνει.
  Εγώ αν ποθώ να μ’ εύρει τέλος μ’ ένα βέλος,
Αυτή, που δεν μπορεί να με συνδράμερι καίρια,
βαρύτερο σαν τί αλήθεια θα μου κάνει;!



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΜΑΤΙΑ

GARCILASO DE LA VEGA


[ΑΧ, ΜΟΙΡΑ, ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΜΟΥ ΕΧΕΙΣ ΑΒΓΑΤΙΣΕΙ]

  Αχ, μοίρα, που τους πόνους μου έχεις αβγατίσει
και οξύνει, λες και τους νόμους σου είχα βλάψει!...
Το χέρι σου το ωμό το δέντρο μου έχει κάψει·
στο χώμα τ’ άνθη του έχει… τους καρπούς… σκορπίσει
  Η αγάπη μου για Κάτω έχει αναχωρήσει –
μαζί της τα όνειρά μου και των πόθων ή άψη·
τα πάντα σκόνη εγίναν που ζητά να χάψει
τους θρήνους, και τον σπαραγμό μου να μασήσει.
  Τα δάκρυα μου μερόνυχτα σ’ αυτό το μνήμα
επί ματαίω, φευ, χύνονται – το ξέρω· τήδε
κακείσε μες στη γης χωνεύτηκαν τα κάλλη
  τα πάνσεμνά της. Της νυχτός ας γίνω κτήμα,
το φως να μου σκοτίσει της ματιάς που σ΄είδε,
με τα δικά της μάτια εγώ να σέ ’δω πάλι!


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΟΙΚΤΟ!

GARCILASO DE LA VEGA


[ΑΝ ΤΟΣΗΝ ΕΧΟΥΝ ΔΥΝΑΜΗ ΟΙ ΛΥΓΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΘΡΗΝΟΙ]

 Αν τόσην έχουν δύναμη οι λυγμοί και οι θρήνοι
και τα νερά των ποταμιών μπορούν και κόβουν·
αν στα βουνά, όπου σκιές βαθιές, τρανές προκόβουν,
του κλάματος ο ηχός στα δέντρα πόδια δίνει
 να φύγουν πέρα· και αν, πάλι, βγάλουν οι γκρεμοί νυ-
χοπόδαρα κι αν άγριες τίγρεις πετσοκόβουν
ως λεία τον αέρα, ποιές εξουσίες θ’ απεσόβουν
την κάθοδό μου στου Άδη τα βασίλεια; – Αν μείνει η
 βασανισμένη μου ζωή εδώ, στης απραξίας
και στων καυτών δακρύων τα δόκανα πιασμένη,
πώς πείρα θε να λάβει του όντως αδυνάτου;:
 με τον έχθρό, ήτοι, να μπορεί φιλία να δένει.
Πλην οίκτο δείξτε σ’ όποιον κλαίει τη συμφορά του·
Και μη χανόσαστε σε πράγματα άνευ αξίας...



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΑΡΘΙΛΑΣΟ ΔΕ ΛΑ ΒΕΓΑ

GARCILASO DE LA VEGA


[ΑΠΟ ΚΕΡΙ ΑΓΑΛΜΑ ΠΟΘΟΥΣΕΣ ΝΑ ΜΕ ΣΤΗΣΕΙΣ]

  Από κερί άγαλμα ποθούσες να με στήσεις
να βλέπω για ήλιο μοναχά το πρόσωπό σου,
που όποιος τό ’δει και δεν πιάσει απ’ το δικό σου
το βλέμμα πυρκαγιά, του λείπουνε οι αισθήσεις.
  Από τα μάτια σου ένα φως πηδάει επίσης
προς τα όξω, που ’ναι πιότερο φως κι από το φως σου,
και το κοιτώ πιο πάνω απ’ όσο αντέχω, ενώ σου
ζητώ τα μάτια μου να μην ξαναντικρύσεις
  ποτέ στο μέλλον. Κι αν μακριά σου τόσο που ’μαι
και απ’ τη φωτιά των δυό ματιών σου τυλιγμένος
στις φλόγες λυώνω, το ότι ζω είναι, ναι, όντως θαύμα.
  Κοντά σου, πες μου, σαν βρεθώ, ο χιλιοκαμένος,
και σε θωρώ, το ρίγος της στιγμής που ζούμε,
πώς γίνεται σε πάγο να γυρνάει το καύμα;



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΩΡΑ, ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΩΝ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ...

