ΑΣΤΕΙΑ ΧΩΡΑ

 

MARIANNE VON HIRTUM

 

ΑΣΤΕΙΑ ΧΩΡΑ

 

Ήταν ένα αλλόκοτο πρωινό-φύλλο

ένα αλλόκοτο πρωινό-πράσινο

τα πουλιά έπεφταν από τα δέντρα

τα πουλιά σαν φύλλα έπεφταν,

κι αμέσως-αμέσως το χώμα εγέμισε πεσμένα πουλιά

αστεία χώρα.

Έβρεχε κάτι γρήγορα φύλλα πυκνά σαν τη βροχή

βγαλμένα μέσα από ψόφια σύννεφα.

Αστεία χώρα,

δεν είχαν μείνει παρά μόνο παιδιά,

έτρεχαν χαμένα και με όλην τους την καχεξία κοίταζαν, γύρευαν

– δεν έβρισκαν.

Τούτα τα παιδιά ήταν φτιαγμένα από βροχή

όταν άνοιγαν τα παλτά τους τα βλέπαμε

να είναι από παγωμένο νερό μουσκεμένα.

Είχαν τεράστια μπλε μάτια

που τα ήθελαν για να πολεμούν

και που τα πετούσαν στους καβγάδες τους στα μούτρα των άλλων,

και που πεσμένα στη γη σάς κοίταζαν, σας κοίταζαν συνέχεια.

 

Και δεν θα πάψουν ποτέ να σας κοιτάζουν.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΘΑΛΑΜΟΥΣ

 

MARIANNE VON HIRTUM

 

Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΘΑΛΑΜΟΥΣ

 

Σ’ αυτούς τους θαλάμους

το πρωινό μέλι θα με τρυπήσει –

είναι του πνεύματος θάλαμοι

Ωστόσο μου φτάνει η γλύκα

των ελίκων της ξανθής σου κόμης

Κάτω απ’ το θολό και αδιαφανές τζάμι ξέρω

χορεύουνε χιόνια:

και με ξεσκεπάζει αμέσως αποδεικνύοντάς με

ον ηλίθιο – το λιγότερο

Των ρακοσυλλεκτών ας πλησιάσει η νεολαία·

γιατί θα με κατηγορήσετε;

— ότι δεν έχω κίτρινα ξόρκια και έχω λίγη ελπίδα:

ακούω τις γόνδολες να παίζουν

στα σχοινιά με του ανέμου την άλμη

Ονειρεύομαι μια ζωή μαμούθ

σε φύλλα σκληρότερα

απ’  ό,τι οι τρεις της αγάπης μας πέτρες

Αν δεν έχεις πια λέξη να πεις

έλα να μοιραστείς την κυλινδρική μοναξιά μου

όπου μικρά κοριτσάκια θα μας βάλουν

στη μέση του κύκλου τους

Μπορώ να σφραγίσω τα χέρια μου

στο γυναικείο σου σώμα:

θα είναι ό,τι πιο αγαπημένο ως τριγωνική κεφαλή

γερμένη σε στήθη ανάμεσα

Είμαι το θηρίο που μπορεί να κάνει τα πάντα

σήμερα το πρωί

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΕΣ ΤΙΓΡΕΙΣ

 

MARIANNE VAN HIRTUM

 

ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΕΣ ΤΙΓΡΕΙΣ

 

Γοητευτικές τίγρεις

που τις αμαρυλλίδες ανάβετε

κτήνη ανθισμένα στα μετάξια

κρατήστε τούτο τον κίνδυνο μακριά μας

που είναι να υπάρχεις κακήν κακώς

και να μην είσαι

το βλέμμα σας πρέπει να επαρκεί

κύστη της ίριδας ικετευτική

μαύρα μάτια που έχετε το ένδυμά σας κορεσμένο

 

κεφάλια απελπισμένα έτσι

καθώς αρμενίζετε στη θάλασσα των κλουβιών

στους γαλάζιους πυριτόλιθους των πόθων

και δεν την έχετε πληρώσει

την ελευθερία μας να είμαστε άνθρωπος

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΟ ΨΩΜΙ ΜΟΥ

 

MARIANNE VAN HIRTUM

 

ΤΟ ΨΩΜΙ ΜΟΥ

 

Σκαρφάλωσα στους επτά λόφους

της ελπίδας, να βρω τη χαρά.

Τα λουλούδια

είχαν το χρώμα που είχαν

τα παιδικά μου μάγουλα.

Και ψάχνω για λίγο ψωμί.

Λίγο ψωμί για να ζήσω,

λίγο ψωμί για ν’ αγαπώ,

λίγο ψωμί για τα κίτρινα

φύλλα.

Λίγο ψωμί για την όψη που προσεύχεται,

Λίγο ψωμί για την όψη που κλαίει.

