ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΗ

 

Ο ΝΕΟΣ ΜΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑΣ

 

ΣΩΣΩ ΠΑΠΑΚΑΛΟΔΟΥΚΑ

 

Ο ΝΕΟΣ ΜΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑΣ

 

Ο νέος μου γείτονας

δε θυμάμαι αν είναι παλιός 

ίσως ομόρφυνε ή έκοψε τα μαλλιά αλλιώς 

δεν ξέρω τι έκανε πριν εδώ να μείνει,

όλο μιλάει για τώρα

μα χθες σαν πήγε αργά η ώρα,

τώρα θά ’χει ξεχάσει τι έχει γίνει

 

Ο νέος μου γείτονας δεν καθαρίζει,

με κλείνει τ’ αυτοκίνητο του 

τρου είπα θα πάρω το δικό του,

η υπομονή μου δε χαρίζει 

 

Ο καφές μου κυματίζει από φωνές και μουσική

όλο το σπίτι μου μυρίζει,

σα νά ’μενε και αυτός εκεί 

άνθρωποι τριγυρνάνε ,

με πετούν απ’ το κρεβάτι

μα χθες άκουσα κάτι

στο δωμάτιο να βαράνε 

 

Τη λύπη μου τις ενοχές πλύνανε και απλώνουν

αυτοί οι ξένοι όλο παγώνουν,

μα έχω κλειστές τις εσοχές

σηκώθηκα ν’ αγοράσω να φάνε, 

τίποτα δεν έχουν

κι απ’ όταν γύρισα όλο τρέχουν και σαν παιδιά γελάνε 

 

Ο νέος μου γείτονας μ’ αγκάλιασε με πνίγει,

με φιλά στα μάτια

και για όποιον εμφανιστεί στα σκαλοπάτια,

μια πόρτα ανοίγει

ο γείτονας μου κοιμόταν μόνος,

χθες το βράδυ στο μπαλκόνι 

Αν γιατρέψουμε το χρόνο,

θα ήταν πιο πολλοί οι πόνοι;

Μένει  χρόνια στο δρόμο αυτό,

μα τώρα βγαίνει και ποτίζει

Είπε ν’ αλλάξει εαυτό,

μα αν βουρκώνω εγώ, 

γιατί αυτός δακρύζει;

 

«ΒΙΡΓΙΛΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΣ» ΚΑΙ ΑΗΔΟΝΙΑ

 

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ «ΒΙΡΓΙΛΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΣ» ΤΟΥ HERMANΝ BROCH

ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ Γ. ΚΕΝΤΡΩΤΗ

«...φρεσκοκομμένα ἄνθη στεφάνωσαν τὸ κηροπήγιο

κι ἡ εὐωδιά τους ἀηδονίστηκε μὲ τὸ σπίρτο τοῦ ξιδιοῦ...»

H.B.

 

Εἶναι, νομίζω, κάτι λέξεις ποὺ τὶς βιώνεις ὡς...

τριγμοὺς κάποιας –ποὺ πάει στὸ φῶς ν’ ἀνοίξει– θύρας.

Μὰ ἴσως καὶ νὰ τὰ λέει αὐτὰ ἕνας λεξιθήρας,

ποὺ κάποιος γλυκασμὸς τὸν πλήττει, ἀπροσδιόνυσος

– λίγο μὲ νοιάζει. Μοῦ ’χει μάθει ἡ Μεγαλόνησος

κάμποσες τέτοιες, καὶ μιὰ βγῆκε ἀπ’ τὸ ἀνὰ χεῖρας

βιβλίο καὶ μοῦ ’κλεισε τὸ μάτι: ὁ ἀναδευτήρας

(ποὺ μοιάζει κάπως μὲ κουπί) τοῦ χόντρου, ὁ «ἀηδόνισος».

Δὲν μοῦ ἦταν ἄγνωστο, βεβαίως, τὸ «ἀηδονίζω»

μὰ ὡς ἕνα ἀπὸ τοῦ «τερετίζω» τὰ συνώνυμα.