GARCILASO DE LA VEGA


[ΓΛΥΚΑ ΕΣΕΙΣ ΔΩΡΑ, ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΩΝ ΜΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ]

  Γλυκά εσείς δώρα, των βασάνων μου ευεργέτες
–γλυκά και χαρωπά με του Θεού τη χάρη–,
στης μνήμης μου είστε μέσα το βαθύ λογάρι,
στο θάνατο ορκισμένα να με πάτε φέτες!
  Σαν μου τα χάριζες, τα πίστεψα υπηρέτες
του Έρωτα, έτσι πλούσιο πού ’φεραν καμάρι
στις φρένες μου. Τον πόνο κρύβαν, και τί βάρη,
αχ, φοβερά μού φέρανε! – Ποιοί νομοθέτες
  το θεσπίσαν; Και μια στιγμή τα πήρες πίσω
τα δώρα που υπό όρους μου είχες, φευ, χαρίσει.
Πλην πάρε και τον πόνο πίσω τον βαρύ, σω-
  τηρία νά ’βρω! Τί τον έχεις μου εδώ αφήσει;!
Αν δεν τον πάρεις, θα μου μείνει, κι όσο ζήσω
θα λέω πως τη θανή μου έ τ σ ι είχες θελήσει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΚΥΛΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΦΡΟΥΡΟΥΝ

GARCILASO DE LA VEGA


[ΑΔΗΜΟΝΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ’Ν’ ΑΠΟ ΜΕΣΑ]

  Αδημονώντας για να δω τί ’ν’ από μέσα
στου στήθους σου το κέντρο... τί εκεί ανασαίνει...
να δω αν αυτό που πνέει απ’ έξω ώς μέσα μπαίνει
και αν το είναι με το φαίνεσθαι συνέχει τρέσα
  ευθεία, τα μάτια εκάρφωσα, πλην δεν μπορέσα-
νε νά ’δουν: όρμησε το κάλλος σου, που δένει
τον νου, και στόμωσε το βλέμμα μου, και ξένη
για μένα μένει πια η ψυχή σου. Κι αχ, μπαμπέσα,
  θλιμμένος πια κοιτώ τα χέρια σου, που σκύλοι
πιστοί φρουρούν τη χάρη των μαστών σου, δίχως
καν λίγο να τους ψαύουν: μού μηνούν χειμώνα
  που την ελπίδα μου στο θάνατο θα στείλει,
ενώ η επίθεση του Έρωτα δολίχως
θα σβει – non esservi passato oltra la gonna.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Το ποίημα μάς ζήτησε να το μεταφράσουμε η εικονιζόμενη φίλη του μπλογκ κ. Sara Varone, πράγμα που επράξαμεν ασμένως.

ΚΑΤΕΡΓΑΡΙΕΣ

GARCILASO DE LA VEGA


[ΜΕ ΣΘΕΝΟΣ ΑΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΤΕΡΓΑΡΙΑ ΙΣΗΣ ΕΝΤΑΣΕΩΣ]

