EUGÈNE
GUILLEVIC
ΑΛΥΚΕΣ
(απόσπασμα)
Απέχουμε ελάχιστα απ’ το έδαφος,
Αποκομμένες τόσο η μια απ’ την άλλη ώστε ο άνεμος
Μονάχα να ρυτιδώσει την επιφάνειά μας μπορεί, απαλά.
Βλέπουμε αποκλειστικά
Ό,τι ίπταται
Πάνω μας.
Κυρίως
Σύννεφα, γλαρόνια, γλάρους
Λίγα έντομα.
*
Αν κι απ’ το ίδιο υλικό με τη θάλασσα,
Δεν είμαστε πλέον η θάλασσα,
Η απλωσιά της, το πάθος της,
Η απληστία της.
Στη δική μας μεριά υπάρχει ησυχία,
Ο στοχασμός,
Ώς τον αφανισμό.
*
Γνωρίζουμε ότι σύντομα
Δεν θά ’μαστε πια νερό,
Ότι από μας δεν θα μείνει
Παρά μια αχνή ομίχλη
Και σωροί αλατιού, λίγο-πολύ λευκοί,
Που εντός μας λικνίζαμε,
Ανυποψίαστες.
Μετάφραση: Γιάννης Παλαβός.
Δημοσιεύθηκε στο αθηναϊκό περιοδικό «Το Δέντρο», τχ. 183-184,
Οκτώβριος 2011, σελ. 68-69.