Κάποιο περβάζι τώρα φωτερὸ πλαισιώνει

τὴν πόρτα τοῦ κελιοῦ μου, καθὼς ψιθυρίζω

ὅ,τι ἕνα μεταφραστικὸ τοῦ Γιώργου πόνημα

μοῦ ’φερε ξάφνου στὸ μυαλό: μιὰ λέξη-ἀ η δ ό ν ι.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΤΗΝ 2-9-2021

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΤΡΑΤΟΣ

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΤΗΝ 2-9-2021

 

Η σιωπή έγινε σώμα

τόση σιωπή τόσο σώμα

τόσο το σώμα τόση η σιωπή

 

Σωρός η σιωπή στο σώμα

σωρός το σώμα

 

Τώρα το έργο σου σιωπή.

 

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ

Στέλιος Βαμβακάρης: Ταξίμι Ζεϊμπέκικο

ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΠΑΝΗΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΠΑΝΗΣ

Τη μία και μοναδική φορά που είχαμε συναντηθεί ( : το 2001 στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ), τον είχα αναγνωρίσει και του είχα απευθύνει τον λόγο. Μιλήσαμε περίπου μία ώρα. Όταν αποχαιρετιστήκαμε μου είχε πει: "Κυρ-δάσκαλε, να έρχεσαι από το μαγαζί όποτε θέλεις - μαζί με την κυρία σου. Είσαι πάντα προσκαλεσμένος μου". Δεν έτυχε να πάω ποτέ - κακώς, βλακωδώς... Εξαιρετικός μουσικός, υπέροχος άνθρωπος. Δεν είναι πια ανάμεσά μας ο Αντώνης Ρεπάνης.

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ: ΚΑΤΩ ΣΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ ΤΑ ΧΩΡΙΑ

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ: ΚΑΤΩ ΣΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ ΤΑ ΧΩΡΙΑ

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ: ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ: ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ: ΤΣΑΜΙΚΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ: ΤΣΑΜΙΚΟΣ

Η ΞΑΝΘΟΥΛΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Η ΞΑΝΘΟΥΛΑ

Την είδα την Ξανθούλα

την είδα ψες αργά

που εμπήκε στη βαρκούλα

να πάει στην ξενιτιά.

Εφούσκωνε τ’ αέρι

λευκότατα πανιά

ωσάν το περιστέρι

που απλώνει τα φτερά.

Εστέκονταν οι φίλοι

με λύπη, με χαρά

κι αυτή με το μαντήλι

τους αποχαιρετά.

Και τον χαιρετισμός της

εστάθηκα να ιδώ

ώς που η πολλή μακρότης

μου το ’κρυψε κι αυτό.

Σ’ ολίγο, σ’ ολιγάκι

δεν ήξερα να πω

αν έβλεπα πανάκι

ή του πελάγου αφρό.

Κι αφού πανί, μαντήλι

εχάθη στο νερό

εδάκρυσαν οι φίλοι

εδάκρυσα κι εγώ.

ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΗΣ: ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

ΤΑΞΙΜ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ

ΠΑΙΖΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ: ΤΑΞΙΜ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ

ΜΟΝΑΞΙΑ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΑΡΑΣ

ΜΟΝΑΞΙΑ

Είναι το πυκνό συλλαλητήριο
που οργανώνει μόνος ένας, μόνος,
κάπου ένα μαχαίρι είναι που βρέθηκε
δίχως ν’ ακουστεί κανένας φόνος.

Όπλου είναι βολή χωρίς αντήχηση
στη μεγάλην άμμο μιας Σαχάρας,
πάνω μια χλωμή λειψή πανσέληνος
λιώνει σαν κεράκι της δεκάρας...

Είναι μια σημαία που ξεχάστηκε
στον ιστό μετά τη δύση του ηλίου,
ξέθωρο ένα ράκος που φυλάχτηκε
από εσθήτα περασμένου μεγαλείου.

Έρημος σταθμός το μεσονύχτιο
υπογείων αστικών σιδηροδρόμων,
πέτρες φορτωμένον είναι φέρετρο
που το πάνε τέσσερις στον ώμον.

Βάρκα είναι στο πέλαγο τ’ απέραντο
μ’ ένα σκελετό για κωπηλάτη
που ήλιος κατακόρυφος τον στέγνωσε
και τον λεύκανε της θάλασσας τ’ αλάτι.