Ζητιάνευα το ψωμί μου

στους δρόμους και στα τραγούδια

σε κάθε όψη.

Ζήτησα το ψωμί μου στη θλίψη:

Και μου είπε: όχι.

αλλά ξέρω καλά

ότι ο Θάνατος έχει

και κρατάει το ψωμί μου

στα χέρια του.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΟΙΗΜΑ

 

MARIANNE VAN HIRTUM

 

ΠΟΙΗΜΑ

 

Ήμουν τραγούδι στην εξαφανισμένη κοιλάδα

λέει ο σκοτεινός και αξεδιάλυτος

το κοράκι

η κατσικούλα

τα ουρλιαχτά της πληγωμένης πέρδικας

αυτός που ήρθε στην κοιλάδα

είχε στο δάχτυλο το δαχτυλίδι του πεπρωμένου

εγώ που γράφω λέξεις σαν χρυσά κουδούνια

σήμερα είναι καλοκαίρι

και φεύγω

σπρώχνω τα τραγούδια να βγουν απ’ την πόρτα

το καλοκαίρι καθισμένο στη μέση του κρεβατιού μου

με το κόκκινο ποτό στο χέρι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ

 

MARIANNE VAN HIRTUM

 

Ο ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ

 

Ήταν νέος, τόσο νέος.

Τον είδα να περνάει μέσ’ απ’ τα κλαδιά

μια πολύ μικρή

υπόγεια διάβαση

κάτι σαν βόλτα στα δέντρα με ό,τι υπάρχει τη νύχτα

με άρνηση

με αυστηρότητα.

Με σιγουριά δεν ξέρουμε

δεν ζούμε πια και καμιά ζωηρή ζέση.

Συγκινημένος επιπλέον

πέρα από κάθε ελπίδα και μες στο ήδη ελαφρύ χέρι του

το διάφανο

ήταν ήδη

η διαθήκη των φύλλων που πρόκειται να φύγουν.

Τούνελ — ένα μικρό πέρασμα.

Έρχεται από κάποιο βαλτώδες πόλισμα.

Πού πάει όμως;

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΛΙΚΝΙΖΩ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΜΟΥ

 

MARIANNE VAN HIRTUM

 

[ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΛΙΚΝΙΖΩ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΜΟΥ]

 

Αρχίζω να λικνίζω τον χρόνο μου

από τις απουσίες σου έραψα ρούχο

το ξανάβαλα για κόντρα στο κακό

για κόντρα στην πείνα.

Μάζεψα λουλούδια απαθή χαλαρωτικά

για να τραγουδήσω τη δίψα

που έκλαιγε τόσο ωραία.

Στόλισα το μέτωπό μου με ξανθούς λόφους

άλλαξα τα πάντα.

Κυνήγησα τις επιθυμίες μου δίχως καημό

στις στρογγυλές πεδιάδες όπου ο ήλιος

είναι για αύριο.

Με κάτι δικά σου ψίχουλα

στον κλεμμένο άνεμο

το ένα μετά το άλλο

έφτιαξα ένα σύνολο

που διπλασιάζεται

και δεν γνωρίζει κούραση

στον ουρανό.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΑΡΙΑΝ ΦΑΝ ΙΤΡΕΜ

 

MARIANNE VAN HIRTUM

 

TIGRES CHARMANTS

 

Tigres charmants

qui allumez la belladone

bêtes fleuries de soies

écartez de nous le péril

qui est d’exister mal

en n’étant pas

votre regard doit y suffire

implorante bulle d’iris

yeux noirs dont votre robe est saturée

 

têtes désemparées

naviguant sur la mer des cages

de quels silex bleus de désirs

ne l’avez-vous payée

notre liberté d’être un homme

MARIANNE VON HIRTUM

 

MARIANNE VON HIRTUM

 

DANS CES CHAMBRES

 

Dans ces chambres

le miel matinal me pénétrera

car ce sont chambres de l’esprit

Me parvient cependant la douceur

d’hélice de tes cheveux blonds

Sous la vitre opaque je sais

danser des neiges :

aussitôt me découvre

bête à tout dire

Qu’elle s’approche la jeunesse des chiffonniers

qu’aurez-vous à me reprocher

— pas des jaunes sortilèges et peu d’espoir :

j’écoute jouer les gondoles

aux cordes en saumure de vent

Me rêve une vie de mammouth

en feuilles plus dures

que les trois pierres de notre amour

Si tu n’as plus un mot à dire

viens partager ma solitude cylindrique

où petites filles nous ferons la ronde

Je peux bien refermer les mains

sur ton corps de femme :

sera la plus aimée la tête de triangle

couchée entre les seins

Je suis la bête qui peut tout faire

ce matin