ΣΠΑΤΑΛΟΙ ΚΑΤΑΡΡΑΧΤΕΣ

KONSTANTIN BIEBL (1898-1951)

ΣΠΑΤΑΛΟΙ ΚΑΤΑΡΡΑΧΤΕΣ

Σπάταλοι καταρράχτες

Που μαζεύουν όλοι τους όλη τους την αγριότητα και

  όλη τη δύναμη

Όποτε ρίχνουν το συγχισμένο σου βλέμμα πάνω

  από τα μύρτιλλα

Που κρέμονται στον γκρεμό

          που κοιτάζεις έντρομη

Σαν το μυρωμένο σταφυλοκέρασο που ’χει αρχίσει να σαπίζει

Σκυφτή στα υπέροχα βάθη όπου

          πέφτει η ελαστική του Έλβα ροή

Που την έχουμε εξαντλήσει

Στα χέρια της πανέμορφης βοσκοπούλας

    που τη γνωρίσαν κάποτε και οι αμνοί των ουρανών

Όταν έρχονταν δύο-δύο

Να βοσκήσουνε στο ρεύμα αντίθετα

Όταν έρχονταν από τη Βοημία

          αλλά και από τη Γερμανία

Στη γυναίκα που είταν πι’ όμορφη κι από τη βραχόπετρα

Απ’ τους γοφούς της οποίας

Αναβλύζει

Η χορωδία

Της ολοένα και πιο επείγουσας και επιτακτικής εντολής

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ

KONSTANTIN BIEBL (1898-1951)

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ

Μια ματιά πάνω από τους ώμους

Μέσ’ απ’ τη σκοτεινή διάβαση όπου χάθηκαν του χωριού

  οι πρόκριτοι

Όπως άλλωστε κι εγώ πολλάκις από τους συντρόφους μου

Κατά μήκος υγρών και βρώμικων τειχών

Όταν στη μέση του παιχνιδιού με βγάζανε συνέχεια έξω από

  τους μαγικούς τους κύκλους

Ιδίως δε όταν με δυσαρεστούσε των φλαμινγκοπουλιών η

  υπεράγαν μεγάλη σοβαρότητα

Εκεί ακριβώς

Θα είχα σε τούτο ’δώ το ένα πόδι πάει

Να σταθώ φέρ’ ειπείν στον παράδεισο

Ενώ θα τα προτιμούσα και τα δύο παρόντα

Αν η ιδιαίτερή τους περιέργεια τά ’φερνε τυχόν

Κατά μήκος υγρών και βρώμικων τειχών

Στην περίφημη έδρα του γερακιού στα τενάγη

Με την απήχηση ασβεστώματος που πέφτει

Διαρκούσης της σφοδρής αβάσιμης πορείας

Που μόνο ο έρωτας να την επιτελέσει κατορθώνει περί τας

  ανατολάς του βίου

Κρεμάμενος στο κρύσταλλο του κάθιδρου μετώπου

Στα τειχισμένα παράθυρα πάνω ενός παλιού γοτθικού

  μητροπολιτικού ναού

Κατά μήκος υγρών και βρώμικων τειχών

Που έρχονται κάτι παιδιά

Και χαράζουν στις πέτρες τους τη μυστική γραφή τους

Κι ύστερα το βάζουνε στα πόδια

Να μην τα κάνουν τσακωτά

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΧΕΙΣ Ή ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ

 KONSTANTIN BIEBL (1898-1951)

ΕΧΕΙΣ Ή ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ

1

Έχεις

Ή δεν έχεις τα βλέφαρά σου μισόκλειστα

Όταν λεπταίνουν τα δέντρα

     έτσι όπως φεύγει το τοπίο και χάνεται

Και δεν υπάρχει έπειτα τίποτα γύρω σου

έχεις μπει σ’ αυτόν τον πίσω κόσμο

Όπου ο δίκην αβγού απιθωμένος κόσμος

Σαν μάσκα όντας πλέον δίχως όψη

Δεν τρέφει άλλο την εμφάνισή του

Με τίποτα με τίποτα

Σε πονά το κεφάλι

Σου πονάει η καρδιά

Και το γκρεμισμένο σου σπίτι

Το σπίτι σου με τους οδοντωτούς του τοίχους

Νά το αναγέρθηκε πάλι

Το ωραίο σου σπίτι το σπίτι σου το ωραίο

Το ωραίο σου σπίτι με την πράσινη ταράτσα του

Από κύματα που κυλάνε ξανά να πάνε πίσω στη θάλασσα

2

Αχ

Μες ποιόν ύμνο

Να γεφυρώσω την πληγή του στερεώματος

     όπου δεν θροΐζει καν παραπέτασμα

Μπρος απ’ το μαύρο παρασκήνιο όπου και σφραγίζεται

     της ασφαλείας σου το κληροδότημα

Με τον πανάλαφρο νόστο των λαμπτήρων

Και με ό,τι απ’ τα τόσο απόκρημνα συμβάντα

Θέτει σε παλμική κίνηση την εσωτερική σου ανησυχία

Πάνω σε ό,τι είναι ήδη ολόγυρά σου

Ρίχνοντας τούτες εδώ τις σκιές πασπαλιστά

Τις ολοδιάφανες

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

KONSTANTIN BIEBL (1898-1951)

