Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ

 

MIGUEL ARTECHE

 

Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ

 

Η στοιχειωμένη, η προσβεβλημένη,

η αλλαγμένη και η αναστατωμένη,

αυτή που με πήγε αλλού

σαν δέντρο δίχως φύλλα,

σαν ίσκιο δίχως σώμα.

Ένας Θεός ξέρει αν είναι φανταστική ή μη φανταστική,

εάν βρίσκεται στον Κόσμο ή δεν βρίσκεται.

Αυτή που βλέπω και κρύβω,

αυτή που πάντα κοιτούν τα παιδιά,

αυτή που ουδέποτε θα δούνε οι Έμποροι,

αυτή που εμφανίζεται

και εξαφανίζεται.

Αυτή που πεθαίνει μαζί μου

και με ξεπεθαίνει.

Η ορατή,

η αόρατη

Δουλτσινέα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΡΧΗ

 

MIGUEL ARTECHE

 

ΑΡΧΗ

 

Ο κήπος έχει σκαρφαλώσει στον κήπο μου.

Ο γαλαξίας του ολόκληρος αστράφτει τα μεσάνυχτα.

Μαρμαίρουν τα δέντρα, τ’ άνθη σπινθηροβολούν.

Την απαλότητα φωτοστέφανου έχει η χλόη.

Οι Διάφανοι κατέρχονται

και από τα κορμιά τους υψώνονται κλίμακες.

Με τα κρύσταλλα τους με καλούν οι Ακτινοβόλοι.

Τα χρόνια μου κατεβαίνουν σε μιας στιγμής το κύπελλο.

Οι Σπινθηροβόλοι με έχουνε κυκλώσει

και μου προτείνουν τα χρυσά τους μάτια.

Ο έρωτας είναι περιστέρι από φωτιά που σηκώνουν.

Και στο τέλος ήρθαν, φτάσανε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΕΝΑΗ ΝΥΧΤΑ

 

MIGUEL ARTECHE

 

ΑΕΝΑΗ ΝΥΧΤΑ

 

Ξαπόστασε, νύχτα, στα στήθη μας: και ας μπούμε κατόπιν εμείς

στο αστραφτερό σου σκοτάδι.

 

Νύχτα των εραστών που βρίσκονται θαμμένοι,

νύχτα του φιδιού που μας παραμονεύει πάντα.

Άγρυπνη και επίσημη

ξαπόστασε να τραγουδήσεις στα στήθη μας. Ακούμπα

το κεφάλι σου στους μηρούς του μόνου κι έρημου:

κάν’ τον να λάμψει, κάνε τη φλόγα του ν’ ανάψει στη στιγμή,

κάνε τη φωτιά του να ανεβεί στην έναστρη κόμη σου.

Πάνω από τις φλόγες της ερημωμένης μας ζωής,

έλα εσύ, η μεγάλη περιπλανώμενη, έλα και ακούμπησε πάνω μας.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΑΡΠΑ ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

 

MIGUEL ARTECHE

 

ΑΡΠΑ ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

 

Όταν σταματάει το ψιλόβροχο τις αναμνήσεις

πάνω από τη μοναξιά της θάλασσας· όταν έχει περάσει το τρένο

αφήνοντας σε όσους κοιμούνται τη μεταλλική του μανία·

όταν τρέμει η αμυγδαλιά που την ακούμπησαν οι πεθαμένοι·

όταν η σύντομη μουσική σού σβήνει τις αποστάσεις

και αμίλητος ακούς ότι το σώμα σου έφυγε πια,

ότι είσαι μόνος σ’ ένα άλλο σώμα μέσα που σε θυμάται,

το δαγκωμένο απ’ τη βροχή σπασμένο σου χέρι πάλλεται.

Μουρμουρητά του θανάτου, που ανηφορίζουνε σιγά-σιγά

στ’ απομεινάρια του κορμιού σου, κάνουν τη βροχή ν’ αναβλύζει,

όποτε ρθει και σου πατήσει κάποιος τη μακριά σου κόμη

και τ’ άκαμπτα κλαδιά σου που τά ’χει σπιτικό του ο άνεμος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

[ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ ΑΝ…]

 

MIGUEL ARTECHE

 

[ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ ΑΝ…]

 

Δεν υπάρχει χρόνος αν στο νερό το διαμαντένιο

που γδέρνει το σώμα μας

εσύ και εγώ βουλιάζουμε: το νερό σου με το νερό μου

από το στόμα σου, και μόλις να κρυβόμαστε

από τα μυστικά χείλη μέσα  στη θάλασσα.

Μόνο το δέρμα σου ανοίγει

σαν την ανοιχτή νύχτα της νύχτας

όπου ξημερώνουν οι μηροί σου.

Και η σιωπή στα λιόδεντρα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.