Είναι το πουλί που μόνο ξώμεινε
μίλια απ’ το κυρίαρχο κοπάδι,
πίσω του το φως της μέρας σβήνεται
και μπροστά του πήζει το σκοτάδι...

Από το βιβλίο: Αλέξανδρος Μπάρας, «Άθροισμα (Ποίηση 1033-1983)»,  Κέδρος, Αθήνα 1983, σελ. 197-198.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ: ΜΟΝΑΞΙΑ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ

Σαν έριξα και το στερνό δαυλί στο φωτογώνι

(δαυλί της ζωής μου της κλεισμένης μες στο χρόνο)

στο φωτογώνι της καινούργιας Λευτεριάς Σου Ελλάδα,

μου αναλαμπάδιασε άξαφνα η ψυχή, σα νά ’ταν 

όλο χαλκός το διάστημα, ή ως νά ’χα 

τ’ άγιο κελί του Ηράκλειτου τριγύρα μου

όπου χρόνια,

για την Αιωνιότη εχάλκευε τους λογισμούς του

και τους κρεμνούσε ως άρματα 

στης Έφεσος το Ναό·

γιγάντιες σκέψες

σα νέφη πύρινα ή νησιά πορφυρωμένα

σε μυθικόν ηλιοβασίλεμα

άναβαν στο νου μου,

τι όλη μου καίγονταν μονομιά  η ζωή

στην έγνια της καινούργιας Λευτεριάς σου Ελλάδα!

Γι’ αυτό δεν είπα: 

Τούτο είναι το φως της νεκρικής πυράς μου.

Δαυλός της Ιστορίας Σου, έκραξα, είμαι,

και νά, ας καεί σα δάδα το έρμο μου κουφάρι,

καταβολάδα του Εμπυραίου,

με την δάδα τούτην, 

ορθός πορεύοντας ώς με την ύστερη ώρα, 

όλες να φέξουν τέλος, τις γωνιές της Οικουμένης

ν’ ανοίξω δρόμο στην ψυχή, στο πνέμμα, στο κορμί Σου, Ελλάδα!

Είπα κι εβάδισα 

κρατώντας τ’ αναμμένο μου συκώτι

στο Καύκασό Σου

και το κάθε πάτημά μου

ήταν το πρώτο, κι ήταν, θάρρευα, το τελευταίο

τι το γυμνό μου πόδι επάτει μέσα στα αίματά Σου

τι το γυμνό μου πόδι εσκόνταβε στα πτώματά Σου

γιατί το σώμα, η όψη μου, όλο μου το πνέμμα

καθρεφτιζόταν σα σε λίμνη, μέσα στα αίματά Σου.

Εκεί, σε τέτοιον άλικο καθρέφτη, Ελλάδα,

καθρέφτη απύθμενο, καθρέφτη της αβύσσου

της Λευτεριά Σου και της δίψας Σου, είδα τον εαυτό μου

βαρύ από κοκκινόχωμα πηλό πλασμένο, 

καινούργιο Αδάμ της πιο καινούριας πλάσης 

όπου να πλάσουμε για Σένα μέλλει, Ελλάδα!

Κ’ είπα: 

Το ξέρω, ναι, το ξέρω, που κ’ οι θεοί Σου 

οι Ολύμπιοι, χθόνιο τώρα γίνανε θεμέλιο, 

γιατί τους θάψαμε βαθιά-βαθιά να μην τους βρουν οι ξένοι. 

Και το θεμέλιο διπλοστέριωσε, κι ετριπλοστέριωσε όλο, 

μ’ όσα οι οχτροί μας κόκαλα σωριάσανε από πάνω. 

Κι ακόμη ξέρω, πως για τις σπονδές και το τάμα 

του νέου Ναού π’ ονειρευτήκαμε για Σένα Ελλάδα,

μέρες και νύχτες, τόσα αδέλφια σφάχτηκαν ανάμεσό τους

όσα δε σφάχτηκαν αρνιά ποτέ για Πάσχα!

Μοίρα· κ’ η μοίρα Σου ώς τα τρίσβαθα δική μου!