  Με σθένος άμετρο και με κατεργαριά ίσης
εντάσεως συνωμότησαν να με χαλάσουν
οι τρομεροί άνεμοι, και ορέγονται να σπάσουν
εν τω άμα τις περίλεπτές μου σκέψεις. Λύσεις
  δεν έχω. Το κακό απ’ τις κακοποιήσεις
είν’ πως οι κόποι μου ποτέ δεν θα κοπάσουν,
κι οι πόνοι μου ακαταπόνητοι δουλειά θα πιάσουν
θεμέλια σ’ όλες μου να ρίξουν τις αισθήσεις.
  Για τίποτε άλλο όμως εγώ πια δεν κοπανιέμαι:
πονώ μονάχα που μου επάρθη το Καλό,
και το Κακό ίδρυσε εντός μου κράτος τρόμου.
  Με το Κακό φιλιώνω και παρηγοριέμαι
εν τούτοις, μιας και στης ζωής μου το ρυθμό
το μάκρος το άμετρο συναριθμώ του δρόμου.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΣΠΟΝΤΑ...

GARCILASO DE LA VEGA


[ΚΥΡΑ ΜΟΥ, Τ’ ΟΤΙ ΜΟΥ ’ΧΕΙ ΛΑΧΕΙ ΝΑ ’Μ’ ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ...]

Κυρά μου, τ’ ότι μού ’χει λάχει νά ’μ’ μακριά σου
κι αντέχω ν’ ανασαίνω, δίχως να πεθαίνω,
το κάνω για ό,τι από σένα έχω αγαπημένο
και για ό,τι θά ’θελα να χαίρομουν κοντά σου.

Μετά, όμως, μου συμβαίνει κάτι άλλο: φαντάσου
τη ζωή βαθιά να μ’ απελπίζει, και χαμένο
για πάντα νά ’ναι το καλό που ελπίζω. Μένω
έτσι ώς να λάμψει φως στα σώψυχα του δάσου...

Στη μάχη ετούτη που ’σαι απούσα... στο δοκίμι
ετούτο του έρωτα... είναι μέσα μου παρόντα,
μα μπερδεμένα, το καλό με το κακό – έ ν α!

Της αρμονίας δεν αισθάνομαι τη ρύμη.
Η μέρα με τη νύχτα μόνο από σπόντα
διαδέχονται η μια την άλλη – αλί μου εμένα!



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
"Κυρά" του ποιητή είναι η κυρία Alessandra Ambrosio, παλιά φίλη του ιστολογίου, που μας είχε στείλει και πρόσφατα ποίημά του.

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΑΡΘΙΛΑΣΙΟΣ ΔΕΛΑΒΕΓΑΣ

GARCILASO DE LA VEGA


[Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΞΥΠΝΑΕΙ]

Η ελπίδα μέσα μου για μια στιγμή ξυπνάει·
κατάκοπη κατόπιν χέρια-πόδια σέρνει
και του ληθάργου αφήνεται· κι ευθύς ως γέρνει,
σηκώνεται η απελπισιά που τυραννάει

σκληρά. Καρδιά μου, εσύ, καημένη, πώς πονάει
η εναλλαγή καλού-κακού και πώς σε φέρνει
στων άκρων τα άκρα;! Βάλε δύναμη όσο παίρνει
ν’ αντέξεις – ξέρεις πως την τρικυμία ακλουθάει η

γαλήνη πάντα. Δύναμη έτσι θε να πάρω
κι εγώ, και μάλιστα όση πρέπει, για να σπάσω
στα δυό με δυό μπουνιές βουνό ή να βγώ μπροστά

απ’ ό,τι εμπόδιο ή φυλακή να βρω το Χάρο
να τον νικήσω, τί είσαι Ε σ ύ όντως ν’ αποδείξω:
ιδέα γυμνή ή γυνή με σάρκα και οστά.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η εικονιζόμενη ονομάζεται Valeria Mazza και είναι φίλη του ιστολογίου.

