ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΛΟΓΙΟΥ

PoE.TA.

ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΛΟΓΙΟΥ

Θε να σηκώσω, Μούσα μου,

μια πολυκατοικία.

Να είναι πολυώροφη,

φτιαγμένη από βιβλία.

Θα πάρ’ όλα τα σύνεργα,

μπετά, σίδερα, τζάκια.

Τα λόγια μου θα μοιάζουν με

κουζίνες και πλακάκια.

Θά ’ν’ όμορφα και έμπειρα,

και τοποθετημένα

με τέχνη και μαστορική,

απλόχερα στρωμένα.

Κι όταν τη φτάσω εκεί ψηλά

στα σύννεφα, χορτάτη

θαρρώ πως η γραφίδα μου

θα βλέπει απ’ το κατάρτι,

καθώς θα τήνε χαιρετά,

να πάει με μεράκι

κι άλλα αγάλματα ή γιαπιά

να στήσει, ωραία σκηνικά

σε κάμπους και ψηλά βουνά

να ζωγραφίσει, να της πουν

του κόσμου οι προφήτες

όσα προλάβουν πιο πολλά

του μολυβιού οι μύτες.

Άνοιξη 2010

ΤΗΣ ΚΛΕΦΤΟΥΡΙΑΣ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ

PoE.TA.

ΤΗΣ ΚΛΕΦΤΟΥΡΙΑΣ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Μέλλει γενέσθαι τί λοιπόν;

Με την καρδιά σπασμένη,

κομμάτια, θρύψαλα, παρών

δηλώνεις. Σε προσμένει,

είναι αλήθεια, θλιβερή,

νέα πραγματικότης.

Αν το αντέξεις; Μα σερί,

σου το ’χω πει: εν πρώτοις,

αν δεν πτοείσαι, χαλαρά

πάρεις τη μαύρη ήττα,

τα τετρακόσια στη σκλαβιά

σκεφτείς, σκυφτά τη νύχτα

πώς περπατούσαν στα βουνά

αδάμαστοι οι κλέφτες

και πολεμούσαν τα πρωινά

στα ίσα, και καθρέφτες

είχαν, καλά γυαλίζονταν,

περήφανοι, αντρούκλες,

κι ούτε ποτέ δανείζονταν,

γυναίκες είχαν κούκλες

και δεν τους ένοιαξε στιγμή

τα κόκαλ’ αν τους σπάσουν,

γιατί ελεύθερη ψυχή

είχαν. Να τους σιγάσουν

δεν τα κατάφεραν ποτέ

ξένοι καταχτητάδες.

Νιώσε τους μέσα σου αδερφέ!

Δείξε πως μαθητάδες

είμαστε όλοι δυνατοί,

κι όχι άχρηστοι κουμπούρες!

Την κλεφτουριά μας δες: στρατί

θα βρεις χωρίς σκοτούρες!

Ιούνιος, 2011

O ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ

PoE.TA.

O ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ

Τα πήρανε πάλ’ οι μεγάλοι της γης!

Τα πήγαν στον Άρη τα χρήματα ευθύς

σαν διαπιστώσαν πως όλοι εμείς

μετόχοι γινήκαμε της Εθνικής!

Τα πήρανε όλ’ οι μεγάλοι, παιδιά!

Θυμώσαν, μας ρίξανε μπάτσους στ’ αυτιά!

Μας ρίξαν στο λάκκο με τ’ άγρια θεριά

και τώρα παλεύεις να βρεις λευτεριά!

Κι αν στον ενικό βλέπεις, πια, σου μιλώ,

θαρρώ με προσλάβαν για υποτακτικό!

Μάρτης 2012

ΚΑΦΕ ΡΕΤΡΟ

PoE.TA.

ΚΑΦΕ ΡΕΤΡΟ

Θυμάμαι πριν χρόνια στον όροφο αυτό

κοπάδι ο κόσμος κι εγώ να κερνώ

καφέδες τους φίλους και μες στη χαρά

να λέμε ιστορίες και μ’ ανεμελιά

να ζούμε σαν ήσυχα ζώα μικρά

στης μάνας Ευρώπης την πλούσι’ αγκαλιά!

Ε, τρεις δεκαετίες περίπου μετά,

μας έχει πια φύγει για πάντα η μαγκιά!

Οι γλώσσες γυρίσαν ανάποδα πια.

Τα όνειρα πήραν μια γκρίζα χροιά.

Το μέλλον μας μοιάζει πια πιο ζοφερό

κι εγώ έχω πάψει καφέ  να κερνώ.

Δεκέμβρης 2012

ΩΡΑ ΚΡΙΣΕΩΣ (ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ)

PoE.TA.

ΩΡΑ ΚΡΙΣΕΩΣ (ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ)

Εάν στη γη ήμουν μοναχός,

δεν θα ρωτούσα τι και πώς

γιατί κανείς δεν θ’ απαντούσε.

Κανείς δεν θα μ’ αποκαλούσε

Καλό, στριμμένο, ξύπνιο ή κουτό

μα και κανείς δεν θα θωρούσε

πως είδος είμαι μοναδικό.

Κάθομαι τώρα κι αναρωτιέμαι:

Θυμώνω, τρέμω κι απορώ,

βρε, τυραννιέμαι και χαλιέμαι,

μη βρω μπροστά μου κριτικό!

Μη με στολίσουν μ’ έχιδνες λέξεις,

μήπως ανεπαρκή με πουν,

λες και φοβάμαι μη μου τις βρέξεις,

μάνα, και κλαίω εις διπλούν:

Μια για το φόβο που μ’ έχει τυλίξει,

μια για το ξύλο που μού ’χες ρίξει.

Κι αλήθεια, λέω, τάχα αξίζει

η ανησυχία να με βασανίζει;

Να ’τανε τρόπος να ένιωθα μόνος,

υπέροχος, πλήρης, αγέρωχος όνος,

να μη μ’ αγγίζει θλίψη καμία,

να μη με σκιάζει καμιά τυραννία.

Ναι! Τότε θα ήμουν σαφώς επαρκής

και άτρωτος από τα βέλη που εσείς

απάνω μου έχετε, νιώθω, στραμμένα

γι’ αυτό και τα μάτια μου βουρκώνουν θλιμμένα.

Το χωροχρόνο μου πρέπει να βρω

ταχέως, ει μη, πως θα σκάσω θαρρώ:

Καίγομαι, σφίγγομαι κι ασφυκτιώ

λες και παλεύω με κάποιο θεριό.

Το πεπρωμένο μου μ’ αναζητάει,

μ’ έλκει, με σέρνει, απ’ τη μύτη με πάει

και σαν οι δυο μας στην «τέταρτη» μπούμε,

στ’ αλήθεια σας λέω, εκεί, θα τη βρούμε!

Άνοιξη 2010