Κι απ’ την Αγάπη, απ’ τη μεγάλη δημιουργόν Αγάπη,

να που η ψυχή μου εσκλήρυνεν, εσκλήρυνε και μπαίνει

ακέρια πια μέσα στη λάσπη και μες στο αίμα Σου να πλάσει 

τη νέα καρδιά που χρειάζεται στο νιο Σου αγώνα Ελλάδα!

Τη νέα καρδιά που κιόλας έκλεισα μέσα στα στήθη,

και κράζω σήμερα μ’ αυτή προς τους Συντρόφους όλους:

«Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα,

ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από τον κόσμο!

Tι ιδέτε, εκόλλησεν η ρόδα του βαθιά στη λάσπη,

κι ά, ιδέτε, χώθηκε τ’ αξόνι του βαθιά μες στο αίμα!

Ομπρός παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν’ ανέβει ο ήλιος,

σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ’ τη λάσπη,

σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ’ το γαίμα.

Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι αδερφοί του!

Ομπρός, αδέρφια, και μας έζωσε με τη φωτιά του

ομπρός, ομπρός κ’ η φλόγα του μας τύλιξε, αδερφοί μου!

»Ομπρός, οι δημιουργοί... Την αχθοφόρα ορμή Σας

στυλώστε με κεφάλια και με πόδια, μη βουλιάξει ο ήλιος!

Βοηθάτε με και μένανε αδερφοί, να μη βουλιάξω αντάμα!

Τι πια είν’ απάνω μου και μέσα μου και γύρα

τι πια γυρίζω σ’ έναν άγιον ίλιγγο μαζί του!

Χίλια καπούλια ταύροι τού κρατάν τη βάση

δικέφαλος αητός κι απάνω μου τινάζει

τις φτέρουγές του και βογγάει ο σάλαγός του

στην κεφαλή μου πλάι και μέσα στη ψυχή μου

και το μακρά και το σιμά για με πια είν’ ένα!

Πρωτάκουστες, βαριές με ζώνουν Αρμονίες! Ομπρός συντρόφοι

βοηθάτε να σηκωθεί, να γίνει ο ήλιος Πνέμμα!

»Σιμώνει ο νέος ο Λόγος π’ όλα θα τα βάψει

στη νέα του φλόγα, νου και σώμα, ατόφιο ατσάλι.

Η γη μας αρκετά λιπάστηκε από σάρκα ανθρώπου!

Παχιά και καρπερά, να μην αφήσουμε τα χώματά μας

να ξεραθούν απ’ το βαθύ τούτο λουτρό του αιμάτου

πιο πλούσιο, πιο βαθύ κι απ’ όποιο πρωτοβρόχι!

Αύριο να βγει ο καθένας μας με δώδεκα ζευγάρια βόδια,

τη γην αυτή να οργώσει την αιματοποτισμένη.

Ν’ ανθίσει η δάφνη απάνω της και δέντρο της ζωής να γένει,

και η Άμπελό μας ν’ απλωθεί ως τα πέρατα της Οικουμένης.

»Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν’ ανέβει ο ήλιος.

Σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ’ τη λάσπη,

σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ’ το γαίμα,

σπρώχτε με χέρια και κεφάλια, για ν’ αστράψει ο ήλιος Πνέμμα!»

Έτσι σαν έριξα και το στερνό δαυλί στο φωτογώνι

(δαυλί της ζωής μου της κλεισμένης μες στο χρόνο)

στο φωτογόνι της καινούριας λευτεριάς Σου, Ελλάδα, 

αναψυχώθηκε άξαφνα τρανή η κραυγή μου, ως νά ’ταν

όλο χαλκός το διάστημα, ή ως νά ’χα

τ’ άγιο κελί του Ηράκλειτου τριγύρα μου, όπου, χρόνια

για την Αιωνιότη εχάλκευε τους στοχασμούς του

και τους κρεμνούσε ως άρματα

στης Έφεσος το ναό, ως σας έκραζα, συντρόφοι!

*******************

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ / ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ

Ερμηνεύουν:

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ
ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ
υπό την Διεύθυνση του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
Συμμετέχει η Χορωδία της NEW OPERA
και η ανδρική Χορωδία του GWALIA