ΟΙ ΦΩΤΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΟΥ

GARCILASO DE LA VEGA


[ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΑΜΕΙΧΤΟ ΚΙ ΑΠΙΘΑΝΟ ΤΗΣ ΒΛΕΜΜΑ]

Εκείνο το άμειχτο κι απίθανό της βλέμμα
εκπέμπει λαύρους στοχασμούς, που σπαρταράνε
και που μεμιάς μες στο δικό μου βλέμμα πάνε
και φτάνουνε ώς τα βάθη, στου κακού το ρέμα.

Τον δρόμο κατεβαίνουν των ματιών τα θρέμα-
τα εκείνον, που οι δικοί μου ανάποδα τραβάνε
για νά ’βγουν έξω – στα χαμένα περπατάνε
σαν να τους κάλεσε τρανό αγαθό ή πνέμα.

Κι εγώ χαμένος στην ονειροφαντασιά μου
τις σκέψεις μου τορνεύω, κι είναι σαν εμπρός μου
ναν τις θωρώ που ανεβοκατεβαίνουνε όλο

προς τα έξω δρόμο νά ’βρουν (πλην ματαίως, αλιά μου).
με τις φωτιές που καίνε τα μυαλά μου, εντός μου
θα μένουν πάντα, σε φλεγόμενο έναν θόλο.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Ανάρτηση για χάρη της φίλης του ιστολογίου κ. Alessandra Ambrosio.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΑΙΤΗΜΑ

GARCILASO DE LA VEGA (1503-1536)


[ΩΡΑΙΕΣ ΝΥΜΦΕΣ...]

Ωραίες νύμφες, που νερά της αγχιάλου
και όχτους ποταμιών πανόλβιες κατοικείτε,
τις πέτρες τις αστραφτερές σωρούς αν δείτε
και στύλους νά ’χουν γίνει διάφεγγου κρυστάλλου,

ακόμα κι αν το γνέσιμο έχετε ή, εξ άλλου,
το πλέξιμο αρχινίσει, και, είτε δύο-δύο είτε
παρέες-παρέες μεγάλες, κάθεστε να πείτε
ερωτικές στιγμές του βίου σας του παγκάλου,

για μια στιγμούλα το κουβεντολόι σας αφήστε
και τα πυρόξανθα κεφάλια ανασηκώστε
για να με δείτε, και –αχ– τ’ αφτιά σας μην τα κλείστε·

μα κι αν τα κλείστε, τούτο ακούστε, να με σώστε:
από τους θρήνους μου πηγή να γίνω ορίστε,
στα βάσανά μου παρηγόρια να μου δώστε.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Μου το συνέστησε η καλή μας φίλη κ. Jessica Alba.

ΣΤΑ ΔΥΟ ΣΤΕΝΑ ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ ΣΟΥ

GARCILASO DE LA VEGA (1503-1536)


[ΕΝ ΤΕΛΕΙ, ΝΑ!, ΕΠΕΣΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ…]

Εν τέλει, να!, έπεσα στα χέρια σου, και ξέρω
εκεί, στα δυό στενά τους, μέλλω να πεθάνω·
με θρήνους δεν μπορώ τους πόνους να γλυκάνω –
για με δεν θά ’ν’ τα δάκρυα ρεμέδιο βέρο…

Η ζωή μου εδώ αγνοώ… δεν ξέρω ποιο συμφέρο
και τίνος θα υπηρέτει, καίτοι εγώ τη βάνω
να δοκιμάσει ο δήμιος στο πετσί μου πάνω
πώς κόβει του σπαθιού του ο αθέρας. Κι αν ασπαίρω

σαν ψάρι, είν’ γιατί χυθήκαν μου τα δάκρυα
ματαίως, σε χώματ’ άγονα, σε χέρσο κάμπο,
και δέντρο δεν εβλάστησε στο ριζικό μου.

Τα δάκρυα φτάνουν που ’χυσα για σε στην άκρια
του πόθου, ο τιποτένιος! Διό στον κόπο θά ’μπω
να πληρωθείς, Κυρά μου, με το θάνατό μου!