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

1

Καμμιά φορά τη νύχτα

Αλλ’ εξ ίσου και μέσα στην ημέρα

Ανοίγουνε μπροστά σου φευγαλέα βλέμματα

Ιδού που ξεκινάει των πραγμάτων ο συρμός

Των υποθέσεων

Πετώντας ύστερα τα χρώματα έξω απ’ το παράθυρο

Τούτη η θέα της ψυχής δεν κρατάει πλέον περισσότερο

Από μιαν απλή λευκή έκρηξη μαγνησίου

Κι έτσι και αυτή η ίδια ιδού φωταγωγείται

Μια μουσουλμάνα άνευ πέπλου

εξαφανίστηκε το ίδιο με πριν αγνώριστη

Σε χρόνο μικρότερον απ’ όσο

Διαρκεί μέσα στ’ όνειρο

Και η παραμικρή ανάμνηση

Το φλας θα μπορούσε το δέντρο νά ’ναι της αιωνιότητας

Στα χάσματα των κόσμων τούτων εδωνά

Που μόλις και τους πιάνει το μάτι σου

Όπου ρίχνονται οι ποιητές και διαβαίνουν οι ζωγράφοι

Θηρευτές διψασμένοι για κάτι θραύσματα στιγμών

Γεμάτοι αναπεπταμένες φτερούγες και ιπτάμενα φώτα

2

Ποιός είναι όμως τόσο θαρραλέος

Να μη φοβάται τίποτα

Ακόμα κι όταν διαυγής η αυγή επί τέλους διαφανεί

Σε μια γωνία των συσπασμένων σου χειλιών

Μπρος στον καθρέφτη που παρακινεί καμμιά φορά

Την όψη σου να γίνει νέγρικη μουτσούνα

Χασκογελώντας ύστερα μέσα στη νύχτα

Για την οποία νιώθει α;πλώς

Ότι είσαι εσύ ο εμφανιστής των φωτογραφιών

Που έχει τραβήξει εκείνος

3

Η όψη του ωκεανού

Είναι και δική σου

Ριγμένη στα κύματα του χρόνου

Ανασπώντας βράχους αποκοιμισμένους

4

Γυαλιστερή κατατομή κλαδιών φλαμουριάς

Χαμηλών και απλωμένων

Ν’ ανιχνεύουνε τη νύχτα

Ξετυλίγουν ένα κουβάρι υποθέσεων που φτιάχνουν

Παράθυρο νύχτα τη σκιά σου

΄Ως και αυτήν ακόμα τη φωνή που ακούγεται ονειρευόμενη

Και όλα σε μία και μόνη κοίτη

Μη δείχνοντας οίκτο

Σε κανένα βλέμμα

Όπου ο χρόνος

Κυλάει και ξανακυλάει τα χαλίκια του

5

Ήδη ολόκληρη η υπόθεση αφαιρεί τον τρίτο πέπλο

Πίσω απ’ τον τοίχο που είναι ο ικέτης της αγρύπνιας σου

Πίσω απ’ τον τοίχο που λέγεται η αιωνία αναμονή μας

Ώστε λοιπόν και οι φωνές απ’ έξω συμφωνούν

Ότι συμφωνούν μ’ εκείνες από μέσα

Τίποτα δεν απαντά για κείνο που θα φανερωθεί τη μεγάλη μέρα

Και γι’ αυτό που θα μείνει κρυφό

Πίσω απ’ τον τοίχο που λέγεται η αιωνία αναμονή μας

6

Στο βάθος της όλης υπόθεσης

Δεν βλέπω σχεδόν καν

Το ζωηρό ενδιαφέρον

Κάποιων όντων πολύ αγαπητών

Που έκαναν να πέσει

Ο διάσημος θώκος έμπλεως διαφωνίας

7

Γνωρίζω

Υπάρχουν και άλλες αποκαλύψεις

Ο ήλιος ξεραίνει τους πειρασμούς τους στον κήπο

Χέρι-χέρι περπατάν οι μαύροι κρίνοι

Και πριν απ’ όλες τις αβύσσους δεν έχουν ξανακλείσει

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.