ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΡΟΥΒΑΛΗ

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΡΟΥΒΑΛΗ

'Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο φίλος ποιητής, μεταφραστής και ιστορικός Γιώργος Ρούβαλης.

ΔΙΑΛΕΞΗ

JOSÉ EMILIO PACHECO

ΔΙΑΛΕΞΗ

Επαίνεσα το ακροατήριό μου

Ανανέωσα την παρακαταθήκη του

από κοινούς τόπους,

ιδέες ανάλογες με τα σημερινά χρόνια.

Τα κατάφερα να τους κάνω

να γελάσουν μια-δυο φορές

και τελείωσα όταν άρχιζε η πλήη.

Πού τάχατες

να κρυφτώ για να ξεπλύνω τη ντροπή μου;

Μετάφραση: Γιώργος Ρούβαλης.

Από το βιβλίο: Jose Emilio Pacheco, «Εσχάτη προδοσία – Ανθολογία ποιημάτων 1958-2000», εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Γιώργος Ρούβαλης, Ηριδανός, Αθήνα 2010, σελ. 64.

ΒΕΒΑΙΩΣΙΣ

JOSÉ EMILIO PACHECO

ΒΕΒΑΙΩΣΙΣ

Ας κάνουν άλλοι το μεγάλο ποίημα

τα ομοιόμορφα βιβλία, τα στρογγυλά

έργα, καθρέφτης αρμονίας.

Εμένα, μ’ ενδιαφέρει μόνον η μαρτυρία

της άπιαστης στιγμής, οι λέξεις

που υπαγορεύει στο διάβα του ο ιπτάμενος χρόνος.

Η ποίηση που επιθυμούμε είναι σαν ένα ημερολόγιο

χωρίς πρόγραμμα ούτε μέτρο.

Μετάφραση: Γιώργος Ρούβαλης.

Από το βιβλίο: Jose Emilio Pacheco, «Εσχάτη προδοσία – Ανθολογία ποιημάτων 1958-2000», εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Γιώργος Ρούβαλης, Ηριδανός, Αθήνα 2010, σελ. 64.

ΑΕΡΙΝΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ

ΑΕΡΙΝΗ

      Στην Αλίνα

Αέρινη η γλώσσα σου

γυροφέρνει όλες μου

τις δεντροστοιχίες

τα μέλη, εξαρτήματα,

όλο μου το είναι.

Αέρινο το σώμα σου.

Ξεφεύγει, ξανάρχεται, ελίσσεται

στριφογυριστά,

απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη.

Αέρινη η ματιά, το χαμογέλιο σου

η ψυχή σου που παραδίνεται

θείο δώρο, υπέρτατη προσφορά.

Αέρινα τα χέρια σου

που ψάχνουν παντού για μυστικά

κρυμμένους θησαυρούς, πετράδια.

Όλη εσύ αέρινη.

Αέρινη και γήινη, αγάπη μου.

Άπιαστο όνειρό μου

Που πότε-πότε σφίγγω στην αγκαλιά μου

Και πάλι μου ξεφεύγει

Στον αέρα, ανάλαφρα, ψηλά.

Από το βιβλίο: Γιώργος Ρούβαλης, «Ξεχασμένα πορτραίτα», Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 2010, σελ. 53.

ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

JOSÉ EMILIO PACHECO


ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Δεν αγαπώ την πατρίδα μου
Η αφηρημένη λάμψη της
δεν προσφέρει ερείσματα.
Όμως (κι ας ηχεί άσχημα)
θά 'δινα τη ζωή μου
για δέκα δικά της μέρη,
κάποιους ανθρώπους,
λιμάνα, πευκιάδες, ερημιές,
φρούρια,
μια κατεστραμμένη πόλη,
πολλές μορφές της ιστορίας της,
βουνά
-και τρία-τέσσερα ποτάμια.


Μετάφραση: Γιώργος Ρούβαλης.
Από το βιβλίο: Χοσέ Εμίλιο Πατσέκομ "Εσχάτη προδοσία", Ανθολογία ποιημάτων 1958-2000, εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια Γιώργος Ρούβαλης, Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 2010, σελ. 26.

ΤΑ ΑΣΤΡΑ Τ’ ΑΝΑΠΛΙΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ (1949)


ΤΑ ΑΣΤΡΑ Τ’ ΑΝΑΠΛΙΟΥ

Τις καλοκαιρινές νύχτες
στην παραλία
τα άστρα τ’ Αναπλιού λαμπυρίζουν
πιο έντονα από τ’ άλλα.
Φωτίζουν την πολιτεία
το Μπούρτζι,
τη θάλασσα
πιο δυνατά από τα φώτα στην Κίο, το Κυβέρι,
το Άστρος απέναντι, φωτεινό περιδέραιο στον κόλπο.
Τα άστρα αυτά δεν είναι ήλιοι
φωτεινοί από μακρινούς γαλαξίες:
είναι οι Αναπλιώτες που αγάπησαν την πόλη τους
πιο πολύ κι από τη ζωή τους
και τώρα φέγγουν
και κοιτάζουν από ψηλά
το Ναύπλιο.
Είναι ο Λέων Σγουρός, ο Μοροζίνης,
ο Σταϊκόπουλος, ο Κολοκοτρώνης,
ο Νικηταράς, ο Καποδίστριας, η Καλλιόπη,
ο Δάφνης, ο Φρεδιανός, ο Χαδιαράκος,
οι Μουτζουρίδηδες, ο Αναπλιώτης,
ο Τερζάκης, ο Ουράνης, ο Κωστούρος
δεκάδες Αναπλιώτες, ποιητές, υπάλληλοι, πολίτες
που λάμπουν στο στερέωμα
και μας φωτίζουν τη νύχτα.


Ναύπλιο 29-06-02



Από το βιβλίο: Γιώργος Ρούβαλης, «Ξεχασμένα πορτραίτα», Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 2010, σελ. 36.