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΙ ΝΕΟΣ ΓΑΡΘΙΛΑΣΙΟΣ ΔΕΛΑΒΕΓΑΣ

GARCILASO DE LA VEGA


[ΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΙΓΑΣΘΕΙ ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ Ο ΠΟΘΟΣ ΤΟΥΤΟΣ]

Αν για να σιγασθεί εντός μου ο πόθος τούτος
–ο τρομερός, ο μάταιος και ο τρελός, ο ακραίος–
και αν για κακού αποφυγή θα πρέπει εγώ έως
και φαντασιές να φτάσω να πιστεύω… αι, ούτως

εχόντων των πραγμάτων, πώς να δώ –τοιούτος
ων (: έμφοβος τη μιά, την άλλη δε γενναίος) –
με μάτι ξάστερο πως ιερό έχω χρέος
το μέσα μου κακό να ξεριζώσω;… Πού τόσ’

αγχίνοια πιά, το νόημα του πίνακα να πιάσω,
που δείχνει ένα παιδί να πέφτει με λυωμένα
φτερά στη θάλασσα που και όνομα τής δίνει,

σαν είμ’ κι εγώ τρελός μες στην πυρά, στο δάσο
των θρήνων που ’χει δέντρα απ’ τον καημό αναμμένα
και καν νερό ψυχρό το πύρος δεν τους πίνει;


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

ΚΑΙ ΠΑΛΙ Ο ΓΑΡΘΙΛΑΣΙΟΣ ΔΕΛΑΒΕΓΑΣ

GARCILASO DE LA VEGA


[Ο ΚΡΙΝΟΣ ΟΣΟ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΔΟ ΑΚΟΜΗ]

Ο κρίνος όσο δείχνει και το ρόδο ακόμη
το τέλειο του γλυκού προσώπου σου το χρώμα…·
και ζέον όσο πυρπολεί το τίμιό σου όμμα,
μα και δροσίζει, την καρδιά μου…· και όσο η κόμη

σου από χρυσού μιά φλέβα ορύσσεται, κι εγκώμι-
α γύρω απ’ το λαιμό σου, τον μακρύ, το στόμα
του ανέμου ψάλλει ανελλιπώς το κάθε γιόμα,
που τη φυσά, την πλέκει και τη λύνει…, ω, δρόμοι

σού ανοίγονται πλατιοί, απ’ τη χαρούμενη άνοι-
ξή σου άνθη και καλούς καρπούς να κόψεις, πριν να
ρθει ο κακός καιρός με τα πολλά του χιόνια.

Ο αγέρας παγερός μαραίνει ρόδα, κρίνα·
αλλάζουν όλα μεν στου χρόνου το ροδάνι,
πλην ίδια μένουν τόσα, ναι, και τόσα χρόνια…


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Ο ΜΥΣΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΔΟΚΙΜΟΣ

GARCILASO DE LA VEGA (1501 ή 1503-1536)


ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΜΕΣΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ

Γραμμένη μέσα είναι η μορφή σου στην ψυχή μου
μαζί μ’ εκείνα που ποθώ για σένα· εχτίστη
από σέ το άπαν των γραπτών, γλυκέ μου μύστη,
κι εγώ απλώς διαβάζω με άνεση δοκίμου

στον έρωτα – μα δεν το ξέρεις! Τακτική μου
είν’ τούτη, και μου δίνει τέρψη την ηδίστη:
αφήνομαι να με υποστυλώνει η πίστη
– πιστεύω στο καλό που δεν νοεί η λογική μου!

Γεννήθηκα να σ’ αγαπώ – για τούτο μόνο·
στα μέτρα τέλεια της ψυχής μου είσαι κομμένη·
συνήθισε η ψυχή να σ’ αγαπά, και πάνω

εκεί για σέ ό,τι νιώθω συντηρώ και ομώνω:
για σέ γεννήθηκα, για σένα ζω, και μένει
για σένα πάλι, σαν πεθάνω, να πεθάνω.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής