ΕΡΑΣΤΕΣ

 

JORGE GAITÁN DURÁN

 

ΕΡΑΣΤΕΣ

Σαν αυτούς που αγαπιούνται είμαστε.

Όταν γδυνόμαστε, ανακαλύπτουμε δυο τερατώδεις

άγνωστους  που προσεγγίζονται εντελώς στα ψαχτά,

κάτι ουλές, με τις οποίες δείχνει ο μνησίκακος πόθος

όσους ακαταπόνητα αγαπιούνται –

η ανία, η ανίκητη καχυποψία μάς τσακώνει

στο δίχτυ της, όπως έπιασε παλιά και τους δύο μοιχούς θεούς.

Ερωτευμένοι σαν δύο τρελοί,

σαν δύο ματωμένα αστέρια, σαν δύο δυναστείες

που αδηφάγες διεκδικούν ένα βασίλειο – έτσι

θέλουμε να είμαστε εμείς η δικαιοσύνη,

και καταδιώκουμε άγρια ο ένας τον άλλον,

και με αυταπάτες υπαινισσόμαστε άθλιες προσβολές,

με τις οποίες ατιμάζει ο ουρανός όσους αγαπιούνται.

Και χίλιες φορές να μας βάλει φωτιά

η αγκαλιά που φτιάχνουν στον κόσμο όσοι αγαπιούνται,

χίλιες φορές εμείς θα πεθαίνουμε την κάθε μέρα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΘΕΛΩ

 

JORGE GAITÁN DURÁN

 

ΘΕΛΩ

 

Θέλω να ζήσω τα ονόματα

Που έδωσε το πυρ του κόσμου

Το κορμί  που αμφισβητούν οι θνητοί:

Βράχος, της ύπαρξης κόσμημα, μνήμη, μεγαλείο.

Θέλω ν’ αγγίξω όσες λέξεις άδραξα

Και μάταια να σε κλέψω προσπάθησα

Στο πένθος της κάθε μέρας,

Εστέλα, άστρο όπου ζούσανε οι θεοί,

Που είσαι σήμερα επίπεδο, λείο

Και χώρος για τη χειρονομία την ανέφικτη

Που με το μάρμαρο φτιάχνει την ψυχή που μας λείπει.

Δεν θέλω να πεθάνω χωρίς να σ’ έχω

Επιβάλει πρώτα ως πόλη ανάμεσα

             στους ανθρώπους,

Θέλω να είσαι πριν απ’ τον θάνατο

Το μόνο ποίημα που γράφτηκε πάνω στη γη.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

 

JORGE GAITÁN DURÁN

 

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

 

Το καθαρό φως που περνάει

απ’ τον έρημο δρόμο.

Ούτε ψυχή

κάτω από τον καταργημένο ουρανό.

Η απόλυτη λευκότητα

της πόλης λειώνει

τον θάνατο και τη σφραγίδα.

 

Και ξαφνικά η μουσική,

Των εραστών ο ίσκιος στα νερά.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΧΟΡΧΕ ΓΑΪΤΑΝ ΔΟΥΡΑΝ!

JORGE GAITÁN DURÁN  (1924-1962)

SÉ QUE ESTOY VIVO EN ESTE BELLO DÍA…

Sé que estoy vivo en este bello día
acostado contigo. Es el verano.
Acaloradas frutas en tu mano
vierten su espeso olor al mediodía.

Antes de aquí tendernos, no existía
este mundo radiante. ¡Nunca en vano
al deseo arrancamos el humano
amor que a las estrellas desafía!

Hacia el azul del mar corro desnudo.
Vuelvo a ti como al sol y en ti me anudo,
nazco en el esplendor de conocerte.

Siento el sudor ligero de la siesta.
Bebemos vino rojo. Esta es la fiesta
en que más recordamos a la muerte.

ΧΟΡΧΕ ΓΑΪΤΑΝ ΔΟΥΡΑΝ!

JORGE GAITÁN DURÁN  (1924-1962)

SE JUNTAN DESNUDOS

Dos cuerpos que se juntan desnudos
solos en la ciudad donde habitan los astros
inventan sin reposo el deseo.
No se ven cuando se aman, bellos
o atroces arden como dos mundos
que una vez cada mil años se cruzan en el cielo.
Sólo en la palabra, luna inútil, miramos
cómo nuestros cuerpos son cuando se abrazan,
se penetran, escupen, sangran, rocas que se destrozan,
estrellas enemigas, imperios que se afrentan.
Se acarician efímeros entre mil soles
que se despedazan, se besan hasta el fondo,
saltan como dos delfines blancos en el día,
pasan como un solo incendio por la noche.